WŁADCA PIERŚCIENI
- Nie przejdziesz! - Gandalf!
Jestem sługą Tajemnego Ognia, władcą płomienia Anoru.
Wracaj do cienia!
Czarny ogień ci nie pomoże, płomieniu z Udunu!
Nie pozwolę ci przejść!
Nie! Nie!
Gandalf!
Biegnijcie, głupcy!
Nie!
Gandalf!
Co się stało, panie Frodo?
Nic.
To tylko sen.
DWIE WIEŻE
Widzi pan dno?
Nie! Nie patrz w dół, Sam! Schodź!
Proszę to złapać, panie Frodo!
Panie Frodo!
Chyba znalazłem dno.
Mokradła i lina, i kto wie, co jeszcze.
To nienaturalne. Nic a nic.
- Co w tym jest? - Nic takiego.
Taka sobie przyprawa.
Na wypadek, jakbyśmy jedli pieczonego kurczaka czy coś.
Pieczonego kurczaka?!
Nigdy nie wiadomo.
Sam. Mój drogi Sam.
To specjał. Najlepsza sól w Shire.
To naprawdę coś specjalnego.
To kawałek domu.
Nie możemy jej zostawić, bo ktoś zejdzie tu na dół.
Kto by tu nas szukał, panie Frodo?
Szkoda jej. Dostałem ją od Lady Galadriel.
Prawdziwa elficka lina.
Niewiele da się zrobić. Sam ją zawiązałem.
Węzeł niełatwo się podda.
Prawdziwa elficka lina.
Mordor, jedyne miejsce, którego nie chcemy oglądać,
i jedyne, do którego dążymy.
I nie możemy tam trafić.
Taka jest prawda: zabłądziliśmy.
Gandalf wybrałby inną drogę.
Wielu sprawom chciał zapobiec,
ale na próżno.
Panie Frodo?
Pierścień?
Robi się coraz cięższy.
- Mamy prowiant? - Niech spojrzę.
A tak... wspaniale.
Suchary lembas. I popatrz!
Jeszcze więcej lembasów.
Nie lubię cudzoziemskiej kuchni,
ale to elfickie żarcie jest niezłe.
Nic nie zwarzy twojego humoru, co Sam?
Chyba że te chmury.
Dziwnie znajomy widok.
Bo już tu byliśmy.
Kręcimy się w kółko.
A ten smród?
Jak na bagnach.
- Czujesz? - Tak.
Czuję.
Nie jesteśmy sami.
Złodzieje... złodzieje...
parszywe małe złodziejaszki.
Gdzie jest?
Gdzie on jest?
Ukradli go nam.
Mój... skarb...
Przeklęci! Nienawidzimy ich!
Jest nasz... Chcemy go!
To jest Żądło.
Znasz je,
prawda... Gollumie?
Puść go, bo ci rozpłatam gardło.
Parzy!
Parzy nas!
Błagam!
Skręciły go wredne elfy.
- Zdejmij go! - Cicho!
Wszyscy orkowie w Mordorze usłyszą ten raban!
- Zwiążmy go i zostawmy. - Nie!
To by nas zabiło!
Na nic więcej nie zasługujesz!
Może zasłużył na śmierć.
Ale kiedy na niego patrzę, żal mi go.
Będziemy dla nich mili, jeśli oni będą mili dla nas.
Zdejmijcie to z nas.
Przysięgamy robić to, co nam każecie.
Przysięgamy.
Nie wierzę twoim obietnicom.
Przysięgamy...
służyć panu skarbu.
Przysięgniemy na...
na skarb!
Gollum. Gollum.
Pierścień jest zdradziecki. Trzymamy cię za słowo.
Tak...
na skarb.
Na skarb.
Nie wierzę ci!
- Złaź! Złaź! - Sam!
To podstęp!
My go puścimy, a on nas udusi we śnie!
- Znasz drogę do Mordoru? - Tak.
Byłeś już tam?
Tak.
Zaprowadzisz nas do Czarnej Bramy.
Do bramy, do bramy! Do bramy, mówi pan. Tak jest!
Nie! Nie wrócimy. Nie tam. Nie do niego.
Nie zmuszą nas. Gollum! Gollum!
Ale obiecaliśmy służyć panu skarbu.
Nie. Tam tylko prochy i pył, i wielkie pragnienie, i jamy, jamy, jamy.
I orkowie, tysiące orków.
I stale obserwuje to Wielkie Oko, stale.
Hej! Wracaj! Wracaj zaraz!
No i nie mówiłem?
Uciekł, nikczemnik.
Tyle warte jego obietnice.
Tędy, hobbity.
Za mną!
Merry!
Spóźniliście się. Nasz pan się niecierpliwi.
Chce natychmiast dostać te szczury z Shire.
Nie słucham rozkazów robactwa orków.
Saruman dostanie, co chce.
Dostarczymy ich sami.
Merry!
Merry? Ocknij się.
Mój przyjaciel jest chory.
Potrzebuje wody. Błagam!
Chory, co? Dajcie mu trochę lekarstwa, chłopaki!
Przestańcie!
Nie służy mu susza!
- Zostawcie go! - Dlaczego?
A może sam chcesz?
Nie, to się nie odzywaj.
Merry.
Cześć, Pip.
- Coś ci jest. - Nie, nic.
- Udawałem tylko. - Udawałeś?
Widzisz, nawet ciebie zwiodłem.
Nie martw się o mnie, Pippin.
Co zwąchałeś?
Ludzkie mięso.
Wpadli na nasz trop.
Aragorn.
Idziemy!
Przyspieszyli kroku.
Widać zwietrzyli nasz zapach.
Szybko!
Chodź, Gimli!
Trzy dni i noce pościgu.
Bez pożywienia, bez postoju...
I ani widu naszej zwierzyny, tylko ślady na skałach!
Liście z Lorien nie spadają na próżno.
Może jeszcze żyją.
Są niespełna dzień drogi od nas.
Szybko! Dogonimy ich!
Męczą mnie biegi przełajowe. Krasnoludy to urodzeni sprinterzy.
Zabójczy na krótkich dystansach.
Rohan.
Ojczyzna jeźdźców.
Coś dziwnego się tu święci.
Zła moc dodaje im chyżości.
Jej zła wola działa przeciw nam.
Legolasie, co widzisz?
Skręcają na południowy wschód!
Wiodą hobbitów do Isengardu!
Saruman.
Świat się zmienia.
Kto ma teraz siły, by stanąć przeciwko wojskom Isengardu
i Mordoru?
Kto się przeciwstawi mocy Saurona i Sarumana
i Sojuszowi Dwóch Wież?
Razem, Sauronie, panie mój,
będziemy rządzić Śródziemiem.
Stary świat spłonie w ogniu naszych warsztatów.
Upadną lasy.
Nastanie nowy porządek.
Napędzimy machinę wojny mieczem, włócznią
i żelazną pięścią orków.
Chcę, by byli uzbrojeni i gotowi do wymarszu za dwa tygodnie!
Ale, panie, jest ich zbyt wielu!
Nie można ich uzbroić na czas. Nie mamy środków.
Zbudować tamę, zablokować strumień. Niech piece pracują dzień i noc.
Nie mamy paliwa do pieców.
Las Fangorn jest w pobliżu.
- Spalić go. - Tak jest.
Będziemy walczyć za ciebie.
Przysięgnij.
Umrzemy za Sarumana.
Jeźdźcy zabrali wam ziemie!
Wypędzili mieszkańców na skaliste wzgórza!
Mordercy!
Odzyskajcie ziemie!
Spalcie ich wioski!
Wystarczy tylko usunąć tych, którzy są nam przeciwni.
Początek będzie w Rohanie.
Ci wieśniacy zbyt długo stawiali nam opór.
Przebrała się miarka.
Eothain!
Jedź z siostrą, będzie szybciej.
Tata zabronił mu dosiadać Garulfa,
bo jest za wielki!
Jedź do Edoras i podnieś alarm.
- Rozumiesz? - Tak, mamo.
Ja nie chcę wyjeżdżać...
Fredo, odszukam was tam.
Szybko!
Jedź, dziecko.
Rohan, panie mój,
dojrzał do klęski.
Theodredzie...
Odnaleźć królewskiego syna!
- Mordor zapłaci za to. - Ci orkowie nie są z Mordoru.
Panie, tutaj!
Żyje.
Theodredzie...
Twój syn jest ciężko ranny.
Wpadł w zasadzkę orków.
Brońmy kraju, bo Saruman weźmie go siłą.
To kłamstwo.
Saruman to nasz przyjaciel i sprzymierzeniec.
Grima...
Gríma.
Orkowie plądrują nasz kraj.
Bezkarnie sieją śmierć.
Noszą znak Białej Ręki.
Czemu zasmucasz umysł pogrążony już w smutku?
Czy nie widzisz?
Nękasz tylko wuja swym niezadowoleniem...
swym podżeganiem do wojny.
Podżeganiem?
Kiedy Saruman cię kupił?
Za ile?
Gdy wszyscy zginą, pozwoli ci wejść do skarbca?
Zbyt długo śledziłeś moją siostrę,
byłeś jej cieniem.
