WŁADCA PIERŚCIENI
Smeagol!
Złowiłem!
Mam rybę!
Wyciągaj! Szybko! Wyciągaj ją!
Deagol!
Daj mi to, kochany Deagolu.
Dlaczego?
Ponieważ...
dziś są moje urodziny i chcę go mieć.
Mój... skarbie...
Przeklęli nas.
Morderca...
Nazwali nas mordercą...
przeklęli i wygnali... precz.
Gollum!
I płakaliśmy, skarbie...
Płakaliśmy, bo byliśmy sami.
Cóż za ochłoda rękom i stopom...
my chcemy tylko pochwycić rybkę
soczyście słodką...
I zapomnieliśmy, jak smakuje chleb...
jak szumią drzewa...
jak miękko muska wiatr...
Zapomnieliśmy nawet... jak się nazywamy.
Mój... ssskarbie...
Wstawać!
Wstawaj, śpiochu!
Musimy ruszać, tak!
Musimy zaraz ruszać w drogę!
Nie spałeś?
A ja aż za dużo się naspałem.
Chyba robi się późno.
Nie.
Jest wcześnie.
Jeszcze nie minęło południe.
Dni są coraz ciemniejsze.
Chodźcie!
Trzeba iść! Czas nagli!
Najpierw pan Frodo coś zje.
Nie traćmy czasu, głuptasie!
Proszę.
A ty?
Nie jestem głodny. Nie na lembasy.
Sam...
No dobrze...
Niewiele ich zostało.
Musimy uważać, bo się nam skończą.
Proszę jeść, panie Frodo.
Podzieliłem je na porcje.
Chyba starczy.
Na co?
Na powrót do domu.
Chodźcie, hobbity!
Już bardzo blisko.
Bardzo blisko Mordoru.
Tu nie ma bezpiecznych miejsc.
Pospieszcie się!
POWRÓT KRÓLA
Pyszne.
Na pewno z Shire.
Fajkowe ziele.
Czuję się, jakbym siedział Pod Zielonym Smokiem.
- Tak. - Z kuflem w dłoni.
Wyciągając nogi po ciężkim dniu pracy.
Ale ty nigdy ciężko nie pracowałeś.
Witam... moi panowie,
w Isengardzie!
Ech, wy młode urwisy! My was szukamy,
a wy tu sobie ucztujecie i palicie!
Siedzimy na polu chwały,
korzystając z zasłużonych przyjemności.
Szczególnie dobra jest solona wieprzowinka.
Solona wieprzowinka?
- Hobbici... - Jesteśmy pod rozkazami Drzewca,
który przejął w Isengardzie władzę.
Młody pan Gandalf!
Cieszę się z twojego przybycia.
Z drewnem, wodą i kamieniem sobie poradzę.
Ale trzeba tu także przypilnować czarodzieja
zamkniętego w wieży.
Pokaż się.
Ostrożnie.
Nawet w obliczu porażki Saruman jest niebezpieczny.
Utnijmy mu łeb i po sprawie.
Nie!
Potrzebujemy go żywego.
Musi nam coś powiedzieć.
Stoczyłeś wiele wojen i zabiłeś wielu mężów, królu Theodenie,
ale zawsze kończyłeś pokojem.
Nie możemy porozmawiać jak dawniej, przyjacielu?
Nie możemy zawrzeć pokoju?
Będziemy mieć pokój.
Będziemy mieć pokój,
kiedy odpowiesz za spalenie Zachodniej Bruzdy
i za dzieci, które leżą tam martwe.
Będziemy mieć pokój, kiedy życie żołnierzy,
których ciała nawet po śmierci
były kaleczone, zostaną pomszczeni!
Kiedy zawiśniesz na szubienicy ku uciesze twoich własnych wron,
będziemy mieć pokój.
Szubienice i wrony?
Bzdury!
Czego chcesz, Gandalfie Szary?
Niech zgadnę. Klucza do Orthanku?
A może klucza do samego Barad-dûr
razem z koronami siedmiu króli i laskami Pięciu Czarodziejów?
Wielu zapłaciło życiem za twoją zdradę.
A tysiące wciąż są zagrożone.
Ale możesz je ocalić, Sarumanie.
Dobrze znasz szeregi wroga.
Więc przybyłeś po informacje.
Mam pewne dla ciebie.
Coś wzmaga się w sercu Śródziemia.
Coś, czego nie dostrzegłeś.
Ale Wielkie Oko to zobaczyło.
Nawet teraz korzysta ze swojej przewagi.
Wkrótce zaatakuje.
Wszyscy zginiecie.
Ale ty już to wiesz, prawda, Gandalfie?
Chyba nie myślisz, że ten Strażnik zasiądzie na tronie Gondoru.
Ten wyrzutek nigdy nie zostanie królem.
Gandalf nie waha się przed poświęceniem najbliższych,
tych, których rzekomo kocha.
Powiedz, jakimi słowami pocieszyłeś tego niziołka,
zanim wysłałeś go na zgubę?
Podróż, w którą go wysłałeś, może prowadzić tylko do śmierci.
Dość tego!
Zastrzel go.
Nie.
Zejdź, Sarumanie,
- a darujemy ci życie. - Nie potrzebuję twojej litości!
Nic mi po niej!
Sarumanie,
twoja laska jest zniszczona.
Grima, nie musisz za nim podążać.
Nie zawsze byłeś taki, jak teraz.
Kiedyś byłeś mężem Rohanu.
Zejdź.
Mężem Rohanu?
Czymże jest Rohan,
jeśli nie brudną wioską pełną pijanej hołoty
i bachorów tarzających się po ziemi z psami?
Zwycięstwo w Helmowym Jarze nie należy do ciebie, Theodenie.
Jesteś nieudanym synem większego władcy.
Grima,
zejdź.
Uwolnij się od niego.
- Wolny? On nigdy nie będzie wolny. - Nie.
Na kolana, kundlu!
Sarumanie!
Dobrze poznałeś szeregi wroga.
Powiedz nam, co wiesz.
Wycofajcie swoją straż, a powiem wam, gdzie czeka was zguba.
Nie dam się tu więzić.
Wyślij wiadomość do naszych sprzymierzeńców
i do każdego zakątka Śródziemia, które wciąż jest wolne.
Wróg działa przeciwko nam. Musimy wiedzieć, gdzie uderzy.
Brudy po Sarumanie
spływają z wodą.
Drzewa powrócą, by tu zamieszkać.
Młode drzewa.
Dzikie drzewa.
Na mą korę!
Peregrinie Tuku!
Oddaj mi to.
Szybko!
Dziś wspominamy tych, co przelali krew w obronie tej krainy.
Chwała zwycięskim poległym!
Chwała!
Żadnych przerw.
- Żadnego rozlewania. - I żadnego zwracania.
Więc to pijacka gra?
Ostatni na własnych nogach wygrywa.
Za co wypijemy? Za zwycięstwo!
Gratuluję.
To człowiek honoru.
Obaj jesteście ludźmi honoru.
To nie Theoden z Rohanu poprowadził nas do zwycięstwa.
Nie słuchaj mnie.
Jesteś młoda.
To twój wieczór.
Dalej.
To krasnoludy pójdą pływać z małymi owłosionymi kobietami.
Czuję coś.
Lekkie łaskotanie w palcach.
Chyba zaczyna działać.
Co ja powiedziałem?
Nie potrafi pić.
Koniec gry.
Choćbyś szukał ile sił, choćbyś nocą i dniem pił,
to nie znajdziesz nigdzie piwa,
jakie tylko u nas bywa.
Inne piwa sącz, gdy chcesz, pij je nawet pod obłokiem,
lecz prawdziwy miód na rycerski trud
Pippin!
lecz prawdziwy miód na rycerski trud
Pod Zielonym znajdziesz Smokiem.
Dziękuję! Ja wygrałem!
Żadnych wieści o Frodzie?
Ani słowa. Nic.
Mamy jeszcze czas.
Z każdym dniem Frodo jest bliżej Mordoru.
Mamy tę pewność?
A co ci mówi serce?
To, że Frodo żyje.
Tak.
Tak, żyje.
Zbyt ryzykowne, zbyt ryzykowne...
