Wersja polska: BDiP.pl
Tłumaczenie: J. Skowroński, M. Bączkowska
Tłumaczenie: A. Lubarska, A. Czechowicz
Znajdźcie nas: fb.com/BDiPersi
MARSJANIN
MARS
RÓWNINA ACIDALIA DZIEŃ 18
NASA, ARES III PUNKT LĄDOWANIA
/Miejcie siebie w zasięgu wzroku. /Dajmy NASA powód do dumy.
/Jak tam u ciebie, Watney?
/Ucieszysz się, bo w sekcjach 14-28 /cząstki były wyjątkowo kiepskie,
ale w sekcji 29 są o wiele lepsze, będą idealne do analizy chemicznej.
/Słyszeliście?
/Mark odkrył ziemię, /trzeba powiadomić media.
A ty co robisz, Martinez? Pilnujesz MAV-u?
Wzrokowa inspekcja sprzętu jest kluczowa dla powodzenia misji.
Chciałbym jednocześnie donieść, że z MAV-em wszystko gra.
Watney, masz otwarty kanał, dlatego Martinez odpowiada.
W rezultacie was słyszymy, a jest to irytujące.
/Rozumiem.
Martinez, kapitan prosi, byś zamknął przemądrzałą buzię.
Wolimy inaczej określać buzię Martineza.
/– Czy Beck mnie nie obraził? /– „Doktor Beck”, i tak.
Z chęcią wyłączę radia, wystarczy słowo, komandorze.
Johanssen, stała komunikacja jest...
– Odetnij ich. – Nie.
– Przepraszam za moich rodaków, Vogel. – Nie ma sprawy.
– Ile próbek potrzebujemy? – 7 po 100 gram.
UWAGA ZMIANA STATUSU MISJI
Zmiana statusu, ostrzeżenie przed burzą.
/Wejdźcie do statku, /musicie to zobaczyć.
– Co takiego? /– Ostrzeżenie przed burzą.
Widziałam w raporcie, schowamy się na czas.
Prognozy uległy zmianie, burza będzie o wiele gorsza.
– Martinez, jak sytuacja? – Kiepsko.
24,41 stopnia w promieniu 1200 kilometrów.
Idzie prosto na nas.
Aktualne prognozy mówią o sile 8600 niutonów.
– Przy jakiej możemy odlecieć? – 7500.
Każda większa przewróci MAV.
– Zwijamy się? – Rozpocznij procedurę.
Być może jesteśmy w stanie przeczekać tę burzę.
Przeczekajmy.
Komandorze?
Przygotować się do odlotu.
– Komandorze... – Ewakuujemy się, to rozkaz.
/– Martinez, ile do odlotu? – 12 minut.
Widoczność niemal zerowa.
Jak ktoś się zgubi, ustawcie się na moją telemetrię.
– Gotowi? – Tak!
– Jesteś cała? – Tak.
Mamy 10 stopni. MAV przewróci się przy 12,3.
Możemy zapobiec przewróceniu się MAV-u!
– Jak? – Użyjmy kabli z farmy solarnej!
Przymocujmy je do łazika!
Uwaga!
Watney!
/Uwaga. /Wykryto naruszenie skafandra.
– Co się stało? – Dostał.
Watney, odezwij się.
Zanim straciliśmy telemetrię, włączył się jego alarm dekompresyjny.
Gdzie go ostatnio widziałaś?
– Nie wiem, gdzie jest. – Co mówią jego dane?
– Jest offline. – Całkowita utrata sygnału Watneya.
– Beck! – Tak?
– Ile czasu ma przy dekompresji? – Mniej niż minutę.
Do szyku. Na zachód.
Może leżeć na ziemi, powinniśmy uważać.
Przechył 10,5 stopnia, przy podmuchach 11.
Przyjęłam. Ustawcie się na Martineza.
Dojdziecie do śluzy. Wsiadajcie i odlatujemy.
– Co z panią? – Jeszcze trochę poszukam.
Dalej, ruszajcie!
Watney, zgłoś się!
/MAV sięgnął 11,6 stopnia. Jeden podmuch i się przewróci.
Jeśli się przewróci, odpalaj.
– Mamy panią zostawić? /– To rozkaz, Martinez.
Mark!
Słyszysz mnie?
Martinez, co z radarem? Wykryłby skafander Watneya?
/Ma wykrywać Hermesa na orbicie, nie kawałek metalu w skafandrze.
/– Spróbuj. – Dobra.
Co to za pomysł? Podczerwień nie działa w burzy.
Próbuje wszystkiego.
/Brak kontaktu /na radarze zbliżeniowym.
– Nic? /– Nie.
/Ledwie widzę Hab.
Nie chce pani tego słyszeć, ale Mark nie żyje.
/Pani komandor.
Porąbało cię?
Straciłem przyjaciela, nie chcę stracić też komandora.
/– Brak stabilności. – MAV się przewraca!
/Musi pani wracać na statek.
13 stopni.
Po stracie równowagi jesteśmy ugotowani.
Mam jeszcze jeden pomysł, potem wypełniam rozkaz.
Odpalasz OSM?
Zgadza się.
– Pani komandor! – Jestem w drodze.
/Johanssen, ruszajmy.
Mark!
/Trzyma się 11,5.
/Ruszamy na pani rozkaz.
Gotowi do startu.
Pani komandor.
– Musi pani wydać rozkaz. – Odpalaj.
/Około 4.30 czasu CT /nasze satelity wykryły burzę
/zbliżającą się /do misji Ares 3 na Marsie.
/O 6.45 burza się wzmogła /i musieliśmy odwołać misję.
/Dzięki szybkim działaniom /pani komandor Lewis
/astronauci Beck, /Johanssen, Martinez i Vogel
/dotarli do statku MAV /i ewakuowali się o 7.28.
Niestety, podczas ewakuacji
astronauta Mark Watney został zabity przez odłamki.
Komandor Lewis i reszta zespołu dotarli bezpiecznie do Hermesa
i wracają do domu, ale Mark Watney nie żyje.
Panie Sanders!
/Poziom tlenu: krytyczny.
/Poziom tlenu: kryty...
/Ciśnienie: stabilne.
Kurwa.
Dobra.
/– Dobra. – [DZIEŃ 19]
/Z tej strony Mark Watney, /astronauta.
/Tworzę to nagranie na wypadek, /gdybym nie przeżył.
/Jest...
/6.53 dnia 19 i...
/żyję.
/Jak widać.
/To chyba będzie niespodzianka /dla ludzi z mojej załogi i NASA.
/W sumie to dla całego świata.
/Niespodzianka.
/Nie zginąłem dnia 18 i zgaduję, /że ten kawałek anteny odłamał się,
/przebijając biomonitor, /a także moje ciało.
/Ale antena i krew
/zatkały dziurę w skafandrze, /dzięki czemu przeżyłem,
/choć załoga przyjęła, /że zapewne zginąłem.
/Nie mogę skontaktować się z NASA.
/A nawet gdybym mógł, /dotrą tu dopiero za 4 lata.
/Jestem w Habie, /który ma wytrzymać 31 dni.
/Jeśli natleniacz nawali, /uduszę się.
/Jeśli filtr wody nawali, /umrę z pragnienia.
/Jeśli Hab zostanie naruszony, /tak jakby... imploduję.
/A jeśli jakimś cudem /nic z tego się nie stanie,
/skończy mi się jedzenie.
/Więc...
/tak.
Nie umrę tutaj.
DZIEŃ 21
32.
33.
34.
35, 36. Kurczak słodko-kwaśny.
SPŁUKIWANIE PRÓŻNIOWE
NIE OTWIERAĆ PRZED DZIĘKCZYNIENIEM!
Co tu mamy?
/– Pora na trochę matmy. – [DZIEŃ 21]
/Nasza misja /miała trwać 31 dni.
/Na wszelki wypadek /dostaliśmy jedzenie na 68 dni.
/Ale dla 6 osób.
/Dla mnie starczy na 300 dni. /Nawet na 400, jeśli poporcjuję.
