Përktheu: Uvejs Ahmeti
Bota ka ndryshuar.
E ndjej atë në ujë.
E ndjej atë në tokë.
E nuhas atë në ajër.
Më shumë se një herë...
...kishte humbur.
Tani asnjë i gjallë nuk e mban mend këtë.
ZOTI I UNAZAVE
Gjithçka filloi me krijimin e Unazave Madhështore.
Tre iu dhanë Elfëve:
Të pavdekshmit, më të mençurit dhe më hyjnorët e të gjitha qenieve.
Shtatë për Zotëritë Xhuxhë:
Gërmuesit e mëdhenj dhe mjeshtrit e holleve të malit.
Dhe nëntë...
...nëntë unaza ju dhuruan racës njerëzore.
Të cilët do të dëshironin pushtet.
Për këto unaza kishte kufizime fuqie dhe do të drejtonin racën përkatëse.
Por të gjitha këto u mashtruan,
sepse një unazë tjetër ishte krijuar.
Në tokat e Mordorit, në zjarret e Malit Dum,
Zoti i Errësirës Sauroni, krijoi në fshehtësi një unazë
për t'i kontrolluar të tjerat.
Brenda kësaj unaze, ai derdhi mizorinë e tij, ligësinë
dhe kjo do të dominonte gjithë jetën.
Një unazë për të sunduar gjithë të tjerat.
Një nga një,
të gjitha vendet e Mesit të Kohrave ranë nën fuqinë e Unazës.
Por ishte dikush që i rezistoi.
Aleanca e fundit e Njeriut dhe Elfëve marshuan kundër ushtrive të Mordorit
dhe në shpatet e Malit Dum, ata luftuan për lirinë e Mesit të Kohrave.
Në pozicione!
Zjarr!
Fitorja ishte pranë.
Por fuqia e unazës
nuk mund të dështonte.
Kjo ndodhi në momentin
kur të gjithë shpresonin se kishte mbaruar.
Isilduri, biri i Mbretit, mori shpatën e të atit.
Sauroni, armiku i popujve të Mesit të Kohrave u mund.
Unaza i kaloi Isildurit
që kishte mundësinë e vetme për të shkatërruar ligësinë përgjithmonë.
Por zemrat e njerëzve
korruptohen lehtë.
Fuqia e Unazës ka një dëshirë për ta mbajtur.
Kjo e tradhëtoi Isildurin...
...në vdekjen e tij.
Diçka që nuk duhet të harrohet
kishte humbur.
Historia u bë legjendë.
Legjenda u bë mit.
Dhe për 2500 vjet
Unaza kaloi jashtë të gjitha njohurive.
Gjersa erdhi mundësia
dhe u zotërua nga një mbajtës i ri.
Thesari im.
Unaza mbërriti tek krijesa Golum,
i cili e mbajti atë thellë brenda tuneleve të Malit Misti.
Aty e adhuronte atë.
Më erdhi mua.
Mua, e dashura ime. Mua.
Thesari im.
Unaza i solli Golumit një jetë të gjatë jonatyrale.
Për 500 vjet kjo i helmoi mendjen
dhe në mërzinë e shpellës së Golumit, ajo priste.
Errësira u kthye përsëri në pyjet e tokës.
U përhapën fjalë për hije në Lindje,
thashetheme për një terror të paparë.
Dhe fuqia e Unazës e kuptoi.
Kishte ardhur koha e saj.
E braktisi Golumin,
por diçka ndodhi atëherë kur unaza nuk e priste.
E mori krijesa më e padëshiruar.
Çfarë është kjo?
Një hobit.
Bilbo Bagins nga Shajëri.
Një unazë.
Humbi!
E çmuara ime ka humbur!
Shumë shpejt do të vijë koha
kur hobitët do të krijojnë fatin e të gjithëve.
Dita e 22-të e shtatorit,
në vitin 1400,
nga llogaritjet e Shajërit.