Złodzieje...
ukradli go nam.
Zabić ich... zabić. Zabić ich obydwu!
Sza! Bo się obudzą!
Nie zepsuj nam planu!
Ale oni wiedzą...
wiedzą.
Podejrzewają nas.
Co to znaczy, mój skarbie, mój miły?
Czyżby Smeagol tracił odwagę?
Nie. Skąd.
Nigdy! Smeagol nie cierpi parszywych hobbitów.
Smeagol chce ich widzieć... martwymi.
I tak będzie.
Smeagol już raz to zrobił. I zrobi to znowu.
Jest nasz!
Nasz!
Musimy zdobyć skarb. Odzyskać!
Cierpliwości, mój miły.
Najpierw trzeba ich zaprowadzić do niej...
Poprowadzimy ich... do krętych schodów.
Tak, do schodów. A potem?
W górę, w górę, w górę...
aż dojdziemy do... tunelu.
A kto raz tam wejdzie...
nie wyjdzie z powrotem!
Ona jest wiecznie głodna.
Nieustannie potrzebuje... pożywienia.
Musi jeść.
Ale żywi się plugawymi orkami.
A oni nie są smaczni, prawda, skarbie?
Prawda.
Nie są wcale smaczni, mój miły...
Chce słodszego mięsa.
Mięsa hobbitów.
A kiedy wyrzuci kości i puste ubrania...
wtedy... odszukamy go.
I weźmiemy go... dla mnie!
Dla nas.
Tak. Chcieliśmy powiedzieć, że dla nas.
Skarb będzie nasz...
kiedy hobbity będą martwe!
Ty zdrajco!
Panie!
Nie! Puść go!
Słyszałem go! Chce nas zabić!
Nigdy! Smeagol muchy by nie skrzywdził!
To okropny, tłusty hobbit,
który nie cierpi Smeagola
i wymyśla podłe kłamstwa!
Wredna larwo! Rozwalę ci łeb!
Ja kłamię? To ty łżesz!
- Bez niego się zgubimy! - Trudno!
- Nie chcę czekać, aż nas zabije! - Nie przegnam go.
Nie rozumiesz?
To złoczyńca!
Nie poradzimy sobie bez przewodnika.
Musisz być po mojej stronie.
I jestem, panie Frodo.
Wiem, Samie. Wiem.
Zaufaj mi.
Chodź, Smeagolu.
Która godzina?
Jeszcze przed świtem.
Śniłam o wielkiej fali
przelewającej się przez zielone doliny i wzgórza.
Stałam na skraju.
Przed moimi stopami rozciągała się całkowita ciemność.
Światło było za mną,
ale nie mogłam się odwrócić.
Mogłam tylko tam stać, czekając.
Noc zmienia wiele myśli.
Śpij, Eowino.
Śpij...
póki możesz.
Gwiazdy spowiła mgła.
Coś się czai na wschodzie.
Nie znająca snu groźba.
Oko nieprzyjaciela jest w ruchu.
Co robisz?
Pippin!
- Oszalałeś? - Popatrzę tylko.
Jeszcze jeden raz.
Odłóż go z powrotem!
Nie!
On tu jest.
Widzę cię.
Pomocy! Gandalfie!
Pomóżcie mu!
Głupi Tuk!
Patrz na mnie.
Gandalfie... wybacz mi.
Patrz na mnie.
Co widziałeś?
Drzewo...
Było tam białe drzewo.
I brukowany dziedziniec.
Martwe.
Miasto w ogniu.
Widziałeś Minas Tirith?
Widziałem...
jego!
Słyszałem jego głos.
Co mu powiedziałeś?
Mów!
Spytał mnie o imię... Milczałem.
Zadał mi ból.
Mówiłeś o Frodzie i Pierścieniu?
W jego oczach nie było kłamstwa.
Głupiec z niego,
ale w dalszym ciągu uczciwy.
Nie powiedział Sauronowi o Frodzie i Pierścieniu.
Mamy szczęście w nieszczęściu.
Pippin ujrzał w palantirze fragment planu wroga.
Sauron chce uderzyć na Minas Tirith.
Klęska w Helmowym Jarze uświadomiła mu prawdę:
Zjawił się dziedzic Elendila,
a ludzie są silniejsi, niż myślał.
Mają dość odwagi, by mu stawić wyzwanie.
To go napełnia lękiem.
Nie dopuści, by Śródziemie zjednoczyło się pod jednym sztandarem.
Zrówna Minas Tirith z ziemią,
by król nie mógł wrócić na tron Ludzi.
Gdy w Gondorze rozbłysną ognie, Rohan musi być gotów do wojny.
Dlaczegóż to
mamy spieszyć z pomocą tym, którzy nas nie wsparli?
Co jesteśmy winni Gondorowi?
- Ja pójdę. - Nie!
- Ostrzegę ich! - Będą ostrzeżeni.
Ruszysz tam inną drogą.
Trzymaj się rzeki i wypatruj czarnych okrętów.
Zrozumcie jedno:
to, co wprawione w ruch, nie da się już zatrzymać.
Jadę do Minas Tirith.
Ale nie sam.
Jesteś najbardziej wścibskim ze wszystkich hobbitów!
Szybko!
Dokąd jedziemy?
Czemu patrzyłeś?
Czemu zawsze musisz patrzeć?
- Nie umiem się oprzeć. - Nigdy nie umiesz.
Żałuję!
- To był ostatni raz. - Nie rozumiesz?
Wróg myśli, że masz Pierścień.
Zacznie cię szukać. Muszą cię stąd zabrać.
A ty... jedziesz ze mną?
Chodź!
Daleko to?
Trzy dni drogi dla Nazgula.
Oby żaden z nich nas nie wytropił.
Masz.
Na drogę.
Ostatnie fajkowe ziele?
Wiem, że ci zabrakło. Za dużo palisz, Pip.
Ale niedługo się spotkamy?
- Prawda? - Nie wiem.
Nie wiem, co będzie.
Merry.
Biegnij, Cienistogrzywy.
Zawsze był ze mną,
gdziekolwiek bym nie był,
od najmłodszych lat.
Wpakowywałem go w najgorsze kłopoty,
ale zawsze mogłem go z nich wydostać.
A teraz go nie ma.
Tak jak Froda i Sama.
Wiem jedno o hobbitach,
to naprawdę zaprawiony lud.
Zaprawiony w głupocie. To Tuk.
Wieźcie ją bezpieczną drogą.
W Szarej Przystani czeka statek,
który ją przewiezie za Morze.
Ostatnia podróż Arweny Undomiel.
Nie czeka cię tu nic,
prócz śmierci.
Pani,
nie możemy zwlekać.
Pani!
Powiedz mi, co widziałeś.
Masz dar jasnowidzenia.
Co ujrzałeś?
Twoją przyszłość, a w niej śmierć.
Jest w niej także i życie.
Widziałeś dziecko. Mojego syna.
Ta przyszłość jest wątpliwa.
Ale nie stracona.
Nic nie jest pewne.
Niektóre sprawy są pewne.
Jeśli go teraz opuszczę,
zawsze będę tego żałować.
Już czas.
Z popiołów strzelą znów ogniska,
A mrok rozświetlą błyskawice,
Złamany miecz swą moc odzyska,
Król tułaczki wróci na stolicę.
Przekuj miecz.
Masz zimne dłonie.
Opuszcza cię dar życia Eldarów.
To mój wybór.
Ojcze, czy tego chcesz, czy nie,
nie ma już statku, który mógłby mnie stąd zabrać.
Przekroczyliśmy granice Gondoru.
Minas Tirith.
Miasto królów.
Z drogi!
To jest to drzewo...
Tak. Białe Drzewo Gondoru.
Drzewo króla.
Ale Denethor nie jest królem.
Jest tylko Namiestnikiem.
Słuchaj uważnie. Denethor jest ojcem Boromira.
Nieroztropnie byłoby mówić mu o śmierci syna.
I ani słowa o Frodzie. Ani o Pierścieniu.
Ani o Aragornie.
A najlepiej nic nie mów, Peregrinie Tuku.
Cześć ci, Denethorze, synu Ectheliona, Władco i Namiestniku Gondoru.
W tej czarnej godzinie zjawiam się z wieścią i radą.