/Muszę więc rozgryźć, /jak zdobyć żarcie na 3 lata.
/Na planecie, /na której nic nie rośnie.
/Na szczęście...
/jestem botanikiem.
/Mars zadrży /przed moimi botanicznymi mocami.
ODPADY ORGANICZNE
UWAGA: ODPADY LUDZKIE
M. WATNEY
DZIEŃ 22
/Ciśnienie: stabilne.
/Szwy puściły.
DZIEŃ 24
Pieprz się, Marsie.
DZIEŃ 31
Johanssen, Jezu.
DZIEŃ 36
Problemem jest woda.
Przygotowałem 126 metrów kwadratowych gruntu.
/Każdy metr sześcienny gruntu /potrzebuje 48 litrów wody.
/Muszę więc stworzyć /dużo więcej wody.
/Dobrze, że znam przepis.
/Bierzesz wodór, /dodajesz tlen, podpalasz.
/Mam teraz w MDV /setki litrów hydrazyny.
/Puszczam hydrazynę /przez katalizator irydowy,
/który oddzieli N2 i H2.
/Wystarczy, że skieruję wodór /na małą powierzchnię i go podpalę.
/Na szczęście historia pokazuje,
że od podpalania wodoru nic się jeszcze nie stało.
/NASA nienawidzi ognia.
/Ogień w kosmosie /jest śmiertelnie niebezpieczny.
/Wszystko więc, co tu mam, /jest ognioodporne.
/Za wyjątkiem...
/osobistych rzeczy Martineza.
Wybacz, jeśli nie chciałeś, żebym w nich grzebał,
/trzeba było nie zostawiać mnie /na innej planecie.
Ale chyba nie będziesz miał z tym problemu,
zważywszy na moją sytuację.
Liczę na ciebie.
/– Wysadziłem się w powietrze. – [DZIEŃ 41]
Zgaduję, że zapomniałem
wziąć pod uwagę tlen,
który wydychałem, dokonując obliczeń,
bo jestem głupi.
/Wrócę do roboty,
jak tylko przestanie dzwonić mi w uszach.
/Na marginesie, tak powstała /pracownia napędu odrzutowego.
/Studenci z Caltech robili paliwo /i prawie sfajczyli akademik.
/Zamiast ich wydalić /wysłano ich na pobliską farmę
/i kazano pracować dalej.
/Tak oto mamy /program kosmiczny.
Dobra.
DZIEŃ 44
DZIEŃ 45
DZIEŃ 46
DZIEŃ 48
DZIEŃ 54
Cześć.
/Mieliśmy wielkie szczęście, /że Mark brał udział w wyprawie.
/Boli nas jego strata, /ale ludzie z NASA
będą dalej walczyć w misji swojej agencji.
Tym sposobem uhonorują to, co zostawił po sobie Mark.
/Jego poświęcenie /nie pójdzie na marne.
VINCENT KAPOOR DYREKTOR MISJI NA MARSA, NASA
Piękne przemówienie.
– Autoryzuj mój czas satelity. – Zapomnij.
Opłaciliśmy pięć misji Aresa. Mogę namówić Kongres na szóstą.
– Nie. – Ares 3 odleciał po 18 dobach.
Mamy tam zapasy na pół misji.
Szóstka kosztowałaby ułamek zwykłej wyprawy.
Muszę tylko wiedzieć, co jeszcze tam mamy.
Nie tylko ty potrzebujesz dostępu do satelity.
Zbliżają się misje dla Aresa 4. Skupmy się na kraterze Schiaparellego.
Mamy tam 12 satelitów, potrzebuję paru godzin.
Nie chodzi o czas satelitów. Jesteśmy organizacją publiczną.
– Musimy być przejrzyści. – Dobra.
Gdy skierujemy satelity na Hab,
świat zobaczy zdjęcia martwego Marka Watneya.
Boisz się o pijar?
Jasne, że się boję. Kolejna misja?
Nie dostaniemy ani centa,
mając zwłoki astronauty na pierwszych stronach gazet.
On nagle nie zniknie.
Nie rozłoży się. Zostanie tam na zawsze.
Przy normalnej pogodzie za rok pokryje się piaskiem.
Nie możemy czekać, mamy robotę na głowie.
Ares 5 wystartuje za 5 lat, to mnóstwo czasu.
Dobra.
To może inaczej.
Świat jest po naszej stronie. Ludzie współczują rodzinie Watneya.
Ares 6 sprowadzi jego ciało.
To nie będzie cel misji, ale powiemy, że to ważna część.
Jeśli tak to rozegramy, otrzymamy wsparcie Kongresu.
Ale teraz, nie za rok. Za rok nikt się nie przejmie.
CENTRUM LOTÓW KOSMICZNYCH NASA, HOUSTON, TEXAS
1.30
MINDY PARK SATCON, NASA
PRZYCHODZĄCE: VINCENT KAPOOR
Vincent Kapoor.
SPRAWDŹ WSPÓŁRZĘDNE.
6-2.
7-6-2.
Równina Acidalia.
DZIEŃ 54
DZIEŃ 18
DZIEŃ 54
Co?
Ochrona?
Tu Mindy Park z SatCon.
Muszę pilnie mówić z Vincentem Kapoorem.
Tak.
Tak, to pilne.
2.30
– Na pewno? – Na stówę.
Żartujesz sobie?
Udowodnij.
Od początku.
– Panele są wyczyszczone. – To mógł być wiatr.
Jeszcze raz.
Spójrz na łazik.
Wiemy, że Lewis wyciągnęła go 17 doby i podłączyła do Habu.
– Jest gdzie indziej. – Mogła zapomnieć nas powiadomić.
Wątpliwe.
Może ją zapytamy? Pogadajmy z nią przez CAPCOM.
Nie, jeśli Watney żyje, załoga Aresa 3 nie może wiedzieć.
Nie powiemy im?
Będą wracać jeszcze 10 miesięcy.
Podróż jest niebezpieczna, nie mogą być rozkojarzeni.
Myślą, że nie żyje.
Będą zdruzgotani, wiedząc, że zostawili go żywego.
Nie przemyśleliście tego. Bo co powiemy?
„Kochana Ameryko,
pamiętasz astronautę, którego zabiliśmy?”
„Żyje, zostawiliśmy go na Marsie. Sorki. Z poważaniem, NASA.”
Nie wiecie, co nas czeka?
Co powiemy ludziom?
Według prawa mamy dobę na opublikowanie zdjęć.
Wydamy też oświadczenie, żeby uciąć spekulacje.
Tak jest.
Jeśli dobrze liczę, i tak umrze z głodu,
zanim mu pomożemy.
Nie wyobrażacie sobie, co on tam przeżywa.
Jest 225 milionów kilometrów od domu.
Myśli, że jest sam, że go nie szukamy.
Co to może zrobić z umysłem?
O czym on teraz myśli?
DZIEŃ 54
/Umrę tu,
/jeśli będę musiał /słuchać tej muzyki.
Lewis, nie mogłaś wziąć czegoś z tego wieku?
/– ...odwróć rytm. – Nie będę niczego odwracać.
Odmawiam.
Próbowaliście skontaktować się z Watneyem?
Pracujemy nad tym.
– Ma wystarczające zapasy? – Sprawdzimy.
Co dalej z agencją? Złoży pan rezygnację?
Nie.
DZIEŃ 70
/Muszę myśleć naprzód.
/Następna misja to Ares 4, /wyląduje w kraterze Schiaparellego.
/To 3200 kilometrów stąd.
Ponad 3 tysiące.
/Za 4 lata, kiedy przyleci Ares, /muszę tam być.
/Czyli muszę dostać się /do krateru.
Ale jest problem.
/Mój jedyny sprawny łazik /może przejechać 35 kilometrów.
/Potem trzeba go naładować /przy Habie.
/To po pierwsze.
/Po drugie, /podróż zajmie mi około 50 dni.
Muszę przeżyć 50 dni,
mieszcząc w łaziku zapasy wielkości furgonetki.
DZIEŃ 71
/Przy tylu niedogodnościach /pozostaje mi jedno.