Begen, Befshot, Hobiton, Begend,
Shajëri.
Mesi i Kohrave.
Periudha e tretë e kësaj bote.
SHOQËRUESIT E UNAZËS
Përsëri këtu.
Një rrëfenjë hobitësh.
Nga Bilbo Bagins.
Tani...
Nga t'ja nis?
Po!
''Kushtuar...
...hobitëve''.
Hobitët kanë jetuar si bujq dhe blektorë në Shajër
për qindra vjet.
Ishin të gatshëm të injorojnë e të injoroheshin
nga bota e popujve të mëdhenj.
Mesi i Kohrave kishte shumë krijesa të çuditshme,
por hobitët nuk i jepnin rëndësi kësaj.
Nuk ishin të njohur, as luftëtarë të mëdhenj
dhe nuk bënin pjesë në listën e të mençurve.
Frodo! Shiko kush është tek dera.
Në fakt, mund të dallohet lehtë
se pasioni i vërtetë i hobitëve është ushqimi.
Një gjykim i padrejtë
sepse ne kemi zbuluar si bëhet birra
dhe tymosjen e duhanin me pipë.
Por kur zemrat tona janë vërtet në paqe, të qeta,
ne punojmë tokën.
Të gjithë hobitët tregojnë dashuri në gjërat që kultivojnë.
Pa dyshim që për të tjerët mënyrat tona janë të çuditshme.
Nga të gjitha ditët, kjo e sotmja më solli në shtëpi.
S'është gjë e keqe të festosh një jetë të thjeshtë.
Frodo, dera!
Ku është ky djalë?
Frodo!
Që nga porta ku u nisa
Do të më duhet të vazhdoj
Këtë rrugë të gjatë
Që nga porta ku u nisa
Tani rruga më mbaroi
- Do të më duhet të vazhdoj - Je me vonesë.
Një magjistar nuk është kurrë vonë, Frodo Bagins.
Nuk vonohet asnjëherë. Vjen pikërisht kur e mendon.
Sa mirë që të shoh, Gandalf!
Nuk mendove se do të mungoja në ditëlindjen e xhaxhait tënd?
Si është ai zagari i vjetër?
Dëgjova se do të bënit një festë shumë speciale.
Ti e njeh Bilbon. Ka ngritur tërë vendin në këmbë.
Do të më duhet t'i lutem atëherë.
Ka ftuar gjysmën e Shajërit.
Me shumë gjasa do të vijë edhe pjesa tjetër.
Kështu, jeta në Shajër vazhdon
aq shumë sa vitet kalojnë.
Plot me vajtje e ardhje dhe me ndryshime që vijnë ngadalë.
Nëse do të vijnë ndonjëherë.
Por këto gjëra janë bërë të durojnë në Shajër
duke kaluar nga një gjeneratë në tjetrën.
Do të ketë gjithmonë një Bagins që jeton këtu poshtë kodrës,
në Begend.
Dhe gjithmonë kështu do të jetë.
Të them të vërtetën, Bilbo ka qënë pak i çuditshëm kohët e fundit.
Më shumë se zakonisht.
Ka mbyllur veten në studion e tij.
Kalon shumë orë i zhytur pas hartave të vjetra
dhe kujton se unë nuk e shikoj.
Ku shkoi?
Ai po sajon diçka.
- Në rregull atëherë. Mbaji sekretet. - Çfarë?
Por unë e di që do të bësh diçka me të.
O Perëndi!
Para se të vije ti, ne Baginsat kemi qenë shumë mirë.
Ashtu është.
Nuk kemi pasur ndonjë aventurë asnjëherë, apo ndonjë gjë të papritur.
Nëse e ke fjalën për incidentin me dragoin, mezi u përfshiva.
Ajo që bëra ishte thjesht një shtytje për xhaxhain tënd.
Sidoqoftë, ti je shpallur zyrtarisht prishës i qetësisë.