Może zjawiłeś się, by mi to wyjaśnić?
Może chcesz mi wytłumaczyć, dlaczego straciłem syna?
Boromir zginął, by nas ratować.
Mojego pobratymca i mnie.
Padł, broniąc nas przed wrogami.
Ofiarowuję ci swoje skromne usługi.
By spłacić ten dług.
Oto mój pierwszy rozkaz:
Mów, dlaczego tobie udało się uciec, a mojemu synowi nie,
choć był tak potężnym człowiekiem?
Najpotężniejsi ludzie mogą zginąć od jednej strzały,
a Boromira dosięgło wiele.
Wstań!
Panie, przyjdzie jeszcze czas, by opłakiwać Boromira.
Lecz nie teraz.
Zbliża się wojna.
Wróg stoi u twoich bram.
Namiestnik musi bronić miasta. Gdzie są armie Gondoru?
Wciąż masz sojuszników. Nie jesteś w tej walce sam.
Daj znak Theodenowi z Rohanu. Rozpal ogniska.
Uważasz się za mędrca, Mithrandirze.
A jednak brak ci rozumu.
Myślisz, że oczy Białej Wieży są ślepe?
Widziałem więcej, niż ci się wydaje.
Zrobisz ze mnie tarczę przeciw Mordorowi,
by jednocześnie pozbawić mnie tronu.
Wiem, kto jest towarzyszem Theodena.
O tak, doszły mnie słuchy o tym... Aragornie, synu Arathorna.
I mówię ci, że nie pokłonię się Strażnikowi z Północy,
ostatniemu ze zubożałego rodu pozbawionego władzy.
Nie masz prawa negować powrotu króla, Namiestniku.
Ja rządzę Gondorem! Nikt inny!
Chodź.
Wszystko poddaje się próżności.
Zasłoni się nawet własną żałobą.
To miasto stało tysiąc lat.
A teraz upadnie przez tego szaleńca.
Białe Drzewo, drzewo królów
już nigdy nie zakwitnie.
- Czemu wciąż go strzegą? - Bo mają nadzieję.
Mdłą nadzieję, że kiedyś znowu zakwitnie.
Że przybędzie król, a miasto będzie znów takie, jak kiedyś,
zanim znalazło się w stanie upadku.
Stara mądrość z zachodu została zapomniana.
Królowie budowali sobie grobowce piękniejsze od domów żywych
i wspominali swych zmarłych
czulej niż własnych synów.
Bezdzietni lordowie siadali w starych komnatach, dumając nad heraldyką,
lub w wysokich, zimnych komnatach, szukając odpowiedzi w gwiazdach.
I tak lud Gondoru pogrążył się w ruinie.
Linia królów zawiodła.
Białe Drzewo zwiędło.
Władzę nad Gondorem zdobyli niegodni ludzie.
Mordor.
Tak, jest tam.
To miasto wciąż spogląda na jego cienie.
Zbliża się sztorm.
To nie pogoda tego świata.
To dzieło Saurona.
Towarzyszą mu kłęby dymu.
Orkowie z Mordoru wystrzegają się słońca,
więc zakrył je,
aby ułatwić im drogę ku wojnie.
Kiedy Cień Mordoru dotrze do tego miasta,
wszystko się zacznie.
Cóż...
Minas Tirith.
Imponujące miejsce.
- To gdzie teraz? - Na to już za późno.
Nie opuścimy tego miasta.
Musimy czekać, aż przybędzie pomoc.
Musi zbliżać się pora herbaty.
Przynajmniej zbliża się w porządnych miejscach, gdzie się ją pije.
To nie są porządne miejsca.
Panie Frodo?
Co się stało?
Czuję coś.
Chyba już stamtąd nie wrócę.
Oczywiście, że pan wróci.
To tylko złe myśli.
Idziemy tam i z powrotem,
tak jak pan Bilbo.
Zobaczysz.
Te ziemie chyba były kiedyś częścią Gondoru.
Dawno temu, kiedy mieli króla.
Panie Frodo, proszę spojrzeć.
Król znów ma koronę.
Dalej, hobbici. Nie możemy się zatrzymywać. Tędy.
Rozumiem, że to tylko tytuł honorowy.
Chyba się nie spodziewają, że będę walczył.
- Prawda? - Jesteś odtąd sługą Namiestnika.
Będziesz robił to, co ci każą, Peregrinie Tuku.
Śmieszny hobbit.
Strażnik Wieży.
Dziękuję.
Nie ma już gwiazd.
Już pora?
Tak.
Jak cicho.
To głęboki wdech przed skokiem do wody.
Nie chcę brać udziału w bitwie.
Ale oczekiwanie na nieuniknione jest znacznie gorsze.
Czy jest jeszcze nadzieja dla Froda i Sama?
Nigdy nie było jej zbyt wiele.
To nadzieja szaleńców.
Nasz wróg jest gotów.
Zebrał już wszystkie siły.
Nie tylko orków, ale i ludzi.
Zastępy Haradrimów z Południa.
Najemników z wybrzeża.
Wszyscy odpowiedzą na wezwanie Mordoru.
To będzie koniec Gondoru.
Tutaj spadnie najsilniejszy cios.
Jeśli zajmą rzekę, jeśli padnie twierdza Osgiliath,
zniknie ostatnia linia obrony miasta.
Ale mamy Białego Czarodzieja. To już coś.
Gandalfie?
Sauron nie wezwał jeszcze najstraszliwszego sługi.
Tego, który poprowadzi armię Mordoru do boju.
Tego, który nie może zginąć z ręki żyjącego człowieka.
Czarnoksiężnika z Angmaru.
Już raz go spotkałeś.
Ranił Froda na Wichrowym Czubie.
To Król Upiorów,
największy z Dziewięciu.
Minas Morgul to jego siedlisko.
Martwy Gród.
Bardzo paskudne miejsce. Pełne... wrogów.
Szybko! Szybko!
Zobaczą! Zobaczą!
Chodźcie! Patrzcie! Znaleźliśmy je!
Wejście do Mordoru.
Sekretne schody.
Wchodźcie.
- Panie Frodo! - Nie tam!
- Co ono robi? - Nie!
Wzywają mnie!
Kryć się! Kryć się!
Czuję jego ostrze.
Wreszcie się doczekaliśmy.
Wielka bitwa naszych czasów.
Chodźcie, hobbity. Trzeba się wspinać!
Plansza została rozłożona.
Pionki ruszyły.
Schodami do góry.
A potem do tunelu.
Co jest w tym tunelu?
Słuchaj ty mnie.
Jeśli coś mu się stanie, odpowiesz przede mną.
Jeśli choćby przez chwilę
poczuję, że to podstęp, to będzie twój koniec.
Koniec, śmierdzielu.
Zrozumiano?
Mam cię na oku.
Co to miało być?
Nic. Musieliśmy tylko coś wyjaśnić.
Masz zadanie do wykonania.
Znów masz okazję dowieść, ile jest wart mieszkaniec Shire'u.
Nie możesz mi sprawić zawodu.
Po drugiej stronie rzeki panuje cisza.
Orkowie nie wychylają się.
Garnizon mógł się przenieść.
Wysłaliśmy zwiadowców do Cair Andros.
Jeśli orkowie zaatakują z północy, będziemy ostrzeżeni.
Cisza!
Potrzebujemy jeszcze 10.
Zabić go.
Nie nadchodzą z północy.
Do rzeki! Szybko!
Szybciej!
Miecze w dłoń!
Zatrzymać ich!
Co to?
Amon Din.
Sygnał! Sygnał z Amon Din!
Zapala się światło nadziei.
Sygnały z Minas Tirith! Płonie ogień!
Gondor wzywa pomocy!
Rohan odpowie.
Zwołać Rohirrimów!
Zbierz wojska pod Dunharrow.
Tyle, ile się da. Masz na to dwa dni.
Trzeciego dnia ruszamy do Gondoru... na wojnę.
Gamling!
Spiesz przez Riddermarchię.
Wezwij pod Dunharrow wszystkich zdolnych do walki.
- Jedziesz z nami? - Tylko do obozu.
Tradycja nakazuje, by kobiety żegnały mężczyzn.