/Muszę załatwić to naukowo.
DZIEŃ 74
Pierwszy sukces.
Po ogołoceniu łazika 1 mam dwa akumulatory.
Ale jeśli włączę grzanie,
codziennie wyczerpię pół akumulatora.
Jeśli nie będę grzał,
prawa termodynamiki powoli mnie zabiją.
Chciałbym już teraz rozwiązać ten problem,
/ale odmarzły mi jaja.
Nie dam rady, wystarczy.
/Dobra wiadomość: /wiem, co zrobić z grzaniem.
/Zła: będę musiał wykopać /generator termoelektryczny.
/Jeśli dobrze pamiętam szkolenie, /była tam lekcja
/„Nie wykopuj plutonu, Mark”.
/RTG nadaje się do rakiet, /ale jak wybuchnie przy ludziach,
/to koniec.
/Dlatego po przylocie /go zakopaliśmy i wbiliśmy flagę,
/żeby przypadkiem /na niego nie wleźć.
/Dopóki go nie uszkodzę...
Niemal na głos powiedziałem „Wszystko będzie dobrze”.
Najważniejsze, że nie jest mi już zimno.
Może to nie najlepiej,
że ciepło pochodzi z radioaktywnego izotopu,
ale mam większe problemy.
/Przejrzałem wszystkie pliki /komandor Lewis.
/To jest najmniej disco.
DZIEŃ 76
Dokąd jedzie Watney?
Zapewne przygotowuje się do jakiejś wyprawy.
Przeprowadza testy,
jeżdżąc łazikiem w coraz dłuższe trasy.
Po co miałby opuszczać w miarę bezpieczny Hab?
Myślimy, że chce dotrzeć do bazy Aresa 4,
by się z nami skontaktować, ale sporo tym ryzykuje.
/Gdybyśmy mogli, /polecilibyśmy mu zostać
/i zaufać, że robimy wszystko, /żeby go tu ściągnąć żywego.
Dziękuję.
– Nie mów „ściągnąć żywego”. – Te wywiady nie są łatwe.
Ciężko o pozytywne nastawienie.
Annie.
Vincent nie wchodzi na wizję. Rozumiem.
76 kilometrów. Dobrze widzę?
– To do mnie? – Tak.
Tak, dobrze.
Jechał dwie godziny, wysiadł i jechał przez kolejne dwie.
Myślimy, że wysiadł, żeby zmienić akumulator.
Nie wziął oksygenatora ani systemu zbierania wody?
Co 41 godzin mamy 17-minutową przerwę.
Tak działa orbita. Mogliśmy coś przeoczyć.
Skróć przerwę do 4 minut.
Upoważniam cię do zmian dróg satelitów i dopasowań orbit.
– Zajmij się tym. – Dobrze.
Załóżmy, że Park nic nie przeoczyła.
Mark jeszcze nie jedzie do Aresa 4,
ale jest świadomy, że to jego jedyna szansa.
Bruce, kiedy najwcześniej możemy go zaopatrzyć?
/Biorąc pod uwagę położenie /Ziemi i Marsa, za 9 miesięcy.
/Plus pół roku /na przygotowanie zapasów.
Trzy miesiące.
Trzy?
/Powiesz, że to niewykonalne,
/a ja wygłoszę kazanie /o możliwościach laboratorium,
/Potem policzysz w głowie, mówiąc, że nie lubisz nadgodzin.
/Nie lubię nadgodzin.
Zacznijcie. Ja się zajmę pieniędzmi.
Musimy powiadomić załogę.
– Rozmawialiśmy o tym. – Sami ze sobą.
Ja decyduję, co dla nich najlepsze.
Mają prawo wiedzieć.
Wpierw opracujmy plan. Jeszcze nic nie jest pewne.
Bruce ma trzy miesiące na zorganizowanie prowiantu.
Tylko to się liczy.
– Zrobimy, co w naszej mocy. – Inaczej Mark zginie.
DZIEŃ 79
/Minęło 48 dób, /odkąd posadziłem ziemniaki,
/Teraz czas na zbiory /i ponowny zasiew.
/Idzie lepiej, niż myślałem.
/Mam 400 zdrowych ziemniaków.
/Wykopuję ostrożnie, /żeby ich nie uszkodzić.
/Małe sadzę z powrotem, /duże to moje zapasy.
/Naturalne, organiczne /ziemniaki z Marsa.
/Niecodzienna wiadomość.
/Ale to bez znaczenia,
/jeśli nie zdołam /nawiązać kontaktu z NASA.
ZŁOTA RÓWNINA
DZIEŃ 79
/Wiem, co zrobię.
– Przemieszcza się. – Dokąd jedzie?
Od 13 dni nie zmienił kursu. Jest daleko od Aresa 4.
Chyba że jedzie okrężną drogą. Może chcieć coś ominąć.
Co?
To równina Acidalia. Nie ma tam nic oprócz...
Co?
Potrzebuję mapy.
Tak.
Co ty wyprawiasz?
Spoko. Mogę to pożyczyć?
Gdzie jest Hab?
31°2’ na północ, 28°5’ na zachód.
Gdzie jest Watney?
Tu.
Dobrze.
Wiem, dokąd jedzie. Muszę gdzieś polecieć.
DZIEŃ 94
LABORATORIUM NAPĘDU ODRZUTOWEGO PASADENA, KALIFORNIA
– Jak się masz, Vincent? – Dobrze cię widzieć.
– Przyjemny lot? – Jasne.
Jest w magazynie za rogiem.
– Miło cię widzieć. – Ciebie też.
Jest szansa, że Mark go uruchomi?
Trudno powiedzieć. Straciliśmy kontakt w 1997.
Pewnie akumulator padł.
Ale i tak wytrzymał 3 razy dłużej, niż zakładano.
To nie zarzut.
Chcę pogadać z tymi, którzy byli tu w 1997.
Są tutaj. Chłopaki.
To Vincent Kapoor, dyrektor misji na Marsa.
To nasz aktualny zespół
– i skład oryginalny. – Co słychać?
– To replika? – Tak.
Zobaczmy.
Pathfinder.
DZIEŃ 109
No dalej.
Kurde.
„Status nadawania. Nasłuch sygnału telemetrycznego.”
Sygnał odebrany.
Dobrze.
Kamera.
Zaraz będzie.
„Odbieracie mnie?”
„Tak”. „Nie”.
Nakieruj kamerę na „tak”.
Czas nadania sygnału w obie strony to 32 minuty.
On może tylko pytać, a my poruszać kamerą.
Niezbyt wyrafinowana forma komunikacji.
– Żartujesz? – Tim.
– Wyceluj kamerą. – Już.
Kieruję kamerę.
Tak!
/– Jest mały problem. – [109 DZIEŃ]
/Musimy rozmawiać /o inżynierii astrofizycznej,
/używając kamery poklatkowej /z 1996 roku.
/Na szczęście
/kamera się obraca.
Mogę ułożyć alfabet. Ale nie nasz alfabet.
26 liter, pytanie i 360 stopni. To 13 stopni na literę.
Za mało.
Nie wiedziałbym, co pokazuje kamera.
System szesnastkowy.
System szesnastkowy na ratunek.
/Pomyślałem, że ktoś /może mieć tabelę ASCII.
/I miałem rację.
/Drodzy państwo, /oto super nerd, Beth Johanssen.
/Ma też na laptopie gry Zork II /i Leather Goddesses of Phobos.
/Poważnie, Johanssen, to już szczyt samotności.
/Nie żebym narzekał.
/Nie jestem w pozycji /do mówienia o samotności.
Wiem, co zamierza.
JAK ŻYJESZ?
Vincent.
Wstawaj.
W PORZĄDKU.
PRZERYTY PRZEZ ANTENĘ. BIOMONITOR ZNISZCZONY.
MOGLI MYŚLEĆ, ŻE NIE ŻYJĘ. NIE ICH WINA.
/Skoro mogliśmy prowadzić /bardziej zaawansowane rozmowy,
/bystrzaki z NASA wytłumaczyli mi, /jak zhakować łazik,
/żeby mógł komunikować się /z Pathfinderem.