Vërtet?
Gandalf! Gandalf!
Fishekzjarre, Gandalf!
- Gandalf! - Fishekzjarre, Gandalf!
Gandalf?
- Më bëhet qejfi që u ktheve! - Edhe mua, djalosh.
Edhe mua.
Jo, faleminderit!
Nuk duam më vizitorë, dashamirës apo kushërinj të largët!
Po për miq shumë të vjetër?
Gandalf?
- Bilbo Bagins. - I dashur Gandalf!
Sa mirë që të shoh! 111 vjeç! Kush do ta besonte?
Nuk qenke plakur fare.
Eja, hyr!
Mirëserdhe!
Ja ku jemi!
Çaj apo diçka më të fortë?
Kam marrë ca shishe me verë të vjetër. Të 1296-ës.
Goxha vit. Po aq e vjetër sa unë.
E ka lënë im atë. Si thua ta hapim?
Vetëm çaj, faleminderit.
Po të prisja javën e kaluar.
S'ka rëndësi. Vjen e shkon kur të dojë qejfi. E ke bërë dhe do e bësh gjithmonë.
Më kape të papërgatitur. Kemi vetëm pulë të ftohtë dhe pak turshi.
Ka edhe pak djathë.
Kemi edhe reçel manaferre, mollë majoshe...
Jo shumë, por mjafton.
Gjeta vetëm pak tortë.
Mund të të bëj ca vezë, nëse do.
- Vetëm çaj, faleminderit! - Në rregull.
- Nuk e ke problem nëse ha, apo jo? - Jo, aspak.
Bilbo! Bilbo Bagins!
Nuk jam në shtëpi!
Janë Baginsat Sakuill.
- E di që je aty! - Janë pas shtëpisë.
S'të lënë të qetë të jetosh kaq gjatë.
Do t'ia mbath nga këta komshinj të zhurmshëm që i bien ziles gjithë ditën
dhe s'më lënë një moment të qetë.
Dua të shoh malet përsëri. Malet, Gandalf!
Atje do të gjej pak qetësi dhe do të mbaroj librin tim. Çaji.
- Po thua që të nisemi me planin tënd? - Po. E kam planifikuar.
I kam marrë të gjitha masat.
Faleminderit!
Frodo dyshon diçka.
Sigurisht. Ai është një Bagins,
jo ndonjë kokëtul nga Hardbotëli.
Do t'i tregosh, apo jo?
- Po. - Është shumë i dashur me ty.
E di.
Mbase vjen me mua, nëse ia kërkoj.
Mendoj se në zemrën e tij, Frodo është akoma i dashuruar me Shajërin.
Me pemët, fushat.
Lumët.
Jam plakur, Gandalf.
Nuk e shikoj dot, por kam filluar ta ndjej në zemër.
Ndjehem i dobët.
I tendosur...
si gjalpi i shtrirë mbi bukë të gjatë.
Kam nevojë për një pushim. Një pushim të gjatë.
Dhe nuk mendoj se do të kthehem.
Në fakt, s'e besoj fare.
Tobi i vjetër. Duhani më i mirë i jugut.
Gandalf, miku im i vjetër,
kjo do të jetë një natë për t'u mbajtur mend.
Përshëndetje.
Feti Bolger. Kënaqësi që të shoh! Mirëserdhe!
Jepi, Sem. Kërkoji Rozit një kërcim.
- Dua një tjetër birrë. - Jo. Nuk do.
Jepi!
Isha aty,
në mëshirë të tre trollëve tmerrues.
Dhe po diskutonin
se si të na gatuanin.
Të na përcëllonin, apo të na merrnin një nga një dhe të na shtrydhnin.
Iu desh shumë kohë të diskutonin se si dhe përse.
Por rrezja e parë e diellit kaptoi majat e pemëve
dhe u kthyen të gjithë në gurë!
Shpejt!