Spostrzegawczy jesteś, Eomerze, synu Eomunda.
Aż nazbyt.
Z tą chwilą zostajesz wygnany z królestwa Rohanu
pod karą śmierci.
Nie masz takiej władzy.
Twe rozkazy nic nie znaczą.
Ten rozkaz nie ode mnie pochodzi.
Pochodzi od króla.
Podpisał go dziś rano.
Oddychać. To podstawa.
Oddychać.
Biegną, jakby czuli bat swoich panów.
Nie idziemy dalej,
póki nie wytchniemy!
Rozpalić ogień!
Merry!
Myślę, że popełniliśmy błąd, opuszczając Shire, Pippinie.
Co to?
Drzewa.
Co?
Pamiętasz Stary Las na granicy Bucklandu?
Powiadali, że coś w wodzie sprawia, że drzewa rosną
i ożywają.
Ożywają?
Potrafią szeptać,
rozmawiać ze sobą...
a nawet się poruszać.
Konam z głodu.
Trzy parszywe dni o cuchnącym chlebie!
Właśnie!
Nie możemy jeść mięsa?
A oni?
Są świeżutcy.
Nie są do jedzenia.
A nogi?
Nie są im potrzebne.
- Smakowite... - Precz, ścierwo!
Więźniowie idą do Sarumana. Żywi i cali.
Żywi?
Dlaczego żywi? Chce się nimi pobawić?
Mają coś. Mają elficką broń.
Pan potrzebuje jej na wojnę.
Myślą, że mamy Pierścień.
Jak się dowiedzą, że nie, już nie żyjemy.
Jeden kęs...
kawałeczek z boku.
Mięso wraca do jadłospisu!
Pippin!
Pryskamy!
Śmiało.
Wołajcie pomocy.
Kwicz.
Nikt was teraz nie ocali.
Pippin!
Wschodzi czerwone słońce.
Tej nocy przelano krew.
Jeźdźcy Rohanu!
Co nowego w Marchii?
Co sprowadza elfa, człowieka i krasnoluda do Riddermarchii?
Gadać prędko!
Podaj swoje imię, a poznasz moje.
Uciąłbym ci łeb, krasnoludzie,
gdyby ciut wystawał z traw.
Nie zdążyłbyś zadać ciosu!
Aragorn, syn Arathorna,
Gimli, syn Gloina, Legolas z Leśnego Królestwa.
Sojusznicy Rohanu i króla Theodena.
Theoden nie odróżnia sojusznika od wroga.
Nawet w rodzinie.
Saruman zatruł mu umysł
i zawładnął krajem.
Mój oddział pozostał wierny Rohanowi.
I za to nas wygnano.
Biały Czarodziej jest przebiegły.
Zjawia się tu i tam,
pod postacią starca w kapturze.
Jego szpiedzy drwią sobie z naszych sideł.
Nie jesteśmy szpiegami.
Jedziemy na zachód za uruk-hai.
Pojmali dwóch naszych.
Wyrżnęliśmy ich w nocy.
Byli z nimi dwaj hobbici?
Nieduzi, wydaliby się wam dziećmi.
Nikogo nie oszczędziliśmy.
Spaliliśmy truchła.
Zabici?
Żałuję.
Hasufel! Arod!
Oby spotkał was lepszy los, niż ich poprzednich właścicieli.
Żegnajcie.
Szukajcie druhów,
lecz nie zawierzajcie nadziei.
Opuściła tę krainę.
Jedziemy na północ!
To ich pasek.
Zawiedliśmy.
Tu leżał hobbit.
A tu drugi.
Pełzli.
Mieli skrępowane ręce.
Więzy przecięto.
Biegli tędy.
Ścigano ich.
Pasek!
Biegnij!
Uciekli...
w głąb Fangornu.
Fangornu?
Jakiż obłęd ich tam zagnał?
Zgubiliśmy ich? Chyba tak.
Wypruję z was parszywe flaczki!
Chodźcie!
Drzewa! Wleź na drzewo!
Poszedł sobie.
Merry!
Zrobię ci w brzuchu norkę dla robaków.
Uciekaj!
Mali orkowie.
Gada... drzewo gada.
Drzewo?
Nie jestem drzewem!
Jestem entem.
Pastuchem drzew?
Pasterzem lasu.
Nic nie mów.
Prowokujesz go!
Niektórzy zwą mnie Drzewcem.
A czyją stronę trzymasz?
Stronę?
Nie trzymam niczyjej strony,
bo nikt nie trzyma mojej strony, mały orku.
Nikomu już nie zależy na lasach.
Jesteśmy hobbitami!
Hobbitami?
Nigdy dotąd nie słyszałem o hobbitach.
Zdaje się, że to jakaś sprawka orków.
Przychodzą z ogniem,
przychodzą z toporami.
Siekąc, gryząc, łamiąc, rąbiąc, paląc!
- Niszczyciele, samozwańcy, niech ich licho! - Nie!
Jesteśmy hobbitami!
Niziołkami!
Z Shire'u!
Może i tak...
a może i nie...
Biały Czarodziej będzie wiedział.
Kto?
Saruman.
Widzicie?
Wyprowadziliśmy was.
Szybko, hobbity, szybko!
Szczęście, że was znaleźliśmy.
Miły hobbit.
Bagno! Wywiódł nas na moczary!
Moczary, tak, tak.
Chodź, panie. Prowadzimy was bezpieczną ścieżką przez mgłę.
Chodźcie, hobbity! Szybko!
Znalazłem je.
Przejście przez mokradła.
Orkowie nim nie chodzą. Nie znają go.
Nadkładają całe mile drogi.
Chodźcie prędko.
Szybko i zwinnie, jak cienie.
Nie cierpię tego miejsca. Za cicho tu.
Ani widoku, ani dźwięku ptaka od dwu dni.
Ani ptaszka do zjedzenia.
Ani ptaszka do schrupania.
Zgłodniałym! Tak!
Głodnym my są, skarbie!
Weź.
A co to takiego?
Smakowite?
To nas dusi!
Nie znosimy jadła hobbitów!
Przyjdzie nam umrzeć z głodu!
No to umieraj. I krzyżyk na drogę!
Okrutny hobbit.
Nie zależy mu, czym głodny.
Nie zależy, czy umrzemy.
Nie jak pan.
Panu zależy.
Pan wie.
Tak.
Skarb.
Kiedy nami zawładnie,
nigdy już nie popuści.
Nie dotykaj mnie!
Tam są martwi!
Trupie twarze!
Wszyscy są martwi. Wszyscy zgnili.
Elfowie, ludzie, orkowie.
Wielka bitwa, dawno temu.
Martwe Bagna.
Tak. Tak się zwą!
Tędy.
Nie idźcie za ognikami.
Ostrożnie, bo hobbity dołączą do trupów
i zapalą własne świece.
Frodo!
Nie idź za ognikami.
- Gollum! - Panie Frodo!
Nic ci nie jest?
Taki lśniący...
taki piękny.
Nasz skarb.
Co mówisz?
Pan musi wypoczywać.
Musi zachować siły.
- Kim jesteś? - Niech nie pyta. Nie jego sprawa.
Gollum. Gollum.
Gandalf mi o tobie opowiadał.
Ziemia zmarznięta krok wędrowców pęta.
To smutna historia.
Nie zobaczą drogi końca, nie ma księżyca ani słońca...
Kiedyś byłeś podobny do hobbita.
Prawda?
Smeagolu...
Jak mnie nazwałeś?
Takie nosiłeś imię, prawda?
Dawno temu.
Moje imię...
Moje imię.
Smeagol.
Czarni Jeźdźcy!
Kryć się!
Szybko, Frodo!
Zobaczą nas!
- Nie są martwi? - Martwi?
Nie. Nie można ich zabić.
Upiory!
Uskrzydlone upiory!
Wołają o niego!
Wołają o skarb.
Już dobrze.
Jestem tu.
Szybko, hobbity.
Czarna Brama już bardzo blisko.
Krew orków.
Dziwne ślady.
Jak tu duszno.
To stary las.
Bardzo stary.
Pełen wspomnień...
i gniewu.
Drzewa rozmawiają ze sobą.
Gimli!
Opuść topór!
One czują, przyjacielu.
Elfy to zaczęły.
Budziły drzewa, uczyły je mówić.
Gadające drzewa.
O czym mogą gadać drzewa?
Chyba że o wiewiórczych odchodach.
Coś tam jest.
Co widzisz?
Zbliża się Biały Czarodziej.
Nie daj mu przemówić. Rzuci na nas zaklęcie.
Musimy być szybcy.
Dążycie śladem dwóch młodych hobbitów.
Gdzie są?
Przechodzili tędy przedwczoraj.
Spotkali kogoś, kogo się nie spodziewali.
Czujecie ulgę?
Ktoś ty?
Pokaż się!
To niemożliwe...
Wybacz.
Wziąłem cię za Sarumana.
Jam jest Saruman.
Czy też raczej jakim być powinien.
Poległeś...
W ogniu...
i w wodzie...
W otchłani, na szczycie gór,
walczyłem z barlogiem z Morgothu.