/Jeśli wpiszę 20 komend /do systemu łazika,
/NASA połączy go /z częstotliwością Pathfindera
/i jesteśmy w domu.
Mark, tu Vincent Kapoor. Obserwujemy cię od 54 doby.
Cały świat trzyma kciuki. Brawo za znalezienie Pathfindera.
Pracujemy nad planem ratunkowym, jednocześnie przygotowując zapasy,
żebyś miał co jeść, zanim przybędzie Ares 4.
DOBRZE WIEDZIEĆ.
„Dobrze wiedzieć”.
„Nie mogę się doczekać nie umierania”.
JAK ZAŁOGA?
„Jak załoga?”
„Co powiedzieli na to, że żyję?”
ODBIERACIE? MARK.
Zróbcie trochę miejsca.
– Ja? – Tak, ty.
Daj mi chwilę.
Powiedz mu.
Nie powiedzieliśmy załodze, że żyjesz.
Muszą skoncentrować się na misji.
Napisał: „Nie wiedzą, że żyję?”
„Co, do chuja?”
„Ja pierdolę. Pojebało was?”
Mark, uważaj na słowa.
Wszystko, co piszesz, jest transmitowane na żywo.
Tak?
Jezu.
Tak, pisał to pod wpływem ogromnego stresu.
Rozumiem. Pracujemy nad tym.
Nie miał tego na myśli. Dziękuję, panie prezydencie.
Mark ma rację.
Im dłużej czekamy, tym będzie gorzej.
Musimy im powiedzieć.
Vincent jest w Pasadenie i nie może się sprzeciwić.
Nie powinienem podlegać Vincentowi.
Ani nikomu innemu.
Już czas.
HERMES 4 MIESIĄCE OD WYLOTU Z MARSA
/Komandor Lewis?
Mów.
/Przesył danych prawie ukończony.
Zrozumiano. Idę.
Śpieszysz się.
Mój syn skończył 3 lata. Będą zdjęcia z imprezy.
Pliki osobiste. Przesyłam na wasze laptopy.
Wolę nie czytać tych zboczonych maili Vogla.
– To aktualizacje telemetrii. – Cokolwiek na ciebie działa.
DO: ZAŁOGA WIDEO: ODEBRANE
– Jest wideo do nas wszystkich. – Puść. Chodźcie.
Chcę poczytać o tej telemetrii.
/Witajcie, tu Mitch Henderson.
/Mam wieści. /Nie będę owijał w bawełnę.
/– Mark Watney żyje. – Boże.
/To na pewno niespodzianka /i macie wiele pytań,
/więc powiem, co najważniejsze: /żyje i jest zdrowy.
/Wiemy od 2 miesięcy, /postanowiliśmy nic nie mówić.
– Co? – Od 2 miesięcy?
/Byłem temu przeciwny.
/Mówimy wam teraz, /bo się z nim połączyliśmy
/i mamy plan ratunkowy.
/Powiadomimy was o wszystkim, /co się stało.
/To nie wasza wina. /Mark ciągle to powtarza.
/Na spokojnie /o tym pomyślcie.
/Wyślijcie nam pytania, /odpowiemy na nie.
/Rozłączam się.
Jezu, żyje.
Zostawiłam go.
– Nie. – Nie.
– Wylecieliśmy razem. – Wypełnialiście rozkazy.
Zostawiłam go.
DZIEŃ 128
/NASA ma ze mną kontakt, /więc cały czas nadają.
/Mam im mówić /o każdym systemie w Habie.
/Cała grupa ludzi /zajmuje się moimi roślinami.
/Cudownie.
/Nie chcę wyjść na buca,
/ale jestem najlepszym botanikiem /na tej planecie.
/Komunikacja z NASA /ma jeden zasadniczy plus.
/Znowu dostaję maile.
/Duży transfer danych, /jak na Hermesie.
/Nawet od prezydenta, /ale najlepszy mail
/był od uniwerku w Chicago, /gdzie studiowałem.
Że niby gdzieś coś sadząc, kolonizujesz daną ziemię.
/Więc wychodzi na to, /że skolonizowałem Mars.
I co teraz, Armstrong?
Innym razem poprosili, żebym zapozował do zdjęcia
przy następnej transmisji.
Przyjąć pozę maturzysty czy kokieteryjnego naiwniaka?
Nie wiem, jak to będzie wyglądać w skafandrze.
Tak!
Co on odstawia?
Prosiłam o zdjęcie, a co to ma być?
/– Powinnaś się cieszyć. – To mi się nie przyda.
Potrzebuję zdjęcia twarzy.
/Mogę poprosić, żeby zdjął hełm, ale wtedy... zginie.
/Opublikujemy zdjęcie /i opiszemy akcję ratunkową.
W przyszłym roku wyślemy zapasy podczas okna startowego Hohmanna.
– Bruce, wyrobicie się? /– Będzie trudno, ale damy radę.
9 miesięcy podróży, zapasy dotrą w 868 dobie.
Mamy analizę od botaników?
/Oceniają, że rośliny Marka /wytrzymają do 912 doby.
/Niechętnie przyznają, /że świetnie sobie radzi.
Niechętnie?
/Mark każe im spadać, /gdy kwestionują jego decyzje.
Daj go online. Nie ma miejsca na nieporozumienia.
Mały margines błędu.
Ma jedzenia na 912 dób, a zapasy dotrą w 868.
O ile wszystko pójdzie po naszej myśli.
DZIEŃ 134
AWARIA
/Wykryto naruszenie skafandra.
/Poziom tlenu: krytyczny.
TLEN: 14%
TLEN: 13,5%
/Poziom tlenu: 10%.
/Poziom tlenu: 5%.
/Ciśnienie skafandra: stabilne.
/Ciśnienie: stabilne.
Boże!
Boże, Boże, Boże!
Rośliny umarły.
Całkowity spadek ciśnienia odparował wodę.
Bakterie, które to przeżyły, umarły w ujemnej temperaturze Marsa.
Ile ma czasu?
Może zjeść to, co ma, ale nie wyhoduje nic więcej.
Jakieś 200 dób.
– Wytrzyma do 409 doby? – Z ziemniakami do 609.
Do doby 868 będzie dawno martwy.
Musimy natychmiast wystartować, zmieni to czas podróży.
Pracujemy nad tym.
Na razie oceniamy, że potrzeba 414 dni.
Jest 135 dzień.
13 dni na montaż silników i wykonanie inspekcji,
co daje Bruce’owi i jego ekipie...
47 dni na zrobienie sondy.
Zadzwoń do niego. Przekaż informacje.
Dobrze.
Muszę się przebrać.
DZIEŃ 136
/Drogi Marku,
/NASA pozwala nam /z tobą rozmawiać
i przegrałem losowanie.
/Wybacz, że zostawiliśmy cię /na Marsie,
ale zwyczajnie cię nie lubimy.
Bez ciebie mamy tu więcej miejsca.
/Musimy się zmieniać /w twoich zadaniach,
ale to tylko botanika.
– Żadna nauka. – Jezu.
/Jak tam Mars?
/Drogi Martinezie, /Mars jest spoko.
/Przypadkowo wysadziłem Hab,
/ale niestety /disco Lewis przetrwało.
„Ale niestety disco Lewis przetrwało”.
/Codziennie wychodzę /podziwiać horyzont.
„Codziennie wychodzę podziwiać horyzont”.
/Bo mogę.
„Bo mogę”.
„Pozdrów wszystkich”.
Robi się.
/Ciśnienie: stabilne.
5, 10,
15, 20, 30, 35,
40.
52.
LABORATORIUM NAPĘDU ODRZUTOWEGO PASADENA, KALIFORNIA
Rich, pobudka.
RICH PURNELL ASTRODYNAMIKA
Pytają o kurs sondy.
– Która godzina? – 3.42
Wiem, że zaczynamy na opak,
ale przy tylu niewiadomych trudno o termin startu.
W porządku.
25 modelom, które mamy, lot na Marsa zajmie 414 dni.