Ludzie znowu mają wodza.
Pójdą za tobą, choćby na śmierć.
Dałeś nam nadzieję.
Przepraszam.
Mam miecz.
Proszę, przyjmij go.
Oferuję ci swoje usługi, królu Theodenie.
I z przyjemnością je przyjmuję.
Będziesz Meriadokiem, giermkiem Rohanu.
Jeźdźcy.
Chciałbym zebrać legion uzbrojonych i brudnych krasnoludów.
Twoi bracia być może nie muszą jechać na wojnę.
Czuję, że wojna już sama się do nich zbliża.
Więc to pod murami Minas Tirith
zdecydują się losy naszych czasów.
Godzina wybiła! Jeźdźcy Rohanu! Ślubowaliście!
Wypełnijcie przysięgę daną Władcy i ziemi!
Faramirze!
Nie odeprzemy szturmu. Miasto musi paść!
Odwrót! Jedziemy do Minas Tirith.
Kryć się!
Odwrót! Jedziemy do Minas Tirith!
Odwrót!
Wycofać się! Odwrót!
Oto kres ery Ludzi...
Nadchodzi czas Orków.
- Szybko! - To Nazgul!
Kryj się, panie!
Zbliża się!
Biały Jeździec!
Ciągnąć!
Mithrandirze!
Przełamali linię obrony.
Zajęli most i zachodni brzeg.
- Orkowie przechodzą rzekę. - Denethor
- już dawno to przepowiedział! - I nic nie zrobił!
Faramirze.
To nie pierwszy niziołek, jakiego spotykasz?
Widziałeś Froda i Sama?
- Gdzie? Kiedy? - W Ithilien.
Niecałe dwa dni temu.
Gandalfie, poszli drogą przez Dolinę Morgul.
I na przełęcz Cirith Ungol?
Co to znaczy?
- Co się dzieje? - Faramirze,
opowiedz mi o wszystkim.
To tak służysz swemu miastu?
Ryzykujesz jego upadkiem?
Zrobiłem, co uważałem za słuszne.
Co uważałeś za słuszne?
Wysłałeś Pierścień do Mordoru w rękach bezmyślnego niziołka.
Powinien być sprowadzony do Wieży, by ją chronić.
Ukryty.
W ciemnym, głębokim skarbcu.
Nie używany.
Jedynie w tak rozpaczliwych chwilach.
Nie użyłbym Pierścienia.
Nawet gdyby waliło się całe Minas Tirith.
Tak bardzo chciałbyś być traktowany jak znakomity,
mądry król.
Boromir pamiętałby o potrzebach ojca.
Przyniósłby mi ten dar warty króla.
Boromir nie przyniósłby Pierścienia.
Gdyby chwycił go w swoje ręce, przepadłby.
- Nic nie wiesz! - Zachowałby go dla siebie.
A kiedy by wrócił,
nie poznałbyś swojego syna.
Boromir był mi lojalny!
Nie był sługusem jakiegoś czarodzieja!
Ojcze?
Synu mój.
Zostaw mnie.
Ostrożnie, panie. Ostrożnie.
To grozi upadkiem z wysoka.
Niebezpieczne to schody.
Chodź, panie.
Chodź do Smeagola.
Panie Frodo!
Odejdź, ty...!
Nie dotykaj go!
Czemu nie znosi biednego Smeagola?
Czy Smeagol mu coś zrobił?
Panie?
Pan dźwiga ciężkie brzemię.
Smeagol wie. Ciężkie... ciężkie brzemię.
Tłusty hobbit nie wie.
Smeagol zatroszczy się o pana.
On chce skarbu.
Pożąda go. Smeagol widzi to w jego oczach.
Niedługo się o niego upomni. Zobaczysz.
Tłusty hobbit ci go odbierze.
Wyślij wszystkie oddziały.
Nie przerywaj szturmu, aż zdobędziesz miasto.
Wybij wszystkich.
- A czarodziej? - Złamię w nim ducha.
Gdzie jeźdźcy Theodena?
Czy zjawi się armia Rohanu?
Mithrandirze.
Odwaga jest teraz waszą najlepszą bronią.
Co ci przyszło do głowy, Peregrinie Tuku?
Co hobbit może zrobić dla takiego wielkiego władcy?
Dobra robota.
Taki szlachetny uczynek nie może zostać niezauważony.
Masz przyłączyć do straży wieży.
Nie myślałem, że znajdą pasującą na mnie zbroję.
Należała kiedyś do młodego chłopca z miasta.
Był bardzo nierozsądny.
Marnował czas na gładzenie smoków, zamiast oddać się nauce.
- Była twoja? - Tak.
Ojciec kazał ją dla mnie zrobić.
Dobrze,
jestem wyższy niż ty wtedy.
Ale raczej już nie urosnę. Chyba że wszerz.
Na mnie też nie pasowała.
To Boromir zawsze był żołnierzem.
Byli tacy podobni, on i ojciec.
Dumni.
Nawet uparci.
Ale silni.
Myślę, że w tobie też jest siła, innego rodzaju.
Pewnego dnia twój ojciec ją dostrzeże.
Ślubuję wiernie służyć Gondorowi.
W czasie pokoju i w czasie wojny.
Żyjąc lub umierając.
Od...
Od tej godziny...
póki mój pan nie zwolni mnie z przysięgi
lub śmierć mnie nie zabierze.
A ja ci tego nie zapomnę
i nie omieszkam zapłacić za zasługi.
Za wierność - miłością.
Za odwagę - zaszczytami.
Za zdradę - zemstą.
Nie powinniśmy pochopnie porzucać szańców,
których twój brat tak długo bronił.
- Co mam robić? - Nie poddam rzeki
w Pelennorze i fortu.
Trzeba odbić Osgiliath.
Osgiliath nie ma szans.
Nie ma wojny bez ryzyka.
Który z dowódców się odważy wypełnić wolę swego władcy?
Żałujesz, że nie byłem na jego miejscu.
Że to Boromir zginął, a nie ja.
Tak.
Żałuję.
Ponieważ straciłeś Boromira,
postaram się ze wszystkich sił, by go zastąpić.
Jeśli wrócę... myśl o mnie lepiej, ojcze.
To zależy od tego, jak wrócisz.
Co ty knujesz?
Wykradałeś się, co?
Wykradałem?
Tłusty hobbit jest zawsze taki grzeczny.
Smeagol pokazuje im nikomu nieznane tajne przejścia,
a oni: "wykradałeś się"!
Wykradałem?
Ładny mi przyjaciel, skarbie.
Dobrze!
Przestraszyłeś mnie.
Co robiłeś?
Wykradałem się.
Dobrze. Niech będzie, jak chcesz.
Przykro mi, że muszę cię budzić.
Czas ruszać w drogę.
Jeszcze ciemno.
Tu jest zawsze ciemno.
Zniknął!
- Chleb elfów! - Co?
To był nasz cały zapas!
On go wziął! Na pewno on!
Smeagol? Nie... Nie biedny Smeagol.
Nie cierpi lembasów.
Kłamliwy szczurze! Co z nim zrobiłeś?
Nie jada go.
- Nie mógł go wziąć. - Patrz.
Co to?
Okruszki na kurtce... To on go wziął!
On!
Widziałem... Opycha się, kiedy pan nie patrzy.
Parszywe kłamstwo!
Ty wredny, dwulicowy gadzie!
Przestań!
- Zabiję go! - Sam! Nie!
Wybacz... nie chciałem się do tego posunąć, ale poniosło mnie.
Odpocznij trochę.
Nie muszę.
Nieprawda, musisz. Jesteś wycieńczony.
Przez Golluma.
To jego sprawka!
I tego, co masz na szyi!
Mogę pomóc.
Mógłbym go trochę ponieść.
Ponieść go.
Wziąć na siebie część brzemienia.
Odejdź!
Nie chcę go zabrać!
Chcę tylko pomóc.
Widzisz?
Chce go mieć dla siebie.
Milcz!
Odejdź! Idź stąd!
Nie, Samie.
To ty...
Przykro mi, Samie.
To kłamca!
Sączy jad przeciwko mnie!
Już mi nie możesz pomóc.
Nie mówisz tego szczerze.
Wracaj do domu.