Aż w końcu strąciłem wroga
i rozbiłem w perzynę na zboczu góry.
Zawładnęła mną ciemność.
I znalazłem się poza myślą i czasem.
Gwiazdy toczyły się nade mną...
każdy dzień zdawał mi się epoką w dziejach Ziemi.
Ale nie był to koniec.
Znów poczułem w sobie życie.
Przysłano mnie z powrotem,
bym wypełnił misję.
Gandalf.
Gandalf?
Tak.
Tak mnie nazywano.
Gandalf Szary.
Takie nosiłem imię.
Gandalf.
Jestem Gandalf Biały.
Znów jestem z wami.
Wiatr się odwrócił.
Rozpoczyna się nowy etap podróży.
Wojna przyszła do Rohanu. Śpieszmy do Edoras.
To dobry kawał drogi!
W Rohanie mają kłopoty. Król nie ma się najlepiej.
I nie będzie tego łatwo wyleczyć.
Czyli ten cały pośpiech na nic?
Mamy zostawić tu tych biednych hobbitów,
w tym strasznym, ciemnym, wilgotnym, zaśmieconym drzewami...
Znaczy w tym czarującym...
bardzo czarującym lesie.
To nie przypadek sprowadził Merry'ego i Pippina do Fangornu.
Wielka moc jest tu uśpiona od wielu lat.
Przybycie Merry'ego i Pippina to jak dwa małe kamyczki,
które zapoczątkują lawinę w górach.
W jednym się nie zmieniłeś, drogi przyjacielu.
Nadal mówisz zagadkami.
Zdarzy się tu coś, co nie miało miejsca od najstarszych czasów.
Entowie obudzą się, by się przekonać,
- że są potężni. - Potężni?!
No to dobrze.
Przestań się martwić, krasnoludzie.
Merry i Pippin są bezpieczni.
Chyba nawet bardziej bezpieczni niż ty sam za chwilę.
Ten nowy Gandalf jest jeszcze bardziej gderliwy niż ten stary.
To Mearas,
chyba że mój wzrok omamił jakiś czar.
Cienistogrzywy.
Władca wszystkich koni
i mój wierny druh w wielu niebezpieczeństwach.
Jarzębino ma
Poświata twa
Króluje dniem lata
Na głowie ci się mieni Złoto czerwieni
Jak korony poświata
Co za piękny wiersz.
- Daleko jeszcze? - Niech nie będzie śpieszno.
Być może i daleko.
Mój dom jest głęboko w lesie,
u stóp góry.
Obiecałem Gandalfowi was ochraniać.
I ochraniać was będę.
Ten następny też wam się spodoba.
Jedna z moich własnych kompozycji.
Jasne.
Pod dachem śpiących liści
Marzenia drzew się rodzą
Gdy stoki zielone i chłodne
A wiatr powiewa z zachodu
Wróć do mnie
Wróć do mnie i powiedz
Że ma kraina cudowna jest
Śpijcie, chłopaczki.
Niech was nie budzą dźwięki nocy.
Śpijcie aż do porannego światła.
Mam coś do załatwienia w lesie.
Wielu trzeba przywołać i wielu nadejść musi.
Cień pada na Fangorn.
Na wszystkie drzewa czyha zguba.
Zasłona cienia zaczyna lśnić od wschodu.
Sauron nie zniesie rywala.
Z wierzchołka Barad-dûr patrzy bezustannie jego Oko.
Ale jeszcze nie jest tak potężny, by nie ulegać trwodze.
Stale dręczą go wątpliwości.
Doszły go już słuchy.
Dziedzic Númenor nadal żyje.
Sauron się ciebie boi, Aragornie.
Boi się, kim możesz się stać.
Dlatego uderzy prędko i z całą mocą na świat ludzi.
Użyje swej marionetki, Sarumana, by zniszczyć Rohan.
Nadchodzi wojna.
Rohan musi się obronić i tu nasze pierwsze wyzwanie,
bo Rohan jest słaby i gotowy upaść.
Omotał umysł króla, jak to Saruman ma w zwyczaju.
Ma teraz pełnię władzy nad królem Theodenem.
Sauron i Saruman zaciskają pętlę.
Ale przy całej ich przebiegłości,
mamy jedną przewagę.
Pierścień pozostaje w ukryciu.
Nawet w mrocznych koszmarach
nie zakładają, że możemy chcieć go zniszczyć.
I tak broń wroga przemieszcza się w kierunku Mordoru
w rękach hobbita.
Każdy dzień zbliża ją do ogni Góry Przeznaczenia.
Musimy teraz zaufać Frodowi.
Wszystko zależy od szybkości
i sekretności jego poczynań.
Nie żałuj decyzji, żeby go opuścić.
Frodo musi dokończyć zadanie sam.
Nie jest sam.
Sam z nim poszedł.
Czyżby?
Naprawdę? Dobrze.
To bardzo dobrze.
Czarna Brama Mordoru.
Ratuj nas!
Dziadunio by nam nagadał, gdyby nas widział.
Pan mówi, by mu wskazać wejście do Mordoru.
Dobry Smeagol słucha rozkazu.
O tak...
No to koniec.
Nie uda nam się prześlizgnąć.
Patrz!
Brama!
Otwiera się!
Da się zejść!
Sam, nie!
Panie!
- Nie proszę, byś mi towarzyszył. - Wiem, panie Frodo.
Tam nie pomoże płaszcz elfów.
- Już! - Nie!
Nie, panie!
Złapią was! Złapią!
Nie nieś mu go.
On chce skarbu.
Nieustannie go szuka.
A skarb chce do niego wrócić.
Nie pozwólmy, by wpadł w jego ręce.
Jest inne wejście.
Tajemne. Ciemniejsze.
- Czemu o nim nie mówiłeś? - Bo pan nie pytał.
On coś knuje.
Jest inna droga?
Tak. Jest ścieżka...
i są schody.
A potem...
tunel.
Doprowadził nas aż tutaj.
Panie Frodo, nie.
Nie złamał słowa.
Nie.
Prowadź, Smeagolu.
Dobry Smeagol zawsze pomaga.
Halo?
Drzewiec?
Gdzie on poszedł?
Miałem zeszłej nocy tak cudowny sen.
Była w nim wielka beczka pełna liści tytoniu.
Wypaliliśmy wszystkie, a potem...
ty się pochorowałeś.
Dużo bym dał za jednego macha.
Słyszysz to?
Znowu.
Coś tu nie w porządku. Zupełnie nie.
Powiedziałeś coś czy...
Nie, nic. Przeciągam się tylko.
Jesteś wyższy.
- Kto? - Ty!
- Od czego? - Ode mnie!
Zawsze byłem od ciebie wyższy.
Pippin, wszyscy wiedzą, że wysoki to ja jestem. Ty jesteś niski.
Daj spokój, Merry.
Masz ile? Jakieś 3 i pół stopy? No, góra.
A ja mam prawie 4.
3,8!
3,8.
Zrobiłeś coś.
Merry, nie! Nie pij tego!
Merry!
Drzewiec mówił, żeby tego nie robić.
- Ale ja chcę! - To może być niebezpieczne!
Oddawaj zaraz. Merry!
Co się dzieje?!
Złapało mnie za nogę!
Merry!
Ratunku!
Idź sobie.
Jeszcze się nie budź.
Jedz ziemię. Wkopuj się w nią. Pij wodę.
Idź spać.
Idź sobie.
Chodźcie, las zaczyna się budzić.
Robi się niebezpiecznie.
Drzewa stały się dzikie i niebezpieczne.
Gniew zatruwa ich serca jadem.
Myśli ich czarne,
a nienawiść potężna.
Czekają na okazję, by zranić.
Jest nas teraz zbyt mało.
Zbyt mało entów, by nad nimi zapanować.
Dlaczego was tak mało, skoro żyjecie tak długo?
- Nie macie dzieci? - Jejku!
Nie mamy dzieci już od bardzo wielu lat.
- A dlaczego? - Bo nie mamy żon.
Bardzo mi przykro.
- Jak umarły? - Umarły? Nie.
Zagubiliśmy je
i teraz nie możemy ich znaleźć.
Nie widzieliście ich przypadkiem w Shire?
Ja chyba nie.
A ty, Pip?
A jak wyglądają?
Już nie pamiętam.
Edoras i Złoty Dwór Meduseld.
Siedziba Theodena, króla Rohanu.
Którego umysł zatruto.
Saruman ma nad nim silną władzę.
Panie, twój syn...
nie żyje.
Panie?
Wujku?
Nie pójdziesz do niego?
Nic nie uczynisz?
Baczcie na słowa.
Nie liczcie na miłe przyjęcie.
Widać umarł w nocy.
Co za tragedia dla króla:
stracić jedynego syna i dziedzica.
Rozumiem, jak trudno przeboleć taką stratę.
Zwłaszcza teraz, gdy brat cię opuścił.
Zostaw mnie samą, żmijo!
Jesteś sama.
Kto wie, co mówisz w ciemnościach...
podczas gorzkiej nocnej warty,
kiedy całe twoje życie zdaje się kurczyć...
gdy mury twojej wieży zdają się więzieniem...
klatką, w której spętano dziką bestię...