U nisën!
Jo, atë të madhin.
Znj. Breisgërdle, kënaqësi që të shoh! Mirëserdhe!
Janë të gjithë fëmijët e tu?
Perëndi e madhe! Je shumë pjellore.
Bilbo?
Baginsat Sakuill!
Shpejt! Fshihu!
Faleminderit, bir!
Je djalë i mirë, Frodo.
Unë jam tepër egoist, e di.
Po. Tepër egoist.
Nuk e di pse të mora kur prindërit e tu vdiqën,
por nuk ishte nga bamirësia.
Besoj se nga të gjithë familjarët e mi,
ti je i vetmi Bagins që ka treguar shpirtin e vërtetë.
Bilbo, ke qënë tek kantina e xhaxhait?
Jo.
Nuk është kjo çështja.
Çështja është se ti, Frodo
do të jesh shumë mirë.
- E bëra! - Duhet ta fusje në tokë.
- Në tokë është. - Jashtë!
Ishte ideja jote.
Bilbo.
Bilbo, kujdes nga dragoi!
S'ka kuptim. Nuk ka pasur dragua në këto vende për mijëra vjet.
- Kjo ishte e bukur. - Marrim edhe një tjetër.
Meriadok Brandibok dhe Peregrin Tuk.
Duhet ta kisha ditur.
Fjalim, Bilbo!
Fjalim!
Të dashurit e mi, Baginsa dhe Bofinsa,
Tuksa dhe Brandibuksa,
Grubsa, Çubsa,
Hornblouera,
Bolgersa,
Brasegirdlesa,
dhe Proudfutsa. - Proudfita!
Sot është ditëlindja ime e 111-të!
Gëzuar ditëlindjen!
Por fatkeqësisht, 111 vite janë shumë pak të jetosh midis
hobitëve kaq të mrekullueshëm e të shkëlqyer.
Nuk e di nëse gjysmës së gjysmës tuaj do t'ju dukem mirë,
por do të më pëlqente që ta meritoja tek gjysma e gjysmës tuaj.
Kam gjëra për të bërë.
Kam për ta vënë këtë për një kohë të gjatë.
Me keqardhje ju njoftoj se ky është fundi.
Po largohem tani.
Ju uroj të gjithëve një fund të lumtur!
Lamtumirë!
Mendon se ishte shumë e zgjuar?
Hë tani, Gandalf! I pe fytyrat e tyre?
Ka shumë unaza magjike në këtë botë, Bilbo Bagins,
dhe asnjëra nuk duhet të përdoret vazhdimisht.
E kisha për shaka.
Mbase ke të drejtë, si gjithmonë.
- Do të kujdesesh për Frodon? - Patjetër.
Sa më shumë që mundem.
- Do t'ia lë të gjitha. - Po unazën?
- Edhe atë? - Po.
Është në një zarf diku aty mbi oxhak.
Jo, prit. Është...
...këtu në xhepin tim.
Pse të mos e vë tani?
Pas së gjithash, pse jo?
- Pse nuk duhet ta mbaj? - Duhet ta harrosh unazën.
Kaq e vështirë është?
Jo.
Mbase po.
Tani m'u kujtua. Nuk ndihem mirë pa të.
Është e imja. E gjeta unë! Më erdhi mua!
- Nuk ke pse acarohesh. - Epo, ngaqë është faji yt!
Është e imja!
E imja.
- Thesari im. - Thesari?
Kështu quhej edhe më parë, por jo nga ti.
Ç'të duhet ty se çfarë bëj me gjërat e mia?
Besoj se e ke pasur atë unazë për shumë kohë.
- Ti e do për vete! - Bilbo Bagins!
Mos më merr për ndonjë magjistar mashtrues.
Nuk po përpiqem të të grabis.
Po përpiqem të të ndihmoj.
Kemi qenë miq për shumë vite.
Më beso si atëherë.
Lëre.