Faramirze!
Twój ojciec oszalał.
Nie marnuj pochopnie życia!
A komu innemu mam być wierny?
To miasto należy do Numenoru.
Z chęcią oddam życie, broniąc jego piękna,
jego pamięci, jego mądrości.
Ojciec cię kocha, Faramirze.
Przypomni sobie o tym, nim przyjdzie koniec.
Umiesz śpiewać, hobbicie?
Cóż...
Tak.
A przynajmniej zdaniem współplemieńców.
Ale nie mamy pieśni dla wielkich komnat
i złych czasów.
Czemu wasze pieśni nie pasują do moich komnat?
Chodź, zaśpiewaj mi coś.
Za nami dom.
Przed nami świat.
I ścieżki, które nasz zaznaczy ślad.
Przez cień i mrok
po nocy brzask,
aż gwiazd na niebie zalśni blask.
Mgła i zmierzch,
i chmurny dzień...
rozwieją się...
Rozwieją
się...
Marsz! Marsz!
Przejście dla króla!
Panie!
Witaj, sire!
Grimboldzie, ilu?
500 ludzi z Zachodniej Bruzdy.
I 300 z Fenmarku, królu Theodenie.
- Ilu jeźdźców ze Snowbourn? - Żadnego, panie.
6000 włóczni.
Liczyłem na dwa razy tyle.
To za mało, by sforsować obronę Mordoru.
Zjawią się następni.
Każda godzina przybliża klęskę.
O świcie musimy ruszać.
Konie są niespokojne...
a ludzie milczący.
Cień góry napawa lękiem.
Tamta droga...
dokąd prowadzi?
To Ścieżka Umarłych, przejście przez górę.
Nikt, kto tam wszedł, nie wrócił.
W tej górze drzemie zło.
Aragornie!
Poszukajmy strawy.
Gotowe.
Prawdziwy rycerz Rohanu.
Jestem gotów!
Wybacz.
Nie jest taki groźny.
Nawet nie jest naostrzony.
Nie zabijesz wielu orków tępą klingą.
Ruszaj.
Do kowala, już!
Nie powinnaś go zachęcać.
A ty w niego wątpić.
Serce wielkie, ale ramię króciutkie.
Merry ma równie dobry powód,
by iść na wojnę, jak ty.
Czemu nie może walczyć za tych, których kocha?
Tak jak ten hobbit, niewiele wiesz o wojnie.
Kiedy opanuje go strach
wśród krwi, krzyków i koszmaru bitwy,
myślisz, że będzie walczył?
Ucieknie.
I słusznie.
Wojna to domena ludzi, Eowino.
Wybrałam życie śmiertelniczki.
Szkoda, że nie mogłam go zobaczyć...
jeden ostatni raz.
Panie?
Król Theoden wzywa cię do siebie.
Przyszedłem się pożegnać.
Elrondzie...
Przychodzę w imieniu tej, którą kocham.
Arwena umiera.
Nie przeżyje zła, które przychodzi z Mordoru.
Światło Gwiazdy Wieczornej blednie.
Siły Saurona rosną, jej - słabną.
Życie Arweny złączyło się z losem Pierścienia.
Pogrążamy się w cieniu.
Kres już bliski.
Nie nasz, lecz jego.
Jedziesz na wojnę, lecz nie po zwycięstwo.
Sauron wysłał wojska, które idą na Minas Tirith,
a w tajemnicy szykuje atak od strony rzeki.
Flota Korsarzy płynie tu z Południa.
Za dwa dni dotrze do miasta.
Mają wielką przewagę liczebną.
Potrzebujesz więcej ludzi.
Nie ma ich.
Są ci, którzy mieszkają w górach.
Mordercy...
zdrajcy...
Wezwałbyś ich do walki?
W nic nie wierzą.
Nikogo nie słuchają.
Posłuchają króla Gondoru.
Anduril, Płomień Zachodu, ukuty ze złomków Narsila.
Sauron nie zapomniał miecza Elendila.
Ostrze, które pękło, powróci do Minas Tirith.
Kto umie władać tym mieczem,
zwoła armię, której okrucieństwu nikt nie dorówna.
Zapomnij, że byłeś Strażnikiem.
Wypełnij swoje przeznaczenie.
Pójdź Ścieżką Umarłych.
Daję nadzieję ludziom.
Sobie nie zostawiam żadnej.
Czemu to robisz?
Nie odchodź w przeddzień wojny!
Nie opuszczaj swych ludzi.
Eowino...
Jesteś nam potrzebny tutaj.
Czemu tu przyjechałaś?
Czyżbyś nie wiedział?
Kochasz cień i złudzenie człowieka.
Nie mogę ci dać tego, czego szukasz.
Życzyłem ci szczęścia, od kiedy cię ujrzałem.
A ty dokąd?
Nie tym razem.
Tym razem zostaniesz.
Nie znasz jeszcze uporu krasnoludów?
Pogódź się z tym: jedziemy z tobą, chłopcze.
Co się dzieje?
Dokąd się wybiera?
Nie rozumiem.
Panie Aragornie!
Wyjeżdża w przeddzień bitwy?
Wyjeżdża, bo stracił nadzieję.
Wyjeżdża, ponieważ musi.
Jest nas garstka...
Nie pokonamy armii Mordoru.
Nie.
Nie pokonamy.
Ale mimo to staniemy jutro do walki.
Pouczyłem poddanych.
Mają cię słuchać, jako mojego zastępcy.
Przejmiesz władzę w Złotym Dworze.
Obyś jak najdłużej broniła Edoras,
jeśli przegramy bitwę.
Jakie inne obowiązki powierzysz mi, panie?
Obowiązki?
Nie...
Chcę, byś się znów uśmiechała,
zamiast opłakiwać tych, których godzina wybiła.
Przeżyjesz, by ujrzeć nowe dni...
I koniec rozpaczy.
Jakaż to armia chciałaby tu stacjonować?
Przeklęta.
Dawno temu Lud Gór ślubował
ostatniemu królowi Gondoru,
że pospieszy mu z pomocą
w walce.
Ale kiedy przyszedł czas,
gdy Gondor był w potrzebie,
uciekli.
Ukryli się w rozpadlinach góry.
Więc Isildur ich przeklął.
Nie zaznają spokoju, nim nie wypełnią obietnicy.
Kto ich wezwie?
Zapomniany lud.
Zależni od tego, któremu złożyli przysięgę.
Nadejdzie z północy.
Pokieruje nim potrzeba.
Wkroczy na Ścieżki Umarłych.
Czuję, jakby mi coś zmroziło krew w żyłach.
Ścieżka zamknięta.
Zbudowali ją Umarli.
I Umarli jej strzegą.
Droga jest zamknięta.
Brego!
Nie boję się śmierci.
To rzecz niesłychana!
Elf schodzi pod ziemię, a krasnolud nie ma odwagi?
Wolałbym nie znać końca tej historii.
Nie możemy przeciążać jeźdźców.
Droga jest długa,
a ludzie i konie muszą mieć siły walczyć.
Wojna nie jest dla hobbitów, panie Meriadok.
Moi druhowie poszli w bój.
Okryłbym się hańbą.
Do Minas Tirith trzy dni drogi.
Byłbyś dla nas tylko balastem.
Chcę walczyć!
Powiedziałem już ostatnie słowo.
Jedź ze mną.
Pani...
Formować szyki!
Formować szyki i wymarsz!
Naprzód!
Do Gondoru!
Co to?
Co widzisz?
Widzę kształty ludzi.
I koni.
Gdzie?
Blade sztandary niczym strzępki chmur.
Włócznie przebijają się
jak gałęzie przez mgłę w lesie.
Umarli podążają.
Zostali wezwani.
Umarli?
Wezwani?
Wiedziałem.
Bardzo dobrze.
Bardzo dobrze. Legolasie!
Nie patrz w dół.
Kto śmie wkraczać do mojego królestwa?
Ten, któremu będziecie służyć!
Umarli nie ścierpią, by przeszli tędy żywi.
Mnie ścierpicie!
Droga jest zamknięta.
Zbudowali ją ci, którzy są Umarli.
I Umarli będą jej jedynymi panami.
Droga jest zamknięta.