Tak piękna.
Tak chłodna.
Jak wczesnowiosenny poranek,
tchnący jeszcze mrozem zimy.
Twoje słowa to trucizna.
I na cmentarzu bywa weselej.
Nie staniecie przed królem z orężem.
Rozkaz Grima Gadziego Języka.
Twój kij.
Chyba nie pozbawisz starca podpory.
Panie, idzie Gandalf Szary.
Zwiastun klęsk.
Gościnność twego dworu ostatnio zmalała,
królu Theodenie.
Nie jest tu mile widziany.
Czemu miałbym cię witać z radością,
Gandalfie, zwiastunie burzy?
Słuszne pytanie, mój panie.
Późną godzinę
wybrał sobie czarodziej, by się zjawić.
Lathspell, tak go nazwałem.
Zły to gość, co złe wieści niesie.
Trzymaj jadowity język za zębami.
Nie szedłem przez ogień i śmierć,
by wieść spór z bezrozumnym gadem.
Jego laska!
Mieliście mu ją odebrać!
Theodenie!
Synu Thengla!
Zbyt długo tkwiłeś w mroku.
Na twoim miejscu bym się nie ruszał.
Wysłuchaj mnie!
Zdejmuję...
z ciebie czar.
Nie masz tu władzy,
Gandalfie Szary.
Wysączę cię, Sarumanie, jak jad z rany.
Czekaj.
Jeśli odejdę, Theoden zginie.
Nie zabiłeś mnie,
i nie zabijesz jego.
Rohan jest mój.
Precz.
Znam twoją twarz.
Eowina.
Eowina...
Gandalf?
Odetchnij swobodą, przyjacielu.
Mroczne były moje sny...
Palce przypomną sobie dawną siłę,
jeśli chwycą miecz.
Służyłem...
tylko tobie, panie.
Ty pijawko... chciałeś mnie rzucić na kolana!
Nie oddalaj mnie!
Nie, panie!
Puść go.
Dość już krwi przelanej za jego sprawą.
Z drogi!
Pokłon królowi Theodenowi!
Gdzie jest Theodred?
Gdzie mój syn?
Simbelmyne.
Porastały mogiły moich przodków.
Teraz ukwiecą grób mego syna.
Że też dożyłem tych złych dni.
Młodzi giną, starzy trzymają się życia.
Sądzone mi przetrwać,
by ujrzeć zagładę mego rodu.
Nie ty zawiniłeś śmierci Theodreda.
Rodzice nie powinni grzebać swoich dzieci.
Był silny za życia.
Jego duch trafi do siedziby przodków.
Bez ostrzeżenia...
Byli bezbronni.
Najeźdźcy znaczą swą drogę ogniem.
Domy, zagrody, drzewa.
Gdzie jest mama?
To przedsmak grozy, jaką rozpęta Saruman.
Rośnie w siłę, napędzany lękiem Saurona.
Jedź i staw mu czoło.
Odciągnij go od kobiet i dzieci.
Walcz!
2000 zbrojnych wyruszyło na północ.
Eomer jest ci wierny.
Jego ludzie wrócą, by walczyć za króla.
Są o 300 staj stąd.
Eomer nam nie pomoże.
Wiem, czego ode mnie żądasz,
ale nie dopuszczę do dalszej rzezi.
Nie zaryzykuję otwartej wojny.
I tak cię czeka, czy chcesz ryzyka, czy nie.
Ostatnio...
Theoden, nie Aragorn, był królem Rohanu.
Co zatem postanawia król?
Król nakazuje
opuścić miasto.
Idziemy do Helmowego Jaru.
Nie obciążać się skarbami. Brać to, co niezbędne.
Helmowy Jar.
Uciekać w góry zamiast walczyć?
Kto ich obroni, jeśli nie król?
Robi to dla ich dobra.
Jar już raz ich ocalił.
Stamtąd nie ma ucieczki. Theoden wiedzie ich w sidła.
Sądzi, że zapewni im azyl.
Czeka ich rzeź.
Theoden jest uparty. Boję się o niego.
Boję się, czy Rohan przetrwa.
Będziesz mu potrzebny, Aragornie.
Będziesz potrzebny Rohańczykom.
Obrona musi wytrzymać.
Wytrzyma.
Szary Pielgrzym.
Tak mnie nazywano.
Przeżyłem życie po trzystokroć, a teraz brak mi czasu.
Może jednak ich odszukam.
Wypatruj mnie piątego dnia o świcie.
O brzasku patrz na wschód.
Jedź.
Ten koń jest prawie szalony, panie. Nic nie można zrobić. Trzeba go zostawić.
Na imię ma Brego.
To koń mego kuzyna.
Brego.
Królewskie imię.
Słyszałam o czarach elfów,
ale nie spodziewałam się ich po kimś z Północy.
Mówisz jak jeden z nich.
Wychowywałem się w Rivendell...
przez jakiś czas.
Puśćcie go wolno.
Dość już zaznał wojny.
Gandalf Biały.
Gandalf Głupiec!
Czy próbuje mnie upokorzyć swym świeżym oddaniem?
Trzech szło za czarodziejem.
Elf, krasnolud i człowiek.
Śmierdzisz koniem.
Ten człowiek...
- czy był z Gondoru? - Nie, z Północy.
Chyba jeden z tych ich wojowników.
Mizerne miał szaty.
Ale nosił dziwny pierścień.
Dwa węże z oczami ze szmaragdów.
Jeden pożerający drugiego, ten drugi w złotych kwiatach.
Pierścień z Barahir.
Czyli Gandalf myśli, że odnalazł dziedzica Isilduru.
Stracony król Gondoru. Ale to głupiec.
Linia królewska nie istnieje od lat.
Ale nic to.
Świat ludzi upadnie.
Zaczniemy od Edoras.
Jestem gotów, Gamling.
Przyprowadź mi konia.
To nie porażka.
Powrócimy.
Biegle władasz bronią.
Kobiety tego kraju wiedzą,
że bez miecza zginą.
Nie lękam się śmierci i bólu.
A czego się boisz?
Klatki.
Więzienia, do którego z wiekiem przywyknę,
aż zgaśnie pamięć i potrzeba męstwa.
Jesteś córką królów,
wojowniczką Rohanu.
Nie jest ci to pisane.
Theoden nie zostanie w Edoras.
To łatwy łup.
Spodziewa się szturmu na miasto.
Uciekną do Helmowego Jaru,
do wielkiej warowni Rohanu.
Przeprawa przez góry jest niebezpieczna...
i powolna.
Będą wśród nich kobiety i dzieci.
Wyślij jeźdźców na zwiad.
Śmierdzielu, nie zapędź się za daleko!
Dlaczego to robisz?
Wciąż go wyzywasz, poniżasz.
Dlatego.
Dlatego, że jest taki.
Fałszywy i kłamliwy.
Pierścień - to jedyne, o co dba.
Nawet nie wiesz, jak go omamił.
I jak go dalej mami.
Chcę mu pomóc.
Dlaczego?
Bo muszę wierzyć, że znów będzie sobą.
Nie ocalisz go.
A co ty o tym wiesz? Nic!
Wybacz. Nie wiem, czemu to powiedziałem.
A ja wiem.
To ten Pierścień.
Nie możesz oderwać od niego wzroku.
Widziałem.
Nie jesz. Prawie nie sypiasz.
Zawładnął tobą, panie Frodo.
- Musisz się przed nim bronić! - Wiem, co muszę.
Powierzono go mnie! To moja misja.
Moja własna!
Te słowa...
Wiesz, kogo przypominasz?
Chcemy go...
Potrzebujemy go...
Musimy odzyskać skarb.
Ukradli go nam.
Przebiegłe małe hobbity.
Złośliwe. Podstępne. Fałszywe.
Nie. Pan taki nie jest.
Tak, mój skarbie. Fałszywi.
Oszukają cię, skrzywdzą, okłamią!
Pan jest moim przyjacielem.
Ty nie masz przyjaciół. Nikt cię nie lubi.
Nie słucham! Nie słucham.
Jesteś kłamcą i złodziejem.
Nie.
Mordercą.
Odejdź.
Odejść?
Nienawidzę cię.
Nienawidzę.
A gdzie byś był beze mnie?
Ocaliłem nas.
Moja zasługa. Ocaleliśmy dzięki mnie!
Już nie.
Co takiego?
Teraz pan o nas dba.
Nie jesteś nam potrzebny.
Co?
Odejdź
i nigdy nie wracaj.
Nie!
Odejdź i nigdy nie wracaj.
Odejdź i nigdy więcej nie wracaj!
Kazaliśmy mu odejść.
I odchodzi, skarbie!
Odszedł! Odszedł!
Smeagol jest wolny!
Patrz.
Patrz. Widzisz, co znalazł Smeagol?
Młode,
miękkie, smaczne.
Tak. Zjedz je. Zjedz!
Zemdli go...
od samego widoku!
Króliczki trzeba przyrządzić.
Co on robi?
Głupi, tłusty hobbit!
Wszystko psuje!
A co tu psuć? Skóra i kości.
Przydałyby się pyrki.