Mają niemal identyczne wektory ciągu i wymagania paliwowe.
To zły moment?
Ziemia i Mars są źle ułożone. Byłoby łatwiej, gdyby...
Gdyby co?
Potrzebuję więcej kawy.
– W porządku – Tak.
Gdyby co?
Wiesz, że jestem twoim szefem?
Zadajmy drogie pytanie. Wyrobicie się z sondą?
– Spóźniamy się. – Konkret.
/Mogę to zrobić w 15 dni.
Znajdźmy 15 dni. 13 dni na montaż sondy.
Może być mniej?
Na montaż potrzeba trzech dni. Możemy zmniejszyć do dwóch.
Zmniejszę do dwóch.
10 dni na inspekcję.
– Jak często wykrywacie problem? – Mamy nie robić inspekcji?
Pytam, jak często wykrywacie problem.
Raz na 20 prób.
– To za dużo. – Nie możemy ryzykować.
Znacie bezpieczniejszy sposób na zyskanie czasu?
Doktorze, rozciągnij racje Watneya o cztery dni.
Będziesz marudzić, ale zyskamy 15 dni.
Odwołujemy inspekcję.
– Jeśli ktoś się o tym dowie... – Biorę to na siebie.
Macie dwa tygodnie. Do roboty.
Muszę wytrzymać do przylotu sondy.
Jak wygląda minimum kalorii? Jak standardowa racja.
Ale jem raz na trzy dni, nie trzy razy dziennie.
A teraz każą mi
zrobić to.
DZIEŃ 154
Rzecz w tym,
że wydłużenie racji na dodatkowe cztery dni
to chujowa zagrywka.
Obtoczę ziemniaka vicodinem.
Nikt mnie nie zatrzyma.
Od 7 dni nie mam keczupu.
LABORATORIUM NAPĘDU ODRZUTOWEGO SONDA IRIS
4 TYGODNIE PÓŹNIEJ
W górę.
PRZYLĄDEK CANAVERAL START SONDY IRIS
Mówi dyrektor kontroli lotów. Rozpocząć procedurę startową.
Przyjęłam. Rozpoczynamy procedurę.
Wierzysz w Boga?
Tak.
Ojciec był hinduistą, matka – baptystką.
Wierzę w kilku bogów.
Przyjmiemy każdą pomoc.
Sprawdzanie systemów zakończone.
/Tu kontrola lotów. Gotowi na start.
/Odliczanie.
/10, 9, 8, 7, 6...
/Uruchomienie silników.
/4, 3, 2, 1.
/Startujemy.
/Dobry ciąg.
/Wydajność w normie.
Nośność w porządku.
/Jest nie do ruszenia. /Wektor idealny.
– Trochę nas telepie. – Powtórz.
– Precesja bardzo rośnie. – Wytrzyma?
/Na granicy bezpieczeństwa.
Obraca się wzdłuż długiej osi, precesja 17°.
– Wznoszenie, co się dzieje? – Działa na Iris z siłą 7 g.
/Straciliśmy odczyt z sondy.
– Cholera. – Jezu.
Straciliśmy ją.
SatCon?
Satelity nie przechwyciły sygnału.
/– Brak sygnału. – Tu też.
Niszczyciel „Stockton” zgłasza spadające odłamki.
/Kontrola lotów, /zostańcie na miejscach.
Kontrola naziemna, zamknijcie drzwi.
JAK TAM START?
WATNEY.
DZIEŃ 186
/Komandor Lewis, /chcę o coś poprosić.
/Jeśli umrę, /proszę odwiedzić moich rodziców.
/Będą chcieli wiedzieć, /co robiliśmy na Marsie.
/Psia robota.
/Ciężko mówić rodzicom /o śmierci ich syna.
Wiem, że to wiele,
dlatego to panią proszę.
/Nie poddaję się, /ale trzeba zakładać najgorsze.
Proszę im powiedzieć...
że kochałem to, co robię.
i że byłem w tym dobry.
I umarłem
za coś wielkiego,
pięknego,
ważniejszego ode mnie.
/Proszę im powiedzieć, /że mogłem z tym żyć.
/I proszę podziękować za to, /że byli moimi rodzicami.
CHIŃSKA NARODOWA AGENCJA KOSMICZNA (CNSA)
/Zmieniliśmy kostki białkowe /na normalną żywność.
/Siła startu /połączona z drganiem bocznym
rozpuściła kostki, to zachwiało równowagę.
/Dlaczego wcześniej /tego nie sprawdzono?
/By wyrobić się ze startem, /przyśpieszyliśmy przygotowania.
Ich astronauta umrze z głodu.
GUO MING GŁÓWNY NAUKOWIEC, CNSA
Ale są inne sposoby.
ZHU TAO ZASTĘPCA GŁÓWNEGO NAUKOWCA, CNSA
Nasi inżynierowie zbadali możliwości sondy Taiyang Shen.
Zbiornik paliwa wystarczy, by dotrzeć na orbitę Marsa.
Dlaczego NASA się z nami nie skontaktowała?
Bo o tym nie wiedzą. Nasze dokumenty są tajne.
Czyli jak nic nie zrobimy...
Świat nigdy się nie dowie, że mogliśmy pomóc.
Na potrzeby dyskusji przyjmijmy, że im pomożemy.
Gdy oddamy im rakiety nośne, program Taiyang Shen przepadnie.
Możemy coś wymyślić. Spróbować współpracować.
Tak.
Rozumiem.
Dziękuję.
Dzięki wujkowi Tommy’emu z Chin mamy drugą szansę.
Przygotowaliśmy sondę Iris w 62 dni,
teraz zrobimy to w 28.
PLEJADY SUPERKOMPUTER NASA
OBLICZENIA POPRAWNE
Dajmy sobie spokój z systemami lądowania.
To tylko jedzenie, nie trzeba miękkiego lądowania.
Odłóż telefon.
– A pan to kto? – Rich Purnell.
Robię w astrodynamice i mówię, żebyś się rozłączył.
Dobra.
Oddzwonię.
Wiem, jak uratować Watneya.
Pomysł z sondą ma za dużo słabych punktów.
Mam coś lepszego.
– Astrodynamikę? – Tak.
Czym, u diabła, jest projekt Elrond?
– Jakoś musiałem go nazwać. – Ale Elrond?
– Dlatego, że to tajna narada. – Elrond oznacza „tajna narada”?
/Narada u Elronda. /To z „Władcy pierścieni”.
Zdecydowali tam, że zniszczą Jedyny Pierścień.
/Jeśli mamy projekt Elrond, to ja chcę być Glorfindelem.
Nie znoszę was.
– Teddy nadal o niczym nie wie? – Kim pan jest?
To Rich Purnell od astrodynamiki.
Powiedz im to, co mnie.
Mogę ściągnąć Hermesa na Marsa do dnia 561.
Jak?
Stań w tamtym miejscu.
Dzięki. Właśnie tam.
A ty stań tam.
Ten zszywacz to Hermes, a ty...
– Jak ci tam było? – Teddy, szef NASA.
Spoko. Teddy, będziesz Ziemią.
Hermes leci na ciebie.
Miesiąc będzie zwalniał, żeby móc wylądować.
Zamiast tego proponuję...
żeby od razu przyśpieszył, zachowując prędkość.
Nie wyląduje na Ziemi, ale będzie dość blisko,
by wykorzystać grawitację do zmiany kursu.
W tym czasie
– podejmie sondę z zapasami. – Taiyang Shen.
Weźmie, co trzeba, i popędzi w stronę Marsa.
Jesteś Marsem.
Leci za szybko, by wejść na orbitę.
Przeleci obok.
/Co nam z tego, /skoro muszą wziąć Watneya?
Watney użyje MAV-u, by się przyłączyć.
Potem polecą do domu.
Policzyłem to. Zgadza się.
– Rich. – Słucham?
– Wyjdź. – Dobra.
– Ma rację? – Tak.
– Jak uważasz, Bruce? /– Skoro Vincent tak mówi...
Musimy użyć Taiyang Shen?