Teraz musicie zginąć.
Wzywam cię, byś wypełnił ślub!
Nikt mi nie może rozkazywać, poza królem Gondoru!
To ostrze pękło!
Przekuto je w nowe.
Walczcie dla nas
i odzyskajcie honor.
Co odpowiecie?
Co odpowiecie?!
Tracisz czas.
Bez honoru za życia, bez honoru po śmierci.
Jestem dziedzicem Isildura.
Stańcie ze mną do walki.
Uznam, że dopełniliście przysięgi!
Co odpowiecie?!
Daję wam słowo!
Walczcie, a uwolnię was!
Co odpowiecie?!
Stawajcie, zdrajcy!
Uciekajcie!
Legolasie!
Szybko!
Będziemy walczyć.
Otwierać wrota! Szybko!
Szybko!
Faramirze!
Nie mówcie, że poniósł klęskę...
Byli bez szans.
Nikt nie ocalał.
Strach...
Całe miasto nim cuchnie.
Ulżyjmy im w cierpieniu.
Wypuścić jeńców.
Katapulty!
Moi synowie... polegli.
Mój ród wygasł.
On żyje!
Oto kres dynastii Namiestników.
Trzeba mu leków!
Mój ród wygasł!
Panie!
Rohan...
opuścił nas w potrzebie.
Theoden mnie zdradził!
Opuścić stanowiska!
Uciekać, komu życie miłe!
Sposobić się do bitwy!
Wszyscy na mury! Na mury!
Tutaj!
Wracać na stanowiska!
Strącić plugawe bestie w otchłań!
Stać, gdzie stoicie!
Więcej kamieni...
Uwaga!
Na niższy poziom! Szybko!
Zatrzymać ich! Odrzucić lęk!
Na stanowiska! Walczyć!
Ostrzelać wieże!
Celować w trolle!
Zabić je!
Odeprzyjcie ich!
Peregrinie Tuku!
- Wracaj na Wieżę! - Wzywałeś do walki!
To nie miejsce dla hobbita!
To się nazywa Strażnik Wieży.
A teraz na wzgórze, szybko!
Co robicie, bezużyteczne ścierwo?
Brama jest zbyt mocna.
Wracajcie tam i rozgromcie ją.
Nic jej nie przełamie.
Grond ją przełamie.
Przynieść łeb wilka.
Grond! Grond! Grond!
Nie możecie podpłynąć bliżej.
Nie wkroczycie do Gondoru.
Kim jesteś, by nam tego zabraniać?
Legolasie, wystrzel ostrzegawczą strzałę koło jego ucha.
Celuj dobrze.
Tak. Ostrzegaliśmy was.
Przygotujcie się do abordażu.
Abordażu?
Niby z jaką armią?
Z tą armią.
Tam...
Co to za miejsce?
Pan musi wejść do tunelu.
Teraz, gdy tu już jestem, nie mam ochoty.
To jedyna droga.
Wejdź tam...
albo zawróć.
Nie mogę zawrócić.
- Co to za smród? - Odchody orków.
Przychodzą tu.
Szybko!
Tędy.
Smeagolu!
Tutaj!
Lepi się... Co to?
Zobaczysz!
O tak...
Zobaczysz...
A tobie, Frodo Bagginsie,
daję blask Earendila, naszej ukochanej gwiazdy.
Niech ci rozjaśnia ciemność,
gdy zgaśnie wszelkie inne światło.
Nieznośna muszko mała...
czemuś we łzach cała?
Złapałaś się w sieć...
wkrótce będziesz...
zjedzona...
Uciekło, co skarbie?
Tym razem nie.
Tym razem nie!
To nie my! To nie my!
Smeagol nie skrzywdziłby pana!
Obiecaliśmy!
Musisz nam wierzyć!
To skarb!
Skarb nam kazał to zrobić!
Muszę go zniszczyć, Smeagolu.
Dla mojego i twojego dobra.
Nie!!!
Wybacz mi, Sam.
Wybacz.
Tę misję powierzono tobie, Frodo z Shire'u.
Jeśli ty nie znajdziesz drogi,
nikt tego nie dokona.
Zwiadowcy donoszą, że Minas Tirith jest otoczone.
Niższy poziom płonie.
Wszędzie pełno legionów wroga.
Czas działa na naszą niekorzyść.
Przygotować się!
Odwagi, Merry.
Wkrótce to się skończy.
Pani,
jesteś dobra i dzielna,
masz dla czego żyć
i wielu, którzy cię kochają.
Wiem, że jest za późno, by się odwrócić.
Wiem, że nadzieja nie ma już większego sensu.
Gdybym był rycerzem Rohanu zdolnym do wielkich czynów...
Ale nie jestem.
Jestem hobbitem.
I wiem, że nie mogę ocalić Śródziemia.
Po prostu chcę pomóc przyjaciołom.
Frodowi.
Samowi.
Pippinowi.
Tak bardzo chciałbym ich znów zobaczyć.
Przygotować się do wymarszu!
Spieszmy się. Jedziemy przez noc.
Do bitwy.
Do bramy!
Szybko!
Jestem Namiestnikiem Domu Anarion.
Tu kroczyłem.
I tu teraz zasnę.
Gondor jest stracony.
Dla ludzi nie ma już nadziei.
Czemu ci głupcy uciekają?
Lepiej zginąć szybciej.
Bo zginąć musimy.
Nie ma grobowca dla Denethora i Faramira.
Nie czeka ich długi, wolny sen zabalsamowanej śmierci.
Spłoniemy, jak dawni królowie barbarzyńców.
Przynieść drewno i olej.
Czekać!
Jesteście żołnierzami Gondoru!
Cokolwiek zjawi się w bramie, nie cofniecie się!
Łucznicy!
Strzelać!
Puść go, ścierwo!
Puść go!
Nie tkniesz go więcej!
No, chodź tutaj!
Odejdź!
Panie Frodo!
Nie...
Obudź się.
Nie zostawiaj mnie tu samego.
Nie idź tam, gdzie za tobą nie pójdę.
Zbudź się.
Ty nie śpisz...
Ty umarłeś.
Z drogi, ścierwo!
Co to?
Szeloba znów miała uciechę.
Zabiła następnego, co?
Nie.
Ten nie jest martwy.
Nie jest martwy?
Kłuje biedaka żądłem, a on flaczeje, jak ryba bez ości.
A potem się do niego zabiera.
Właśnie tak się lubi posilać.
Świeżą krwią.
Do wieży z nim!
Samwise, ty głupcze!
Za parę godzin drań się ocknie.
I pożałuje, że się urodził.
Rozpada się dom jego duszy.
Płonie...
Już płonie.
On żyje!
Nie umarł!
On nie umarł!
Żegnaj, Peregrinie, synu Paladina.
Zwalniam cię ze służby.
Idź i umrzyj tak jak uznasz za stosowne.
Polać drewno olejem!
Szybciej, żołnierzu!
- Szybciej! - Gandalfie!
Gdzie Gandalf?!
Odwrót!
Wdarli się do miasta!
Odwrót! Na drugi poziom!
Wyprowadzić kobiety i dzieci!
Wyprowadzić je!
Odwrót!
Szybko!
Wejść do miasta. Zabijać po drodze wszystkich.
Wyciąć ich w pień!
Walczyć! Do ostatniego żołnierza!
Walczcie o życie!
Gandalfie!
Denethor postradał zmysły!
Spali Faramira żywcem!
Chodź! Szybko!
Wracaj do otchłani!
Spadnij do nicości, która czeka ciebie i twojego pana.
Nie poznajesz śmierci, gdy masz ją przed oczami, starcze?
To mój czas!
Gandalfie!
Zawiodłeś.
Świat ludzi upadnie.
Odwagi, Merry.
Odwagi naszym sojusznikom.
Formować szyki, ścierwa!
Włócznie naprzód! Łucznicy z tyłu!
Eomerze! Weź swój eored na lewą flankę!
Flanka gotowa!
Gamlingu! Jedź za sztandarem króla!
Grimboldzie, jedź na prawe skrzydło.
Naprzód, nie bać się mroku!
Do boju, jeźdźcy Theodena!
Włócznie pójdą w ruch! Tarcze pójdą w drzazgi!