Pyrki, skarbie?
Co to są pyrki?
Ziemniaki.
Duszone, tarte, w potrawce.
Usmażone na złoto z kawałkiem rybki.
Nie odmówiłbyś.
Odmówilibyśmy.
Zepsuć dobrą rybę.
Daj ją nam surową,
trzepoczącą!
Paskudne pyrki zostaw sobie.
Jesteś beznadziejny.
Panie Frodo!
- Kto to? - Źli ludzie.
Sługi Saurona.
Idą do Mordoru.
Czarny Władca zwołuje oddziały.
Już wkrótce będzie gotów.
- Gotów do czego? - Do wojny.
Ostatniej, która pogrąży cały świat w mroku.
Musimy iść dalej. Chodź.
Panie Frodo.
Patrz.
Olifant.
Nikt mi w domu nie uwierzy.
Smeagol?
Zbyt długo tu zamarudziliśmy.
Chodź!
Jesteśmy niewinni podróżnicy!
Nie ma na tej ziemi podróżników. Są tylko szpiedzy Mrocznej Wieży.
Wykonujemy sekretne zadanie.
Ci stawiający opór wrogowi nie powinni nas powstrzymywać.
Wrogowi?
On pewnie też miał do wykonania zadanie.
Ciekawe, jak się nazywał
i skąd tu przybył.
I czy miał w sercu zło.
Jakie kłamstwa bądź groźby wygnały go z domu.
I czy nie wolałby raczej tam pozostać...
w pokoju.
Wojna zamieni nas wszystkich w zwłoki.
Spętać im ręce.
Niewiele jest krasnoludzic.
A że są podobne do nas, biorą je
za mężczyzn.
Bo są brodate.
Stąd powstało wierzenie,
że nie mamy samic,
a krasnoludy lęgną się w ziemi!
Co za głupota!
Dobra, bez paniki!
To było zamierzone!
Długo nie widziałem uśmiechu mojej bratanicy.
Była mała, gdy przynieśli ciało jej ojca.
Zabity przez orków.
Patrzyła, jak jej matka umiera z żalu.
Aż została sama wśród narastającego strachu.
Czekała na starego człowieka, który powinien kochać ją jak ojciec.
Gimli.
Nie, nie mogłem.
Naprawdę nie mogłem.
Zrobiłam potrawkę.
To niewiele, ale zawsze coś ciepłego na żołądek.
Dziękuję.
- Dobra. - Naprawdę?
Wuj powiedział mi coś dziwnego.
Powiedział, że walczyłeś u boku mojego dziadka Thengela.
Musiał się mylić.
Król Theoden ma dobrą pamięć. Był wtedy jeszcze małym chłopcem.
Więc musisz mieć przynajmniej 60 lat.
Siedemdziesiąt?
Na pewno nie osiemdziesiąt.
Osiemdziesiąt siedem.
Jesteś jednym z Dunedainów.
Potomkowie Numenora błogosławieni długim żywotem.
Mówiono, że wasza rasa odeszła do legend.
Nie zostało nas wielu.
Północne Królestwo zostało zniszczone dawno temu.
Przepraszam. Proszę, jedz.
Wieczorna Gwiazda nie blaknie i nie gaśnie.
Mogę ją podarować, komu zechcę.
Tak jak serce.
Zaśnij.
Śpię.
To sen.
To dobry sen.
Śpij...
Mówiłaś mi kiedyś,
że przyjdzie ten dzień.
To nie jest koniec, tylko początek.
Idź z Frodem.
To twoja ścieżka.
Jest przede mną ukryta.
Leży już u twoich stóp.
Nie możesz się teraz zawahać.
Arweno...
Jeśli nie umiesz w nic wierzyć,
uwierz w to.
Uwierz w nas.
Gdzie ona jest?
Ta, co ci dała ten klejnot.
Nasz czas się kończy.
Kończy się czas Arweny.
Daj jej odejść,
odpłynąć na zachód.
Zabierze tę miłość do Nieśmiertelnych Krain,
gdzie nigdy nie zblaknie.
Będzie tylko wspomnieniem.
Nie zostawię tu córki na śmierć.
- Zostaje, bo ma nadzieję. - Zostaje dla ciebie.
Jej miejsce jest z nami.
Chcesz odejść w ten sposób?
Myślisz, że możesz wymknąć się o świcie, niezauważony?
Już nie wrócę.
Nie doceniasz swoich umiejętności w walce.
Wrócisz.
Nie mówię o śmierci w walce.
Więc o czym?
Możesz rozpocząć nowe życie...
z dala od wojny... trosk... rozpaczy.
Czemu to mówisz?
Jestem śmiertelnikiem, a ty elfem.
To był tylko sen, Arweno.
Nic więcej.
Nie wierzę w to.
To jest twoje.
To dar.
Weź go.
Panie?
Płynie do Nieśmiertelnych Krain z resztą elfów.
Co to?
- Hama? - Nie jestem pewien...
Wargi!
Zwiadowca!
- I co? - Wargi!
Zabrać ich stąd!
Jeźdźcy naprzód!
Czyli ja. Jestem jeźdźcem.
Naprzód!
Prowadź ich do Jaru.
Mogę walczyć!
Zrób to... dla mnie.
Za mną!
- Do przodu! - Na niziny!
Trzymać się razem!
Daj buźkę pod topór!
Liczy się jako mój!
Cuchnący stwór!
Aragornie!
Aragornie?
Mów, co z nim, a skrócę ci mękę.
On...
nie żyje!
Stoczył się ze skały.
Łżesz!
Rannych na konie!
Wilki Isengardu wrócą.
Zabitych zostawcie.
Chodź.
- Wreszcie! - Helmowy Jar!
Jest! Helmowy Jar!
Jesteśmy ocaleni.
Jesteśmy ocaleni, pani.
Dziękuję.
- Mamo! - Eothain!
Freda!
- Gdzie reszta? - Reszta nie ocalała, pani.
Zabierzcie to do jaskiń.
Przejście dla króla.
Przejście dla króla Theodena!
Tak niewielu z was wróciło.
Nasi poddani są bezpieczni.
Wielu zapłaciło za to życiem.
Pani...
A pan Aragorn...
gdzie on jest?
Poległ.
Zwołać wszystkie siły za mury.
Zamknąć bramę, ustawić straże!
A osoby niezdolne do walki? Kobiety i dzieci?
Zabrać je do jaskiń.
Sarumanowi urosły ręce, skoro chce nas tu dosięgnąć.
Helmowy Jar ma jeden słaby punkt.
U podstawy zewnętrznego muru
jest mały przepust,
niewiele większy od ścieku.
Jak? Jak ogień może strawić skałę?
Jakie urządzenie skruszy mury?
Jeśli sforsujemy mur, Helmowy Jar upadnie.
Ale nawet wówczas trzeba będzie tysięcy zbrojnych,
by zdobyć stołp.
Dziesiątek tysięcy.
Panie, taka armia nie istnieje.
Wstaje nowa potęga!
Jej zwycięstwo jest bliskie!
Dzisiejszej nocy
ziemia spłynie krwią Rohańczyków!
Idźcie na Helmowy Jar!
Nie oszczędzajcie nikogo!
Na wojnę!
Nie zaświta nowy dzień... dla ludzi.
Dym na południu.
Ostatnio ciągle widać dymy
unoszące się nad Isengardem.
Nad Isengardem?
Był czas,
że Saruman przechadzał się po moich lasach.
Ale teraz ma umysł z metalu
i trybików...
Nie dba już o to, by coś urosło.
Co to?
Oddziały Sarumana.
Zaczęła się wojna.
Niech cię osłania łaska Valarów.
Brego...
Arweno.
Już czas.
Odpływamy do Valinoru. Idź, nim będzie za późno.
Dokonałam już wyboru.
On nie wróci.
Po co tu trwać, gdy zgasła nadzieja?
Wciąż jeszcze jest nadzieja.
Choćby Aragorn przeżył, i tak czeka was rozłąka.
Choćby pokonał Saurona i został królem,
choćby ziściły się nadzieje,
i tak zakosztujesz goryczy śmiertelności.
Jeśli nie miecz, niszczący czas
zabije Aragorna.
Nie znajdziesz pociechy,
która ukoi ból po jego odejściu.
Czeka go śmierć,
splendor królów ludzi,
chwała, która nie przeminie aż do końca świata.
Ale ty, córko moja,
będziesz żyć dalej w mroku i zwątpieniu,
jak w bezgwiezdnym zimowym zmierzchu.
Będziesz trwać
w żalu wśród niknących w mroku drzew,
aż cały świat się zmieni
i wypełnią się dni twojego życia.
Arweno...
Nie czeka cię tu nic,
prócz śmierci.
Czy mnie nie kochasz?
Kocham, ojcze.
Nieprzyjaciel rośnie w siłę.
Sauron wykorzysta Sarumana,
by zniszczyć Rohańczyków.
Isengard spuścił z łańcucha wściekłe psy.
Oko Saurona zwraca się ku Gondorowi,
ostatniemu wolnemu królestwu ludzi.
Wkrótce wypowie tej krainie wojnę.