– Dlaczego to takie ważne? – Bo musimy zdecydować.
Wyślemy Markowi jedzenie, by doczekał Aresa 4,
albo cofniemy Hermesa, by go zabrał.
Tu i tu potrzeba Taiyang Shen. Wybierajmy.
A załoga Hermesa?
Poprosimy ich o wydłużenie misji o 533 dni?
Nie zawahają się ani przez moment.
Hermes wytrzyma dodatkowe 533 dni?
Powinien.
Miał działać przez całą misję Ares.
To tylko połowa jego żywotności.
– Ale jak coś pójdzie źle... – Tracimy załogę.
/Mamy dużą szansę /zabić jedną osobę
/albo małą szansę /zabić sześć osób.
/– Jak tu decydować? – Nie musimy, on tak.
Pieprzenie. To decyzja komandor Lewis.
Nadal możemy bezpiecznie sprowadzić tu 5 astronautów.
Nie będę ryzykował ich życiem.
– Niech sami zdecydują. – Robimy wersję pierwszą.
Ty cholerny tchórzu.
/– Johanssen? /– Co?
Wiem, że masz wolne. Mogę zająć chwilę?
Dawaj.
/– Gdzie jesteś? – Siłownia.
Co tam?
Dostałem maila od żony o tytule „nasze dzieci”.
Mój komputer nie otwiera załącznika.
Dobra. Zobaczę.
Popatrzmy.
To nie jest JPEG.
To zwykły plik tekstowy.
Nie wiem, co to ma być.
Jakiś pomysł?
„Manewr Richa Purnella”.
Manewr ustalający nowy kurs dla Hermesa.
POWRÓT NA MARS: DOBA 561
Boże.
PRZYBYCIE NA ZIEMIĘ: DOBA 772
Misja zakończyłaby się 211 dni później.
To by wypaliło?
Robiliśmy obliczenia, wszystko się zgadza.
Idealny kurs.
– Więc skąd ta konspira? – Bo to wbrew decyzji NASA.
Przy tym manewrze muszą wysłać zaopatrzenie, inaczej umrzemy.
Możemy na nich wymusić zmianę planów.
Zrobimy to?
Gdybym ja decydowała, lecielibyśmy po Marka.
– Ale nie decydujesz? – Nie tym razem.
To coś, co NASA kategorycznie odrzuciła.
Mówimy tutaj o buncie. A to nie byle co.
Musimy być jednogłośni.
Zanim odpowiecie, przemyślcie konsekwencje.
Nie podejmiemy zapasów, giniemy.
Schrzanimy asystę grawitacyjną, giniemy.
Zrobimy wszystko idealnie, misja potrwa 533 dni dłużej.
533 dni więcej do spotkania z rodziną.
533 dni nieplanowanej podróży, gdzie wszystko może pójść źle.
Jeśli to będzie coś ważnego, zginiemy.
– Ja się piszę. – Nie tak szybko.
Oboje jesteśmy żołnierzami.
Mogą nas postawić przed sądem wojskowym.
– No tak. – A reszta z was
już nigdy nie poleci w kosmos.
Jeśli się zdecydujemy, jak to będzie wyglądać?
– Nakreślę nowy kurs. – Zdalne sterowanie.
Centrum Kontroli Misji może przejąć Hermesa.
Możesz je zablokować?
Hermes ma 4 niezależne komputery sterujące,
każdy podłączony do 3 systemów komunikacji.
Wyłączając komunikację, stracimy telemetrię i naprowadzanie.
A komputerów potrzebujemy do prowadzenia statku.
Zablokuję zdalne sterowanie na każdym systemie.
To część OS-u, będę musiała obejść kod.
Po naszemu: co to znaczy?
Mogę to zrobić.
Świetnie.
Decyzja musi być jednogłośna.
Jeśli to zrobimy, będziemy w kosmosie 900 dni.
To aż nadto jak na jedno życie.
– Jestem za. – Ja też.
Lećmy po niego.
– Johanssen? – Tak.
Nieplanowana zmiana statusu Hermesa.
Przyjąłem, odczytaj.
„Houston, wiedzcie, że Rich Purnell jest mistrzem”.
Co?
/Kontrola, tu nawigacja. Hermes zszedł z kursu.
Poinformujcie Hermesa, że zdryfowali i jak wrócić na kurs.
Nie, nie zdryfowali. Zmienili kurs.
Co, u diabła?
Czy to może być awaria instrumentów?
Nie.
Jak długo mogą tak lecieć i nadal wrócić na kurs?
Sprawdzam.
– Kim jest Rich Purnell? – Nie wiem.
Niech ktoś sprawdzi, kim jest Rich Purnell.
Annie rano pogada z mediami,
powie im o decyzji NASA o zawróceniu Hermesa na Marsa.
Sprytny ruch.
W tych okolicznościach
ktokolwiek podał im dane manewru, tylko je przekazał.
Załoga sama podjęła decyzję.
Mogłeś ich zabić.
Jesteśmy po jednej stronie.
Jak coś się wali, świat zapomina, po co latamy.
Próbuję nas utrzymać w powietrzu.
Chodzi o coś więcej niż jeden człowiek.
Nie.
Wcale nie.
Jak to się skończy, oczekuję, że odejdziesz.
Rozumiem.
Sprowadź naszych astronautów na Ziemię.
DZIEŃ 219
Każda misja Ares wymaga trzech lat przygotowywania zasobów.
NASA stwierdziła, że łatwiej jest wysłać
część rzeczy wcześniej zamiast brać je ze sobą.
Dlatego MAV dla Aresa 4 już czeka w kraterze Schiaparellego.
Muszę nim wejść na orbitę. gdy Hermes będzie mnie mijał.
Powinni mnie przechwycić...
w przestrzeni kosmicznej.
Mam 200 dni, by wymyślić,
jak wziąć wszystko, co mnie utrzymuje przy życiu:
oksygenator, odzyskiwacz wody, regulator atmosfery.
/Muszę mieć to ze sobą.
/Na szczęście pomagają mi /najtęższe umysły na świecie.
Naprawdę sama śmietanka.
/Na razie wymyślili, /żebym wywiercił w dachu otwory,
/a potem walił w łazik /z całej siły kamieniem.
Damy radę.
DZIEŃ 220
Identyfikacja.
ŻEGNAJ, MARSIE.
/533 dni dłużej? /I ty się zgodziłeś?
Zrobiłby dla mnie to samo, wiesz o tym.
Uśmiech!
/Nie uśmiechnął się, /prawda?
/Cześć, mała.
Mam coś dla ciebie. Znalazłem na pchlim targu.
Pierwsze wydanie.
– Nie! – [ABBA, NAJWIĘKSZE HITY]
– Jak nówka. – Bomba.
Z całym szacunkiem dla waszych procedur,
ale robimy to inaczej od czasów Apollo 9.
– Zrozumiał to? – Zrozumiał pan?
/5.
/4.
/3.
/2.
/1. /Zapłon.
DZIEŃ 227
7 MIESIĘCY PÓŹNIEJ
DZIEŃ 461
/Myślałem o prawie na Marsie.
/Nie można rościć sobie praw /do terenów pozaziemskich.
/Inny traktat stanowi, /że gdzie nie ma żadnego państwa,
/rządzi prawo morskie.
/Mars to „wody międzynarodowe”.
/NASA to amerykańska /organizacja cywilna,
/która posiada Hab.
/Ale kiedy go opuszczam, /wchodzę na wody międzynarodowe.
/Teraz ta fajna część.
/Zaraz ruszę na krater, /będę dowodził bazą Aresa 4.
/Nie mogę dostać pozwolenia, /póki nie wejdę na pokład.
/Czyli przejmę jednostkę /na wodach międzynarodowych,
/co z definicji /czyni mnie piratem.
/– Mark Watney, pirat kosmiczny. – [DZIEŃ 461]
WYŁĄCZANIE SYSTEMÓW
SYSTEMY WYŁĄCZONE
M. WATNEY
Kosmiczny pirat.
/Gdziekolwiek pójdę, /jestem tam pierwszy.
/Dziwne uczucie.