Ke të drejtë, Gandalf.
Unaza duhet të shkojë tek Frodo.
Jam vonë. Rruga është e gjatë.
Po, erdhi koha.
Bilbo, unaza është akoma në xhepin tënd.
Kam menduar fundin e librit tim,
''...dhe ai jetoi i lumtur si kurrë më parë ditët e fundit të tij.''
Jam i sigurt që po, miku im i dashur.
Lamtumirë, Gandalf.
Lamtumirë, i dashur Bilbo.
Rruga vazhdon e vazhdon...
Gjersa të takohemi sërish.
Është e imja. E ima.
Thesari im.
Gjëegjëzë e paditur.
Bilbo!
Thesari im.
Thesari.
U largua, apo jo?
Ai fliste shumë për largimin.
Nuk mendoj se e ka bërë vërtet.
Gandalf?
Unaza e Bilbos.
Ai shkoi të qëndrojë me Elfët.
Të la gjërat e tij.
Bashkë me të gjithë pasurinë.
Unaza është e jotja tani.
- Vendose diku që ta shohësh. - Ku po shkon?
- Duhet t'i shoh ca gjëra. - Çfarë gjërash?
- Pyetje. Pyetje që kërkojnë përgjigje. - Ti sapo erdhe.
Nuk të kuptoj.
As unë.
Mbaje të fshehtë.
Mbaje të sigurt.
Shajër!
Bagins!
''Viti 3434 i periudhës së dytë.
Këtu vijon periudha e Isildurit, Mbreti i madh i Gondorit
dhe gjetja e Unazës së pushtetshme.''
''Më erdhi mua.
Kjo Unazë do të jetë thesari i mbretërisë time.
Të gjithë ata që do të pasojnë familjen time do të obligohen me fatin
për të cilën unë po rrezikoj mos dëmtimin e Unazës.
Është e çmuar për mua.
E pagova me shumë dhimbje.
Shenjat mbi të filluan të zbehen.
Shkrimi, i cili më parë ishte i qartë si zjarr i kuq, u zhduk i tëri.
Tani është një sekret që vetëm zjarri mund ta thotë.''
Shajër.
Bagins.
Nuk ka Baginsa këtu. Ata jetojnë sipër në Hobiton.
Andej.
Ka pasur njerëz të huaj përgjatë Shajërit.
Xhuxhë dhe të tjerë të një natyre të ashpër.
Lufta po thuret.
Malet janë tejmbushur me shpirtra të këqinj.
Rrëfenja të shkuara dhe tregime fëmijësh, kjo është e gjitha.
Më dukesh si ai plaku Bilbo Bagins. Ai ishte pelivan.
Erdhi z. Frodo, edhe ai është pelivan.
Dhe krenar për këtë.
- Gëzuar, Gafer! - Gëzuar!
Nuk do të ndodhë asnjë problem brenda kufinjve tanë.
Rri larg telasheve dhe asnjë telash nuk do të të vijë.
- Natën e mirë, djema! - Natën e mirë!
Natën e mirë, ëmbëlsirë!
Shiko kush na flitka me ëmbëlsi.
Mos u shqetëso, Sem! Rozi mund ta dallojë një idiot si ai.
Vërtet?
- Natën e mirë, Sem! - Natën e mirë, z. Frodo!
E ke fshehur? Është e sigurt?
Çfarë po bën?
Hapi duart, Frodo.
Është shumë e ftohtë.
Çfarë sheh?
Mund të shohësh ndonjë gjë?
Asgjë.
Nuk ka asgjë.
Prit.
Ka shkronja.
Duken si shkronja Elfishte. Nuk i lexoj dot.
Shumë pak mund t'i lexojnë.
Është gjuha e Mordorit, të cilën unë nuk mund ta shpreh këtu.
Mordor!