Wyczuwa bliskość Pierścienia.
Siły Powiernika zaczynają słabnąć.
W głębi serca Frodo przeczuwa,
że okupi swoją misję życiem.
Wiesz o tym.
Przewidziałeś to.
Wszyscy podjęliśmy to ryzyko.
Gęstniejący mrok umacnia wolę Pierścienia.
Stara się zrobić wszystko, by znów trafić w ręce ludzi.
Ludzi, którzy tak łatwo ulegają jego mocy.
Wystarczy, że młody dowódca wyciągnie dłoń,
by przejąć Pierścień, a świat upadnie.
Jest już bliski.
Tak bliski osiągnięcia celu.
Sauron zdobędzie władzę nad wszystkimi istotami Ziemi
aż do końca świata.
Czas Elfów
przeminął.
Czy pozostawimy Śródziemie własnemu losowi?
Czy pozostawimy ich samych?
Są wieści?
Saruman ruszył na Rohan.
Theoden uciekł do Helmowego Jaru.
Musimy pilnować własnych granic. Orkowie ruszyli.
Sauron formuje armię.
Idą przez Czarną Bramę.
- Ilu? - Kilka tysięcy. Co dzień ich przybywa.
- Kto osłania rzekę od północy? - 500 zbrojnych z Osgiliath.
Jeśli zaatakują miasto, nie odeprzemy ich.
Saruman ruszy z Isengardu.
Sauron z Mordoru.
Przyjdzie nam walczyć na dwa fronty.
Gondor jest słaby.
Sauron wkrótce uderzy.
I to z całą mocą.
Wie, że nie mamy sił, by odeprzeć szturm.
Szpiegujecie dla orków?
Szpiegujemy? Wolnego!
Kim więc jesteście?
Mówcie.
Jesteśmy hobbitami z Shire'u.
Jestem Frodo Baggins, a to Samwise Gamgee.
Twój ochroniarz?
Jego ogrodnik.
A wasz przyczajony druh?
Ten pokraczny stwór?
Źle mu z oczu patrzyło.
Nikogo innego nie było.
Wyszliśmy z Rivendell z siedmioma towarzyszami.
Jednego straciliśmy w Morii.
Czterech hobbitów,
krasnolud, elf i dwóch ludzi:
Aragorn, syn Arathorna, i Boromir z Gondoru.
Byłeś druhem Boromira?
Tak.
Ja go darzyłem przyjaźnią.
Zasmuci cię wieść, że zginął.
Zginął?
Jak? Kiedy?
Liczyłem, że dowiem się o tym od jego druha.
Jeśli coś stało się Boromirowi, powiedz nam.
Jego róg wypłynął na brzeg sześć dni temu.
Został rozłupany na pół.
Ale przede wszystkim czuję to w sercu.
Był moim bratem.
Boromir!
To miasto było niegdyś klejnotem naszego królestwa!
Miejscem światła, piękna i muzyki.
I stanie się nim raz jeszcze!
Niech armie Mordoru wiedzą,
że już nigdy ziemia mojego ludu nie wpadnie w ręce wroga!
Osgiliath znów należy do Gondoru!
- Za Gondor! - Za Gondor!
Świetna mowa. Dobra i krótka.
Daje nam więcej czasu na picie.
Wyciągnąć piwo! Jesteśmy spragnieni!
Zapamiętaj ten dzień, braciszku.
Dziś życie jest dobre.
Co?
Jest tu.
Nie da nam ani chwili spokoju?
Gdzie on jest?
Gdzie najznakomitszy mąż Gondoru? Mój pierworodny syn?
Ojcze!
Mówią, że samodzielnie pokonałeś wroga.
Przesadzają. To również zasługa Faramira.
Gdyby nie Faramir, to miasto wciąż by stało.
Czyż nie miałeś go chronić?
Zrobiłbym to, ale zabrakło nam ludzi.
Zabrakło ludzi.
Pozwoliłeś wrogowi wejść i zabrać, co mu się podobało.
Zawsze rzucasz na mnie cień porażki.
Nie pragnę tego.
Nigdy w niego nie wierzysz, a jednak stara się czynić twoją wolę.
- On cię kocha, ojcze. - Nie zawracaj mi nim głowy.
Znam jego zalety, a nie ma ich za wiele.
Musimy porozmawiać o ważniejszych rzeczach.
Elrond z Rivendell zwołał spotkanie.
Nie zdradził dlaczego, ale ja się domyśliłem.
Mówi się, że broń wroga została odnaleziona.
Pierścień.
- Zguba Isildura. - Wpadł w ręce elfów.
Wszyscy będą chcieli go dla siebie, ludzie, krasnoludy, czarodzieje.
Nie możemy na to pozwolić. Pierścień musi trafić do Gondoru.
- Do Gondoru? - Wiem, że to niebezpieczne.
Pierścień potrafi zawładnąć sercami słabych.
Ale ty jesteś silny, a nasza potrzeba wielka.
To nasza krew została rozlana, to nasi ludzie umierają.
Sauron nie próżnuje. Zbiera nowe armie.
Wróci.
A wtedy będziemy bezsilni.
Musisz jechać.
Przywieź mi ten potężny dar.
Nie. Moje miejsce jest tu, z moimi ludźmi. Nie w Rivendell.
- Odmawiasz własnemu ojcu? - Jeśli trzeba jechać do Rivendell,
- wyślij mnie. - Ciebie?
Rozumiem.
Szansa dla Faramira, kapitana Gondoru, by pokazać swoją wartość.
Nie sądzę.
W tej sprawie ufam tylko twojemu bratu.
On mnie nie zawiedzie.
Pamiętaj ten dzień, braciszku.
Kapitanie!
Znaleźliśmy trzeciego.
Pójdziesz ze mną.
Tam.
Skalanie Henneth Annun karzemy śmiercią.
Czekają na mój rozkaz.
Strzelać?
W stawie woda, cóż za ochłoda.
Soczyście słodka.
My tylko chcemy złowić rybkę
soczyście słodką.
Czekaj.
Związał ze mną swój los.
A ja swój z nim.
To nasz przewodnik.
Proszę,
pozwól mi do niego zejść.
Smeagolu,
przyszedł twój pan.
Chodź!
Zaufaj panu. Chodź!
Musimy iść... właśnie teraz?
Smeagolu, musisz zaufać swemu panu.
Za mną! Chodź.
Chodź...
Dobry Smeagol. Tak.
Chodź.
Nie krzywdźcie go!
Nie szarp się!
Panie!
Dość.
Dokąd ich prowadziłeś?
Odpowiedz.
Smeagolu...
Dlaczego płaczesz, Smeagolu?
Okrutni ludzie zadali nam ból.
Pan nas oszukał.
Oczywiście.
Mówiłem, że jest podstępny.
Mówiłem, że jest fałszywy.
Pan jest naszym przyjacielem.
Przyjacielem.
Pan nas zdradził!
Nie! Nie miał po co.
Zostaw nas!
Plugawe małe hobbity!
Ukradły go nam!
Nie!
Co ukradli?
Mój... skarb!
Uciekajmy.
Idź. Już!
Dasz radę.
Posłuż się Pierścieniem.
Ten jeden raz.
Wsuń go na palec.
Zniknij.
Nie mogę.
Miałeś rację.
Próbowałeś ostrzec, ale...
Wybacz.
Pierścień chce mną zawładnąć.
Jeśli go włożę...
on mnie odnajdzie.
Zobaczy.
Panie Frodo...
Oto odpowiedź na wszystkie zagadki.
Wziąłem was do niewoli.
Mam dwóch niziołków
i wielką armię na rozkazy.
Pierścień Władzy w zasięgu mojej ręki.
Okazja, by Faramir, kapitan Gondoru,
pokazał swoją wielkość.
Nie!
Dość!
Daj mu spokój!
Nie rozumiesz?
Trzeba go zniszczyć!
To nasz cel: Mordor
i Góra Przeznaczenia!
Osgiliath prosi o posiłki.
Błagam. To wielkie brzemię.
Nie pomożesz mu?
Kapitanie...
Szykuj się do wymarszu.
Pierścień trafi do Gondoru.
- On żyje! - Gdzie on jest?
Z drogi! Zabiję go!
Jesteś największym szczęściarzem
i zuchwalcem wśród znanych mi ludzi!
Drogi chłopcze!
Gimli, gdzie jest król?
Spóźniłeś się.
Wyglądasz okropnie.
Wielkie zastępy żołnierzy?
- Isengard opustoszał. - Ilu?
Co najmniej 10 tysięcy zbrojnych.
10 tysięcy?
Wyhodowanych do jednego zadania:
zniszczenia świata ludzi.
Zjawią się o zmroku.
Czekamy!
Każdy mężczyzna zdolny do noszenia broni
ma być gotów do boju.
Osłaniamy groblę i bramę.
Żaden oddział nie sforsował zewnętrznego muru
i nie wszedł do Rogatego Grodu.
To nie bezrozumni orkowie.
To uruk-hai
o grubych zbrojach i szerokich tarczach.
Stoczyłem niejedną wojnę, krasnoludzie.
Potrafię bronić własnej fortecy.