Dzień miecza! Dzień czerwieni!
Nim wzejdzie słońce!
Trzymaj się mnie. Będę mieć nad tobą pieczę.
Do boju!
Do boju! Na zatracenie
i po koniec świata!
Śmierć!
Naprzód, Eorlingowie!
Strzelać!
Do ataku!
Strzelać bez rozkazu!
Podłóżcie ogień pod nasze ciała.
Dość tego szaleństwa!
Może kiedyś zatriumfowałeś na polu bitwy,
ale z siłą, która zrodziła się na wschodzie,
nikt nie zwycięży.
Nie!
Nie odbierzecie mi syna!
Faramirze...
Tak odchodzi Denethor, syn Ectheliona.
Zepchnąć ich nad rzekę!
Odciągnąć od miasta!
Wracać do szyku!
Sygnał do ataku! Uderzyć na nich!
Naprzód!
Weź wodze! W lewo!
Celować w łby!
Zabijać!
Nie myślałem, że to się tak skończy.
Skończy?
To nie koniec podróży.
Śmierć to tylko kolejna ścieżka,
którą wszyscy musimy podążyć.
Znika szara, deszczowa zasłona tego świata
i wszystko spowija srebrzysty blask.
A potem widzisz...
Co, Gandalfie?
Co widzę?
Białe wybrzeże...
I to, co za nim.
Daleką zieloną krainę
skąpaną w blasku wschodzącego słońca.
To chyba nie jest takie złe.
Nie.
Nie jest.
Wszyscy do mnie! Do mnie!
Zrób sobie ucztę z jego ciała.
Zabiję cię, jeśli go tkniesz!
Nie stawaj między Nazgulem a jego łupem!
Znów spóźnieni, piracka hołoto!
A trzeba popracować nożami!
Jazda, szczury morskie! Złazić z okrętów!
Starczy dla obydwu!
Niech wygra lepszy z krasnoludów!
Głupcze!
Nie zabije mnie nawet najdzielniejszy mąż.
A teraz zdychaj!
Nie jestem mężem.
- 15... 16... - 17!
Merry!
Legolasie!
33... 34...
Ale to się liczy jako jeden!
Chodźcie tu! Chodźcie!
Znam twoją twarz...
Eowina.
Moje oczy widzą ciemność.
Nie...
Ocalę cię.
Już to zrobiłaś.
Eowino...
Moje ciało jest zdruzgotane.
Musisz mi pozwolić odejść.
Dołączę do swych przodków.
Teraz mogę stanąć przed tym zacnym gronem,
nie czując wstydu.
Eowino.
Daj nam odejść.
Zły pomysł.
Przydają się w trudnej chwili, choć to umrzyki.
Dałeś nam słowo.
Dopełniliście przysięgi.
Idźcie.
Odnajdźcie spokój.
Merry!
Nie!
Z westchnieniem
odwracasz się.
Ze zranionym sercem,
bez żadnych słów
dowiesz się,
że świat zmienił się
na zawsze.
Drzewa z zielonych złotymi stają się.
Słońce zanika.
Chciałabym objąć cię,
bliżej siebie mieć.
Merry!
Merry.
Merry, to ja!
Pippin!
Wiedziałem, że mnie odszukasz.
Zostawisz mnie tu?
Nie, Merry.
Zaopiekuję się tobą.
Wara ci od tego!
Ta lśniąca koszulka jest moja!
Trafi do Wielkiego Oka z całą resztą.
Nie będzie mi rozkazywał byle szczur z Morgulu!
Dotknij jej, a przewiercę ci tym flaki!
Ten śmieć chciał mnie dźgnąć!
Zabić go!
To za Froda!
Za Shire!
A to za Dziadunia!
Przestań kwiczeć gnido z gnojowiska!
Wykrwawię cię... jak przekłute prosię!
Przekłuję cię pierwszy.
Tak cię przepraszam!
Przepraszam za wszystko!
- Zabiorę cię stąd. - Za późno. To koniec.
Zabrali go.
Zabrali Pierścień!
Przepraszam, ale jesteś w błędzie.
Myślałem, że już po tobie, panie,
więc go wziąłem.
Żeby był bezpieczny.
Daj mi go.
Daj mi Pierścień, Samie.
Oddaj mi Pierścień.
Zrozum...
To moje brzemię.
Zniszczy cię, Samie.
Chodźmy, panie Frodo.
Poszukamy jakichś ubrań.
Nie wejdziesz do Mordoru goły.
Udało się nam, panie Frodo.
Doszliśmy do Mordoru.
Jest ich tak wielu...
Nie przejdziemy niezauważeni.
To on. Oko.
Musimy tam iść, panie Frodo.
Nie mamy innego wyjścia.
Chodźmy. Na początek zejdziemy na dół.
Mój wzrok nie sięga już Froda.
Ciemność się pogłębia.
Wiemy, że Sauron nie ma Pierścienia.
To tylko kwestia czasu.
Tak, poniósł klęskę,
ale za murami Mordoru nieprzyjaciel przegrupowuje siły.
Niech tam tkwią.
Niech gniją! Co nam do tego?
To, że między Frodem a Górą Przeznaczenia stoi 10 000 orków.
Posłałem go na śmierć.
Nie.
Wciąż jest nadzieja.
Frodo potrzebuje czasu i bezpiecznej drogi przez Gorgoroth.
- Zapewnijmy mu to. - Jak?
Wywabiając armie Saurona z Mordoru.
By nikt tam nie został.
Zbierzmy siły i idźmy na Czarną Bramę.
Nie pisane nam zwycięstwo.
Nam nie.
Ale Frodo zyska większe szanse, jeśli Oko Saurona skupi się na nas.
Niech będzie ślepe na wszelki inny ruch.
Odciągniemy jego uwagę.
To pewna śmierć.
Nikłe szanse powodzenia.
Na co czekamy?
Spodziewa się podstępu.
Nie chwyci przynęty.
Myślę, że chwyci.
Prześladowałeś mnie tak długo.
A ja długo cię unikałem.
Nigdy więcej.
Oto miecz Elendila.
Miasto ucichło.
W słońcu nie ma już ciepła.
Robi się tak zimno.
To tylko wilgoć pierwszego wiosennego deszczu.
Ten mrok nie przetrwa.
Patrz na orków!
Przemieszczają się.
Widzisz, panie Frodo?
Wreszcie jakiś uśmiech losu.
Dalej, gnidy!
Szybciej!
Szybciej, ścierwa!
Nie uwolnicie się od bata!
Dalej!
Co ja mówiłem?
Wstawać!
Dalej, gnidy!
Poślę was prosto na pierwszą linię!
Szybko!
Do bram! Szybko!
Nie wiecie, że trwa wojna?
Stać!
Inspekcja!
Sam, pomóż mi.
Panie Frodo!
Musi pan wstać, panie Frodo!
Jest taki ciężki.
O nie.
Co teraz? Co mam zrobić?
- Uderz mnie. - Co?
Uderz mnie. Zacznij bójkę.
Złaź ze mnie.
Nie będziesz mnie popychał, robalu.
Złaź ze mnie!
Dość!
Wypruję ci flaki, jeśli ich zaraz nie uspokoisz.
Sam, uciekamy.
Idziemy dalej.
Wrócić do szeregu!
Wy robale!
Do szeregu!
Maszerować!
Szybko!
Nie...
Nie mogę utrzymać Pierścienia.
To...
To taki ciężar.
To...
Taki ciężar.
Pójdziemy prosto w tę stronę.
Nie ma sensu nieść rzeczy, których nie będziemy potrzebować.
Panie Frodo.
Proszę spojrzeć.
Jest tam światło
i piękno,
którego nie dosięga żaden cień.
Weź mój.
Zostało parę kropli.
Nie zostanie nic na powrót.
Nie sądzę, byśmy mieli wrócić.
Na ziemię!
Schowaj się!
Gdzie oni są?
Niech wyjdzie władca Kraju Ciemności!
Niech dosięgnie go sprawiedliwość!
Mój pan, Sauron Wielki, wita was.
Kto z tego motłochu jest upoważniony, by ze mną rozmawiać?
Nie przybyliśmy tu dyskutować
z przeklętym Sauronem.