Në fillim të fjalisë, thuhet:
''Një Unazë që t'i sundojë të gjitha,
një Unazë që t'i detyrojë ato,
një Unazë që t'i bind të gjitha
dhe në errësirë t'i udhëheqë ato.''
Kjo është Unaza,
e farkëtuar nga Zoti Sauron në zjarret e Malit Dum.
E mori Isilduri nga dora e Sauronit.
Bilbo e gjeti.
- Në shpellën e Golumit. - Po.
Për 60 vjet, Unaza kujdesej nga Bilbo
duke i zgjatur jetën dhe duke i vonuar plakjen.
Por jo për shumë kohë, Frodo. Ligësia po vërdalliset në Mordor.
Unaza u zgjua.
Dëgjoi thirrjen e zotërisë së saj.
Por ai u shkatërrua. Sauroni u shkatërrua.
Jo, Frodo.
Shpirti i Sauronit rezistoi.
Fuqia e jetës së tij është e lidhur me Unazën dhe Unaza mbijetoi.
Sauroni u kthye.
Orkët e tij po shumëfishohen.
Kështjella e tij Barador është rindërtuar në tokat e Mordorit.
Sauronit i duhet vetëm Unaza,
që të përfshijë të gjitha vendet në një errësirë të dytë.
Ai po e kërkon atë.
E gjithë vëmendja e tij është e prirur për të.
Mbi të gjitha, Unaza është e etur
të kthehet në dorën e zotërisë së tij.
Ato janë një...
Unaza dhe Zoti i Errësirës.
Frodo...
ai nuk duhet ta gjejë kurrë.
Në rregull.
Ta çojmë diku larg, ta fshehim dhe të mos flasim kurrë për të.
Askush nuk e di që ndodhet këtu, apo jo?
Apo jo, Gandalf?
Është dikush që e dinte se Bilbo ka Unazën.
Kërkova kudo për krijesën Golum,
por armiku e gjeti më parë.
Nuk e di për sa kohë e torturuan.
Por mes ulërimave të shumta, ata zbuluan dy fjalë.
Shajër!
Bagins!
Shajër.
Bagins. Mund të jenë nisur për këtu!
Kush është aty?
Merre, Gandalf!
- Merre! - Jo, Frodo.
- Duhet ta mbash ti. - S'mund të ma japësh mua këtë Unazë!
- Po ta jap ty! - Mos më provoko, Frodo!
Nuk e marr dot
dhe as që e mbaj të sigurt.
Kupto, Frodo,
unë mund ta përdorja këtë Unazë nga një dëshirë që të bëj mirë.
Por brenda meje, kjo mund të zotërojë një pushtet të paimagjinueshëm.
- Por nuk mund të qëndrojë në Shajër! - Jo.
Jo, nuk mundet.
Çfarë duhet të bëj?
- Duhet të largohesh. Dhe shpejt madje. - Ku? Ku të shkoj?
Ik nga Shajëri. Shko në fshatin Bri.
Bri.
- Po ti? - Do të të pres
në hanin Pransing Poni.
- Do të jetë Unaza e sigurt atje? - Nuk e di, Frodo.
Nuk kam përgjigjie.
Duhet të takoj liderin tim.
Ai është i mençur dhe i fuqishëm. Më beso, Frodo.
Ai e di çfarë duhet të bëjmë.
Duhet ta harrosh mbiemrin Bagins që ke.
Nuk është i sigurt jashtë Shajërit.
Udhëto vetëm ditën dhe qëndro larg rrugës.
Mund t'i bie për shkurt vendit mjaft lehtë.
I dashur Frodo.
Hobitët janë vërtet krijesa mahnitëse.
Mund të mësosh gjithçka që dinë për rreth një muaj.
Akoma edhe pas njëqind vitesh
ata mund të të befasojnë.
Ulu poshtë.
Të zura, Semuais Gemxhi! Po përgjoje gjë?
Nuk po përgjoja. Sinqerisht.
Po prisja barin poshtë dritares.