Rozbiją się o warownię jak fala o skałę.
Hordy Sarumana sczezną i spłoną. Jak dawniej.
Zasiewy można odnowić.
Domy - odbudować.
Te mury
pozwolą nam przetrzymać szturm.
Nie przychodzą, by niszczyć zasiewy i domy,
lecz ludność!
Aż do ostatniego dziecka.
Jak mam postępować?
Spójrz na nich.
Ich odwaga wisi na włosku.
Skoro czeka nas koniec, chcę go uczynić
pamiętnym dla wszystkich.
Wyślij jeźdźców!
Musisz wezwać posiłki.
I kto się stawi?
Elfowie?
Krasnoludy?
Nie mamy tylu przyjaciół, co ty.
Dawne sojusze wygasły.
Gondor odpowie.
Gdzie był Gondor, gdy padła Zachodnia Bruzda?
Gdzie był Gondor, gdy wróg nas osaczył?
Gdzie był Gon...?
Nie.
Jesteśmy sami.
Kobiety i dzieci do jaskiń.
Trzeba czasu...
Nie ma czasu! Trwa wojna!
Zabezpieczyć bramę.
Entowie się nie przejmowali
wojnami ludzi i czarodziejów
przez bardzo długie lata.
Ale teraz... ma się zdarzyć coś,
co się nie zdarzało...
od wieków.
Wiec entów.
Co to?
Zebranie.
Co się zbiera?
Buk... Dąb...
Kasztan... Jesion...
Dobrze, dobrze.
Przybyli tłumnie.
Musimy uradzić, czy entowie
przystąpią do wojny.
Ruszać się!
Szybko!
Umieścimy rezerwy wzdłuż muru.
Pomogą łucznikom znad bramy.
Aragornie, musisz odpocząć.
Półżywy na nic nam się nie przydasz.
Aragornie!
Każą mi strzec kobiet w jaskini.
To zaszczytny obowiązek.
Pilnowanie dzieci, przygotowanie jedzenia i łóżek.
Gdzie w tym chwała?
Pani, zbliża się czas odwagi bez chwały.
Do kogo wtedy zwróci się twój lud?
- Pozwól mi walczyć przy tobie. - Nie mogę o tym decydować.
Nie kazałeś innym zostać.
Walczą przy tobie, bo nie chcą od ciebie odstąpić.
Kochają cię.
Przepraszam.
Chłopi, kowale, chłopcy stajenni.
To nie żołnierze.
- Oglądali zbyt wiele wiosen. - Lub zbyt mało.
Spójrz.
Ich oczy są pełne przerażenia.
Słusznie.
Trzystu przeciw 10 tysiącom?
W Edoras mieliby mniejsze szanse.
Nie zwyciężą w tej walce.
Zginą!
Więc zginę razem z nimi!
Zostaw go.
Daj spokój.
Wszystkich władających mieczem posłano do zbrojowni.
Panie?
Kim jestem, Gamlingu?
Jesteś naszym królem, sire.
Czy ufasz swojemu królowi?
Twoi ludzie, panie,
pójdą za tobą, choćby na śmierć.
Choćby na śmierć.
Gdzie koń i jeździec?
Gdzie dźwięk rogu?
Przemknęły, jak deszcz w górach.
Jak wiatr nad łąkami.
Przyszedł kres naszej chwały...
skryły ją wzgórza...
i mrok.
Jak do tego doszło?
To trwa już parę godzin.
Na pewno już coś zdecydowali.
Zdecydowali? Nie.
Skończyliśmy dopiero
witać się ze sobą.
Ale już jest noc.
To nie może tyle trwać.
Nie bądź niecierpliwy.
Kończy nam się czas!
Szybko! Do zewnętrznej ściany!
Daj mi swój miecz.
Jak cię zwą?
Haleth, syn Hamy, panie.
Ludzie mówią, że nie przetrwamy nocy.
Że nie ma nadziei.
To dobry miecz,
Halethu, synu Hamy.
Zawsze jest nadzieja.
Nigdy nas nie zawiodłeś.
Wybacz.
Zwątpiłem.
Nie mam ci czego wybaczać.
Nie ma czasu, by ją dopasować!
Za ciasna w klatce!
To nie jest róg orków.
Poślij po króla.
Otworzyć bramę!
Jak to możliwe?
Przynoszę posłanie od Elronda z Rivendell.
Kiedyś istniał sojusz elfów i ludzi.
Kiedyś wspólnie walczyliśmy i ginęliśmy.
I dalej uznajemy warunki sojuszu.
Witamy z całego serca.
Z dumą stajemy do walki u boku ludzi.
Mogłeś wybrać lepsze miejsce.
Szczęściarzu, obyś przetrwał noc.
Przyjaciele są przy tobie.
Oby przetrwali noc.
Nie okazujcie im łaski,
bo sami jej nie doświadczycie.
- Co się tam dzieje? - Opisać
czy podstawić ci skrzynkę?
Czekajcie!
Zaczęło się.
Łucznicy!
Zbroja jest słabsza przy szyi
i pod pachami.
Strzelać!
Trafili?
Ostrzelać gradem strzał!
Strzelać!
Dajcie mi ich tu!
Drabiny!
Świetnie!
Miecze!
Legolas, zabiłem 2!
A ja 17!
Nie dam się elfowi!
19!
Merry!
Właśnie uchwaliliśmy decyzję.
Tak?
Przedstawiłem wasze imiona na Wiecu
i uchwaliliśmy,
że nie jesteście orkami.
To dobra wiadomość.
A co postanowiliście w sprawie Sarumana?
Nie bądź tak pochopny.
Pochopny?
Przyjaciele czekają na pomoc!
Sami nie wygrają wojny!
Wojna, tak...
Wszystkich nas dotyka.
Drzewa, korzenia i gałęzi.
Ale musisz zrozumieć, młody hobbicie,
że trzeba dużo czasu,
by coś powiedzieć w starym języku entów,
a my nigdy nie mówimy rzeczy,
które nie są warte tego,
by poświęcić długie chwile na ich wypowiedzenie.
17! 18!
19!
20!
21!
Grobla!
To wszystko?
Tylko tyle, Sarumanie?
Zabij go, Legolasie!
Zabij go!
Bronić bramy!
Powstrzymać ich!
Aragornie!
Gimli!
Do ataku!
Entowie nie powstrzymają tej burzy.
Musimy ją przetrzymać, tak, jak to mamy w zwyczaju.
I to jest wasza decyzja?
To nie nasza wojna.
Jesteście częścią świata!
Czyż nie?
Musicie pomóc!
Zróbcie coś!
Jesteś młody i dzielny, panie Merry.
Ale twoja rola w tej bajce się skończyła.
Wracaj do domu.
Może Drzewiec ma rację?
Nie mamy tu czego szukać.
Ta sprawa nas przerasta.
Co możemy zdziałać?
Mamy Shire.
Może powinniśmy wracać.
Ogień z Isengardu zaleje świat.
Lasy Tukonu i Bucklandu strawią płomienie.
A to...
A to, co było zielone i dobre, zniknie ze świata.
Już nie będzie Shire'u, Pippinie.
Aragornie!
Wracaj do baszty!
Zwołaj swoich ludzi!
Do jaru!
Haldirze!
Do jaru!
Co to znaczy? Czemu się wycofujecie?
Haldirze!
Do bramy!
Odpierać szturm!
Do bramy! Miecze w dłoń!
Zrobić miejsce!
Długo nie wytrzymamy!
- Odpierać szturm! - Jak długo?
Jak długo potraficie!
Gimli!
Kłody!
Umocnić bramę!
Damy im radę!
To dość daleko.
Rzuć mnie.
- Co? - Nie skoczę,
musisz mnie rzucić!
Nie mów elfowi.
Ani słowem.
Ryglować drzwi!
- Z drogi! - Za mną na szaniec!
Uwaga na tyły!
- Tutaj! - Wyżej!
Umocnić bramę!
Gimli! Aragornie! Uciekajcie!
Aragornie!
Odwołaj wszystkich!
Odwołaj ich!
Wycofać się!
Sforsowali mury!
Weszli na zamek! Odwrót!
Odwrót!
Wszyscy do środka!
Do baszty!
Zostawię was na zachodniej granicy lasu.
Stamtąd ruszycie na północ, do domu.
Zaraz! Stój!
Stój!
Zawróć.
- Idź na południe. - Co?
Będziecie musieli minąć Isengard.
Tak. Właśnie.
Przemkniemy niezauważeni.
Bliżej zagrożenia, dalej od zranienia.
Zaskoczymy go.
Nie ma w tym krzty sensu.
Chociaż...
jesteście bardzo nieduzi.
Może masz słuszność.
Na południe.
Trzymajcie się, mali mieszkańcy Shire'u.
Zawsze lubiłem ten kierunek.
Mam wrażenie, że schodzę z górki.
Oszalałeś? Złapią nas!
Nie złapią.
Nie tym razem.
Patrzcie!
Osgiliath w ogniu.
Zjawił się Mordor.
Pierścień nie ocali Gondoru.
Potrafi jedynie niszczyć.
Błagam...
puść mnie.
Szybko!