/Wysiadam z łazika, /jestem tam pierwszy.
/Wspinam się na górę, /robię to pierwszy.
/4,5 miliarda lat /nikogo tutaj nie było.
/Teraz jestem ja.
/Pierwszy człowiek /sam na całej planecie.
Co u niego?
Na razie dobrze. Trzyma się harmonogramu.
Przed południem przez 4 godziny jedzie.
Rozkłada panele słoneczne, ładuje je 13 godzin.
Potem śpi i znowu wszystko od nowa.
Co u niego?
Każe się nazywać Kapitanem Jasnobrodym.
– Mars podlega prawu morskiemu. – Wiem, wyjaśnił nam to.
Gdzie on jest?
– Tu. – Dobrze.
DZIEŃ 494
DZIEŃ 517
/Od razu mówię, /że to ci się nie spodoba.
Tak?
Problemem jest prędkość przechwycenia.
Hermes nie może wejść na orbitę Marsa.
Jeśli to zrobi, nie starczy paliwa na powrót.
MAV zaprojektowano tak, by dotarł na niską orbitę Marsa.
Żeby Mark opuścił Mars i dostał się na Hermesa...
– Musi być szybki. – Właśnie.
/Musimy odchudzić MAV-a. /I to sporo: 5000 kilogramów.
Dacie radę?
/To i owo od razu usuwamy. /Choćby 500 kilo ziemi i skał.
To oczywiście nie leci.
Jest jeden pasażer, nie sześciu. Ich sprzęt to kolejne 500 kilo.
Wywalamy system podtrzymywania życia. Mark będzie w kombinezonie EVA.
– Jak niby ma wtedy sterować? – Nie będzie.
Martinez będzie zdalnie pilotował MAV z Hermesa.
Nigdy nie mieliśmy misji załogowej sterowanej zdalnie.
Ale miło, że nadarzy się okazja.
/Możemy usunąć pulpit sterowania, /dodatkowe systemy łączności.
/Moment.
/Zdalna operacja wznoszenia /bez zapasowych systemów łączności?
Jeszcze nie słyszałeś najgorszego.
Nie krępujcie się.
Usuniemy śluzę dziobową, okna i płytę kadłuba XIX.
/– Zdejmiesz przód statku? – Właśnie.
/Sama śluza dziobowa /waży 400 kilo.
Wyślesz go w kosmos bez przodu statku?
/Nie.
/Zakryje przód płótnem Habu.
/Kadłub ma głównie /trzymać powietrze.
/Atmosfera jest tam rzadka, /nie martw się o opływowość.
/Początkowa prędkość /zniweluje znaczenie oporu.
/A już wyżej /prawie nie ma powietrza.
Wysyłacie go w kosmos pod plandeką?
/Tak.
/– Mogę mówić dalej? – Nie.
K*URWA, PORĄBAŁO WAS.
Chce powiedzieć: „Porąbało was”?
Czy raczej: „Porąbało was”?
– Chyba to drugie. – Serio?
Może to pierwsze?
– „Porąbało was”. – Może i tak.
DZIEŃ 538
KRATER SCHIAPARELLEGO MIEJSCE LĄDOWANIA ARESA 4
/Wiem, co chcą zrobić.
I to dokładnie.
Ciągle powtarzają, że będę najszybszym człowiekiem.
/Żebym przestał myśleć, /że to walnięty plan.
Będę najszybszym człowiekiem, bo polecę w kabriolecie.
Jest gorzej, nie będę sterował.
/Przy okazji: fizycy, /opisując przyśpieszenie,
/nie używają słowa „szybki”.
Robią tak w nadziei, że nie będę miał zastrzeżeń
co do tego obłędu.
/Bo lubię, jak brzmi /„bycie najszybszym człowiekiem”.
/Lubię, jak to brzmi.
/I to bardzo.
/Ale tego im nie powiem.
/Dobra.
/Do dzieła.
Dalej.
WYRZUĆ
/Otwórzcie drzwi drugiej śluzy /przed startem MAV-a.
/Martinez steruje, /Johanssen ustala wysokość.
/Gdy przechwycimy MAV, /Beck złapie Watneya.
Jesteśmy gotowi. Jaki jest plan?
Zrobiliśmy z uwięzi linę, ma 214 metrów.
Będę miał plecak MMU, umożliwi swobodę ruchów.
– Z jaką prędkością sobie poradzisz? – Złapię MAV-a przy 5 m/s.
10 m/s to skok na pociąg, mógłbym chybić.
Będziemy mieć spory kąt znoszenia.
Start zajmie 12 minut.
Rozpocznie się 52 minuty przed przechwyceniem.
Po wyłączeniu silników Marka poznamy punkt i prędkość przechwycenia.
Vogel, pomagasz Beckowi.
Pójdzie dobrze, wciągasz na pokład. Pójdzie źle, lecisz po niego.
To do roboty.
DZIEŃ 561
PROSZĘ SIĘ ZAJĄĆ ŁAZIKIEM. URATOWAŁ MI ŻYCIE. WATNEY.
/Obok centrum lotów kosmicznych panuje wielkie poruszenie.
Wielu ludzi się zebrało, by śledzić losy misji uratowania Watneya.
/Centrum miało z nim /niezbyt klarowny kontakt.
/Wszystko dzieje się na naszych oczach. /Będziemy was informować na bieżąco.
/Posłuchajmy, jak NASA /próbuje nawiązać kontakt.
Co możemy zrobić, jeśli coś pójdzie nie tak?
Zupełnie nic.
Różnica to 12 minut świetlnych.
Jak o coś zapytają, odpowiedź dotrze po 24 minutach.
Cały lot potrwa 12 minut.
Są zdani na siebie.
/Ludzie zebrali się przed telebimem /w Pekinie, by śledzić losy misji.
/Misja stała się możliwa /dzięki pomocy Chin.
/Mark został sam na Marsie. /Porozmawiamy z psychologami o...
/Ciśnienie paliwa super. Silnik w normie.
/Łączność znakomita.
/Gotowi do inspekcji wstępnej.
/Tu Hermes. /Działamy zgodnie z planem.
/2 minuty i 10 sekund do startu.
– Dwie minuty, Watney, jak tam? – Dobrze.
Jestem gotów. Dzięki, że wróciliście.
/Będzie mocne przeciążenie. /To nic, jak zemdlejesz.
– Jesteś w rękach Martineza. – Niech tylko ciul nie robi beczek.
Przyjęłam.
/– CAPCOM? /– Gotowy.
/– Zdalne sterowanie? /– Gotowe.
/– Odzyskiwanie. /– Gotowe.
/– Drugie odzyskiwanie. /– Gotowe.
Pilot.
Gotowy.
/– Pilot. /– Gotowy.
/Zaczynamy.
/Centrum, zaczynamy.
– Start za 10, 9... – Zapłon silnika.
/8, 7... /Zwolnienie zacisków.
– 5 sekund, trzymaj się. – Do zobaczenia.
/4.
/3.
/2.
/1.
Prędkość: 741 m/s. Wysokość: 1350 metrów.
– Za nisko. – Jest ciężko.
/Watney, słyszysz mnie?
– Separacja zakończona. – Prędkość: 850. Wysokość: 1843.
– Jest poniżej wysokości docelowej. – Jak bardzo?
– Sprawdzę. – Watney, słyszysz mnie?
/Pewnie zemdlał, /było spore przeciążenie.
/– Daj mu chwilę. /– Przyjęłam.
/Wyłączenie silnika /za 3, 2, 1.
/Wyłączenie.
/Powrót do autokierowania. /Potwierdzone wyłączenie.
/Wyczerpana rezerwa paliwa.
/Watney, słyszysz mnie?
/Chyba jest problem z transmisją.
/Odbieram sygnały z radaru. Prędkość przejęcia wyniesie 11 m/s.
Dam radę.
Odległość od MAV-u wyniesie 68 kilometrów.
/68 kilometrów? /Powiedziała 68?
Musimy coś zaradzić.
– Czas do przechwycenia? – 39 minut i 12 sekund.