Powiedz swemu panu jedno: Musi rozwiązać armie Mordoru,
opuścić te ziemie i nigdy nie wracać.
Stary Szarobrody.
Kazano mi coś ci pokazać.
Frodo.
- Cisza. - Nie!
Cisza!
Widzę, że ten niziołek był wam drogi.
Wiedzcie, że spotkało go wielkie cierpienie z naszych rąk.
Kto by pomyślał, że tak mała istota wytrzyma tyle bólu?
A bólu miał nie mało.
Nie mało.
A to kto?
Dziedzic Isildura?
Przełamane elfickie ostrze nie czyni króla.
I po negocjacjach.
Nie wierzę w to.
Nie uwierzę.
Odwrót!
Już, panie Frodo!
Światło skierowało się na północ!
Coś przykuło jego spojrzenie.
Pozostać na stanowiskach!
Synowie Gondoru, Rohanu, bracia moi!
Widzę w waszych oczach
to samo przerażenie, które osłabiło moje serce!
Być może przyjdzie dzień, gdy Ludziom braknie odwagi!
Gdy porzucimy druhów, rwąc więzy przyjaźni!
Ale to nie jest ten dzień!
Godzina wilków i strzaskanych tarcz,
gdy skończy się Era Ludzi!
Ale to nie jest ten dzień!
Dziś stajemy do walki!
Na wszystko, co wam na tej dobrej ziemi drogie,
wzywam was do walki, ludzie Zachodu!
Nie sądziłem, że zginę u boku elfa.
A może u boku przyjaciela?
Tak.
To już prędzej.
Pamiętasz Shire?
Wkrótce przyjdzie wiosna.
Rozkwitną drzewa w sadach.
Ptaki uwiją gniazda w gałęziach leszczyny.
Na polach zasieją jęczmień...
będą jeść pierwsze truskawki ze śmietaną...
Pamiętasz smak truskawek?
Nie, Samie...
Nie pamiętam smaku potraw...
ani... szmeru wody...
ani... dotyku trawy...
Jestem...
nagi w ciemnościach.
Nie ma... już nic...
żadnej zasłony między mną a ognistym kręgiem!
Widzę go...
na jawie, z otwartymi oczyma!
Więc pozbądźmy się go...
raz na zawsze!
Chodźmy, panie Frodo!
Nie pomogę ci nieść Pierścienia,
ale mogę ponieść ciebie!
W drogę!
Aragornie.
Elessarze...
Dla Froda.
Proszę spojrzeć.
Wejście.
Cel tuż, tuż.
Przebiegłe hobbity tak wysoko wlazły!
Nie wolno tam iść.
Nie wolno skrzywdzić skarbu.
Przysiągłeś!
Przysiągłeś na skarb!
Smeagol przysiągł!
Smeagol kłamał!
Orły!
Orły nadlatują!
Tu jestem!
Zniszcz go!
Już! Teraz!
Rzuć go w ogień!
Na co czekasz?!
Wypuść go z ręki!
Pierścień jest mój.
Nie!
Tak!
Skarbie!
Daj rękę!
Chwyć moją dłoń!
Nie poddawaj się!
Sięgnij!
Nie ma go.
To koniec.
Tak, panie Frodo.
Już po wszystkim.
Widzę Shire.
Rzekę Brandywinę...
Bag End...
Sztuczne ognie Gandalfa...
Światełka na maiku...
Różyczkę Cotton w tańcu...
Miała wstążki we włosach...
Gdybym miał się kiedyś żenić,
to tylko z nią.
Z nią!
Cieszę się, że jesteś tutaj ze mną, Samwise Gamgee.
Tutaj, w ostatniej godzinie świata.
Rozpoczynają się dni panowania króla!
Oby sprzyjała im pomyślność.
Ten dzień nie jest świętem jednego człowieka,
lecz wszystkich.
Odbudujmy razem ten świat,
który wspólnie zamieszkamy w czas pokoju.
Przyjaciele...
Nie musicie się kłaniać nikomu.
I tak oto...
rozpoczęła się Czwarta Era Śródziemia.
A Drużyna Pierścienia,
choć na wieki złączona więzami przyjaźni i miłości,
przestała istnieć.
W trzynaście co do dnia miesięcy od wyruszenia w naszą długą podróż
znów oglądaliśmy znajomy widok:
Wróciliśmy do domu.
Witam.
Uważaj na dynię.
Jeszcze raz to samo.
Dobranoc, chłopcy.
Jak podjąć przerwane wątki dawnego życia?
Jak dalej istnieć,
kiedy w głębi serca zaczynasz rozumieć,
że powrót jest niemożliwy?
Są sprawy, których czas nie poskleja.
Niektóre rany są zbyt głębokie
i nie chcą się zabliźnić.
Tam i z powrotem opowieść hobbita
Panie Frodo?
Co się dzieje?
Dziś mijają cztery lata, od przygody na Wichrowym Czubie.
Rana się nie zagoiła.
"Tam i z powrotem, opowieść hobbita, pióra Bilba Bagginsa
oraz Władca Pierścieni, pióra Froda Bagginsa".
Skończyłeś?
Nie całkiem.
Zostało trochę pustych kart.
Bilbo powiedział mi raz, że jego historia przeminie.
Że każdy z nas rozpocznie coś i skończy.
Opowieść Bilba dobiegła końca.
Już nie wyruszy w żadną podróż...
prócz jednej.
Powiedz mi jeszcze raz, chłopcze... Dokąd jedziemy?
Do Przystani, Bilbo.
Elfowie uhonorowali cię miejscem
na ostatnim statku opuszczającym Śródziemie.
Czy mógłbym jeszcze raz zobaczyć mój stary pierścień?
Ten, który ci dałem...
Przykro mi, wujku.
Obawiam się, że mi przepadł.
Szkoda.
Miło byłoby go dotknąć jeszcze jeden, ostatni raz.
Czegoś takiego jeszcze nigdy nie widziałem.
Zgasła moc Trzech Pierścieni.
Nadszedł czas
rządów Ludzi.
Morze wzywa nas do domu.
Myślę,
że jestem gotów na kolejną przygodę.
Żegnajcie,
moi dzielni hobbici.
Moja praca zakończona.
I tak wreszcie w tym miejscu, na brzegu Morza
kończą się dzieje naszej Drużyny.
Nie powiem: "Nie płaczcie".
Nie wszystkie bowiem łzy są złe.
Już czas, Frodo.
Co to znaczy?
Mieliśmy ocalić Shire, Samie.
I został uratowany.
Ale nie dla mnie.
Nie mówisz tego poważnie...
Nie możesz odejść.
Ostatnie strony są dla ciebie, Samie.
Mój drogi Samie.
Nie możesz na zawsze pozostać rozdarty.
Musisz znów stanąć mocno na ziemi, na długie lata.
Czeka cię jeszcze tyle radości, tyle ról, tyle zadań...
Zaczyna się twoja część historii.
Wróciłem.
Połóż
swą piękną, umęczoną głowę.
Zbliża się noc.
To koniec podróży.
Śpij już
i śnij o tych, którzy byli tu wcześniej.
Wzywają
z odległego brzegu.
Czemu płaczesz?
Czemu twą twarz pokrywają łzy?
Wkrótce zobaczysz,
twe wszystkie lęki odejdą.
W moich ramionach
tylko śpisz.
Co widzisz
na horyzoncie?
Czemu białe mewy
wzywają?
Nad morzem
wstaje blady księżyc.
Przybyły statki,
by zabrać cię do domu.
I wszystko zmieni się
w srebrne szkło.
Światło na wodzie.
Wszystkie dusze przemijają.
Nadzieja zanika
do świata nocy.
Przez cienie
odchodzi od wspomnień i czasu.
Nie mów,
że doszliśmy do końca.
Białe brzegi wzywają.
Ty i ja spotkamy się znów.
Będziesz tu, w moich ramionach
śpiąc słodko.
Co widzisz
na horyzoncie?
Czemu białe mewy
wzywają?
Nad morzem
wstaje blady księżyc.
Przybyły statki,
by zabrać cię do domu.
I wszystko zmieni się
w srebrne szkło.
Światło na wodzie,
szare statki
odpływające na Zachód.