Faramirze!
Musisz mnie puścić!
Rodzina polnych myszek
biega czasem po mnie, strasznie mnie łaskocząc.
Zawsze włażą tam, gdzie ich...
Wiele z nich było moimi przyjaciółmi...
istotami, które znałem od orzeszka, od żołędzia.
Współczuję.
Każde mówiło własnym głosem...
Saruman.
Czarodziej powinien mieć więcej rozumu!
Nie ma w językach elfów,
entów czy ludzi przekleństw
na potępienie tej zdrady.
Patrz! Drzewa! Ruszają się!
Dokąd idą?
Dziś pójdą wyrównać
w Isengardzie pewne rachunki.
Głazem i kamieniem.
Tak.
Chodźcie, przyjaciele.
Entowie idą na wojnę.
Bardzo możliwe,
że kroczymy ku zagładzie.
Ostatni przemarsz
entów.
Orkowie na wschodnim brzegu. Zbyt liczni.
Rozgromią nas przed nocą.
Panie Frodo?
Woła go. Zaraz mnie wypatrzy jego Oko.
Wytrzymaj, będzie dobrze.
Zaprowadź ich do mego ojca.
Faramir posyła mu potężny dar.
Broń, która zmieni wynik wojny.
Chcesz wiedzieć, jak zginął Boromir?
I dlaczego?
Chciał odebrać Frodowi Pierścień!
Chciał go zabić!
Oszalał za sprawą Pierścienia!
Uwaga!
Panie Frodo.
Są tutaj.
Trafili...
Nazgul!
Siedź tu w ukryciu.
Kryć się!
Baszta zdobyta.
To koniec.
"Nie upadnie, póki są obrońcy"!
Wciąż giną w jej obronie!
Wejdą tu!
Przeszli przez drzwi!
Jest inne wyjście z jaskiń?
Nie ma?
Jest przejście. Prowadzi w góry.
Ale uruk-hai są wszędzie!
Niech idą w góry.
- Zabarykaduj wejście! - Tyle śmierci...
Co zdziała człowiek przeciw takiej nienawiści?
Jedź ze mną.
Jedźmy im naprzeciw.
Po śmierć i chwałę.
Dla Rohanu.
Dla poddanych.
Wschodzi słońce.
Wypatrujcie mnie piątego dnia o świcie.
O brzasku
patrzcie na wschód.
Tak.
Róg Helma Młota
zabrzmi w Jarze...
jeden ostatni raz!
Tak!
Wybiła godzina, w której razem chwycimy za miecz.
Wskrześmy dawną chwałę!
Z wściekłości!
Siejmy zniszczenie, aż wstanie krwawy świt!
Naprzód, Eorlingowie!
Gandalf.
Król Theoden został sam.
Nie sam.
Rohirrimowie!
Eomer.
Do króla!
Tak!
Trafiony! Celny strzał!
Przerwać tamę!
Uwolnić rzekę!
Pippin! Trzymaj się!
Trzymajcie się, małe hobbity!
Co robisz?
Dokąd idziesz?
To ja.
Twój Sam.
Nie poznajesz swojego Sama?
Nie potrafię, Sam...
Wiem.
To wszystko nie tak.
Nie powinno nas tu być.
Ale jesteśmy.
Jak w bohaterskich opowieściach.
Tych naprawdę ważnych.
Mrocznych i pełnych grozy.
Baliśmy się poznać ich zakończenie.
Bo czyż koniec może być szczęśliwy?
Czy świat będzie taki jak dawniej,
choć stało się tyle zła?
Zwycięstwo!
Zwyciężyliśmy!
Ale w końcu zły czas przemija.
Usuwa się w cień.
Nawet mrok przemija.
Przyjdzie nowy dzień,
a kiedy wzejdzie słońce, tym czystszym rozbłyśnie światłem.
Te opowieści
zapadały w pamięć,
nawet jeśli byłeś zbyt mały, by pojąć ich sens.
Ale wydaje mi się, że go pojmuję.
Teraz wiem.
Bohaterowie tych opowieści
mogli zawrócić, ale nie chcieli.
Szli naprzód.
Ponieważ mieli wiarę.
A w co my wierzymy?
W to, że na tym świecie istnieje dobro.
I że warto o nie walczyć.
Chyba się w końcu zrozumieliśmy.
Znasz prawa ustanowione przez ojca.
Zapłacisz za to życiem.
Trudno.
Puśćcie ich wolno.
Nie zbliżajcie się do lasu!
Trzymajcie się z dala od drzew!
Ostateczny wynik:
- 42. - Czterdzieści dwa?
Nieźle jak na takie elfie książątko.
Ale ja dobiłem do 43.
- 43. - Już był martwy.
- Drgnął. - Drgnął,
bo wbiłem mu topór w układ nerwowy!
- Nie wygląda na zadowolonego. - Ani trochę.
Ale myślę, że ma tam całkiem niezły widok.
O tak, to zacna posiadłość.
Podobno personel jest tu znakomity.
- Co ty robisz? - Nic.
- Po prostu świat wrócił do normy. - Nieprawda.
Umieram z głodu.
Raczej nie znajdziesz tu nic przyzwoitego do jedzenia.
Pewnie same szczury i zepsuty chleb.
Spiżarnia Sarumana.
Południowy Farthing
Nie mogę w to uwierzyć.
Niemożliwe.
- Tak. - Fajkowe ziele Longbottoma.
Najwspanialsze ziele w Południowym Farthing.
Idealnie. Baryłka dla każdego.
Czekaj.
Podzielimy się z Drzewcem?
Podzielimy?
Nie. Nie.
Po co mu martwe liście?
Raczej tego nie zrozumie.
To może być jakiś jego krewny.
Rozumiem.
Nie bądź pochopny.
Dokładnie.
Rany.
To stary kanał.
Biegnie aż do skraju miasta.
W lesie znajdziecie schronienie.
Kapitanie,
pokazałeś nam swoją wartość.
Najwyższą wartość.
Shire musi być wspaniałym miejscem,
gdzie ogrodnicy traktowani są z wielką chwałą.
Którędy pójdziecie dalej?
Gollum mówił o ścieżce
blisko Minas Morgul, która prowadzi w góry.
Cirith Ungol?
- Tam? - Nie.
Nie!
- Tak. - Frodo,
mówią, że straszne niebezpieczeństwo czyha nad Minas Morgul.
- Nie możecie tamtędy iść. - To jedyna droga.
Pan mówi, że musimy iść do Mordoru. Musimy spróbować.
Musimy.
Idź, Frodo. Idź z błogosławieństwem wszystkich ludzi.
Dziękuję.
Niech szybko znajdzie cię śmierć, jeśli spotka ich przez ciebie krzywda.
No szybko.
Pan Frodo nie chciał, żeby zrobili ci krzywdę.
Wiesz o tym, prawda?
Chciał cię tylko uratować.
Uratować.
Nie chcemy, żebyś chował urazę.
- Trzeba przebaczyć i zapomnieć. - Nie, nie, żadnej urazy.
Gollum, Gollum.
Dobry pan.
- Dobre hobbity. - Słusznie postępujesz.
Bardzo słusznie, Gollumie.
Straszny będzie gniew Saurona, a jego zemsta nie będzie czekać.
Skończyła się bitwa o Helmowy Jar.
Przed nami bitwa o Śródziemie.
Cała nasza nadzieja w dwóch hobbitach
wędrujących przez puszczę.
Czy i o nas napiszą pieśni?
Co?
Czy ktoś powie: "Posłuchajmy dziejów Froda"?
"To moja ulubiona opowieść".
"Frodo był bardzo dzielny, prawda tato?"
"Tak, synku.
To najsławniejszy z wszystkich hobbitów".
"Zapomniałeś o ważnej postaci
Samwise'a Mężnego.
Chętnie o nim posłucham.
Frodo daleko by nie zaszedł, gdyby nie Sam".
Proszę nie kpić. Mówiłem poważnie.
Ja też.
"Samwise Mężny".
Smeagolu!
Nie ociągaj się, chodź!
Pan?
Pan się o nas troszczy.
Nie dałby nas skrzywdzić.
Złamał dane słowo!
Nie pytaj Smeagola.
Biedny Smeagol.
Pan nas zdradził!
Złośliwy, podstępny, fałszywy!
Powinniśmy mu ukręcić jego podły łepek!
Zabić go! Zabić!
Zabić obydwu!
A potem weźmiemy skarb
i sami będziemy panem!
Ale tłusty hobbit wie...
Nie spuszcza z nas oczu.
Więc mu je wykłujemy.
Wydłubiemy mu oczki i niech pełza!
Tak, tak, tak!
Zabić ich obydwu.
Tak! Nie, nie!
To zbyt ryzykowne!
Gdzie go poniosło?
Gollum, gdzie jesteś?
Albo... niech ona to zrobi.
Tak... ona mogłaby to zrobić.
Tak, mój skarbie, mogłaby.
A potem go sobie weźmiemy, kiedy tylko wyzioną ducha.
Kiedy wyzioną ducha.
No, hobbity. Przed nami daleka droga.
Smeagol wskaże.
Idźcie za mną.