A jeśli obrócimy silniki w tym samym kierunku?
Zależy, ile chcemy mieć paliwa na powrót do domu.
– Ile potrzeba? – Wystarczy 20% tego, co zostało.
Zużywając 75,5% paliwa, będziemy przy MAV-ie.
Wykonać.
Będziemy przy MAV-ie, ale prędkość wyniesie 42 m/s.
/To zbyt dużo.
Mamy 39 minut, by wymyślić, jak zwolnić.
– Martinez, włącz silniki. – Przyjąłem.
/MAV do Hermesa.
/– Watney? /– Potwierdzam.
/– Jaki jest twój stan? /– Boli mnie w klatce.
/Mam złamane żebra.
/– A wy? /– Lecimy, był problem przy starcie.
Przyjąłem. Jak bardzo jest źle?
/Poprawiliśmy zakres przejęcia, /ale jest problem z prędkością.
/– Jak bardzo wielki? – 42 m/s.
Kurwa.
/– Komandorze, mam pomysł. /– Mów.
Znajdę coś ostrego i zrobię dziurę w skafandrze.
Uciekające powietrze posłuży jako napęd.
/Mogę do was podlecieć.
/Z dziurą w rękawicy /łatwo będzie sterować.
Ciężko to sobie wyobrazić.
Leciałbyś na oko i miałbyś napęd, którym ledwie kontrolujesz.
Dobre argumenty.
Ale są też plusy.
Będę latał jak Iron Man.
/Komandorze, /róbmy na Iron Mana.
/Utracono połączenie. /Proszę czekać.
– To nie taki zły pomysł. – Jest zły, wręcz najgorszy.
Nie to, co mówił. Użycie atmosfery jako napędu.
– A jeśli wysadzimy VAL? – Chce pani otworzyć śluzę?
– Da nam kopa. – I rozwali kadłub.
Ucieknie powietrze potrzebne do życia.
Uszczelnimy mostek i pokój z reaktorem.
Reszta ulegnie dekompresji.
– Vogel? – Tak? – Wejdź na pokład i zrób bombę.
– Powtórzy pani? /– Jesteś chemikiem.
/– Zrobisz bombę z tego, co mamy? – Chyba.
Ale muszę zaznaczyć, iż wysadzenie bomby w kosmosie
/– to durny pomysł. – Robicie bombę beze mnie?
/Przyjęłam. /Uda ci się?
Tak.
/Houston, wysadzimy śluzę, /by mieć tylny napęd.
Beck, idź do Johanssen. Otworzymy zewnętrzne drzwi.
/Umieść ładunek na /drzwiach wewnętrznych. /Wespnij się do drugiej śluzy.
/Przyjąłem. /Już się robi.
– Jestem. /– Przyjęłam.
– Vogel, gdzie jesteś? /– W kuchni.
Nie pozwolę wam tego zrobić. Podziurawię kombinezon.
– Nie zgadzam się. /– Jestem egoistą.
Chcę, by po powrocie pomniki były moje.
Powinniśmy byli go zostawić.
– Cukier? – No.
Potrzymasz?
Ciekły tlen.
Odplamiacz z amoniakiem.
To coś jest 5 razy silniejsze od laski dynamitu.
– Jak to uruchomimy? – Podłącz do panelu oświetleniowego.
Ostrożnie.
Otwórz pierwszą śluzę.
Zmierzam do Becka.
– Oby to był dobry pomysł. – Jest.
/Otwórzcie A1.
Cześć.
Trzymasz?
Tylko nie bądź obok, gdy nastąpi wybuch.
Uważaj tam, w kosmosie.
Nie mów, że to zrobiłam.
Bomba ustawiona.
Opuszczam pierwszą śluzę.
Nawet przy wysadzeniu VAL-u zejdziemy z naszego kąta.
– Ile nas dzieli od przejęcia? – 260 metrów.
Za daleko.
– Komandorze? – Martinez, zamknij drzwi!
Otwórzcie D3.
Zostawcie otwarte.
/Otwórzcie B2.
Po jakim czasie wybuchnie VAL?
Po 15 sekundach. /Wiemy, jak to zamknąć.
– Komandorze? – Za daleko, wychodzę.
– Uda mi się. – Nie narażę kolejnej osoby.
Beck wrócił. Johanssen, uruchom bombę.
– 10 sekund. – Przypiąć się.
/5.
/4.
/3.
– Zaraz przyśpieszamy. /– 2.
1.
Aktywuję panel 41.
– Mostek jest uszczelniony. – Uszkodzenia?
– Później zobaczymy. Prędkość względna? – 12 m/s.
Przyjęłam.
Zaczep mnie.
Już.
Widzę MAV.
– Jaki jest zakres przechwycenia? – Sprawdzam.
– 312 metrów. – Powiedziałaś „312”?
Pomacham wam, jak przelecę obok.
Jesteś za daleko, Mark.
/– Nie uda mi się. – Wiem.
/– Odczep mnie. Idę po niego. – Załatwię to.
Mark, zgłoś się.
/– Lecę, komandorze. – Szlag.
– Moja prędkość względem Marka? – 5,2 m/s.
Przyjęłam. Reguluję kurs.
/3,1 m/s.
/Odległość: 24 metry.
11 metrów do celu.
/6 metrów.
Trzymaj się.
Dalej.
Mam go!
/– Mam go. – Brawo, Iron Manie.
Beck, wciągnij nas.
Miło panią widzieć.
Pani ma...
okropny gust muzyczny.
/Houston, tu Hermes.
/Mamy go.
/Watney jest bezpieczny.
/Kontakt w kosmosie z Watneyem.
/Stało się to, /co było uważane za niemożliwe.
/Mark Watney został uratowany.
Weźcie go.
– Hej, przystojniaku! – Zamknij właz.
Cześć, ludziska!
/Houston, /wszyscy są na pokładzie.
/To ważny moment dla całego świata
/oraz międzynarodowej podróży kosmicznej.
– Trochę capisz. – Nie myłem się od 1,5 roku.
Nie rozśmieszajcie mnie, mam złamane żebro.
Cześć.
– Dzień dobry. – To zaszczyt.
Dzień dobry.
DZIEŃ 1
/Witam w programie /kandydatów na astronautów.
Skupcie się, bo to może was uratować.
Wierzcie mi, wiem, co mówię.
Żeby było na początku jasne:
tak, przetrwałem na Marsie dzięki hodowli na własnym gównie.
To gorsze, niż się wydaje. Nie mówmy już o tym.
Kolejne często zadawane pytanie:
gdy byłem tam sam jak palec, czy myślałem, że umrę?
Oczywiście, że tak.
Słuchajcie, bo was też to dotyczy.
To kosmos, nie chce współpracować.
Nagle wszystko będzie przeciwko wam.
Pomyślicie, że to koniec i że tak właśnie umrzecie.
Możecie to zaakceptować albo wziąć się do pracy.
I tyle.
Zaczynacie.
Jak w matematyce: rozwiązujecie problem,
i rozwiązujecie kolejny, i tak dalej.
Po danej liczbie problemów wrócicie do domu.
Dobra, pytania?
/Kiedy Centrum ukończy inspekcję, /zaczniemy procedurę startu.
/Zespół Aresa 5 spotka się z Hermesem /48 minut po starcie.
/Będą mieli przed sobą /414 dni podróży w kosmosie.
/Czy cele zmieniły się /od poprzedniej misji?
/– I co chcecie teraz osiągnąć? /– Cele są takie same.
Mamy nadzieję, że cała załoga wróci do domu.
– Sprawdzanie wytycznych zakończone. – Dobrze.
Ruszamy zgodnie z planem.
/20 sekund.
/10.
/9. /Zapłon silnika.
/7, 6, 5, 4,
/3, 2, 1.
/I start.
/Załoga Aresa 5 otworzyła /nowy rozdział w eksploracji kosmosu.
/Ciśnienie w normie.
Niezły strzał.
/Pięć lat po uratowaniu Marka Watneya /Ares 5 zmierza na Marsa.
Polub nas! fb.com/BDiPersi