Pak vonë për të kaluar pragun e shtëpisë, si thua?
- Dëgjova zëra. - Çfarë dëgjove? Fol!
Asgjë me rëndësi.
Dëgjova për një Unazë, për Zotin e Errësirës
dhe diçka për fundin e botës.
Të lutem, z. Gandalf! Mos më bëj keq.
Mos më shndërro në ndonjë gjë të pazakontë.
Jo?
Mbase jo.
Kam menduar diçka më të mirë për ty.
Jepi këmbëve, Semuais. Jepi këmbëve.
Bëni kujdes të dy.
Armiku ka shumë spiunë në shërbim.
Zogj, bisha.
Është e sigurt?
Mos e vendos kurrë.
Spiunët e Zotit të Errësirës do të tërhiqen nga fuqia e saj.
Kujtoje gjithmonë, Frodo.
Unaza po përpiqet të shkojë tek i zoti.
Kërkon të gjendet.
Kjo është.
Çfarë?
Nëse bëj një hap më shumë
do të jetë rruga më e gjatë që kam bërë ndonjëherë larg shtëpisë.
Eja tani, Sem.
Të kujtohet çfarë thoshte Bilbo?
- ''Është e rrezikshme, Frodo...'' - ''Të kalosh pragun e derës.
Ti shkel mbi rrugë dhe nëse nuk i mban këmbët,
ato nuk e dinë ku mund të të çojnë.''
Sem.
Elfë pylli.
Po shkojnë në port matanë kullave të bardha.
Tek Qiejtë Gri.
Po largohen nga Mesi i Kohrave.
Për të mos u kthyer kurrë.
Nuk e di pse
më bën të trishtuar.
Kudo që shtrihem është ndonjë rrënjë që më ngjitet nga pas.
Mbylli sytë
dhe imagjino sikur je në krevatin tënd
me një jorgan të butë dhe një jastëk të këndshëm me pupla.
Nuk mundem, z. Frodo.
Nuk kam fjetur kurrë jashtë.
As unë, Sem.
Tymi ngrihet nga Mali Dum.
Ditët e vonuara rriten.
Dhe Gandalf Grija udhëton për në Aisingard
duke ndjekur këshillën time.
Për këtë ke ardhur, apo jo?
Miku im i vjetër.
Saruman.
- Je i sigurt për këtë? - Përtej çdo dyshimi.
Atëherë, Unaza e pushtetshme është gjetur.
Për gjithë këto vite, ka qenë në Shajër.
- Poshtë hundës time. - Nuk e kishe mendjen për ta parë.
Dashuria për atë gjysmë njeri të ka ngadalësuar mendjen.
Por kemi akoma kohë.
Mjaft kohë për t'iu kundërvënë Sauronit nëse veprojmë shpejt.
Kohë?
Ç'kohë mendon se kemi?
Sauroni ka rikthyer fuqinë e tij të mëparshme.
Nuk mund të ketë marrë akoma formën fizike
por shpirti nuk e ka humbur potencialin e tij.
I fshehur në kështjellën e tij, Zoti i Mordorit shikon gjithçka.
Shikimi i tij shpon re, hije, tokë dhe mish.
Ti më kupton ç'po them, Gandalf.
Syri i madh vështron, i mbuluar në flakë.
Syri i Sauronit.
Ai po mbledh ligësinë rreth tij.
Shumë shpejt, ai do të thërrasë një ushtri
shumë të madhe për një sulm kundër Mesit të Kohrave.
E di këtë?
Si?
E kam parë.
Globi magjik është mjet i rrezikshëm, Saruman.
Pse?
Pse duhet të kemi frikë ta përdorim?
Globët magjikë nuk janë të gjithë të përllogaritur.
Nuk e dimë kush tjetër po na sheh.
Orët ecin më shpejt se sa mendon ti.
Ushtritë e Sauronit po marshojnë tashmë.
Të Nëntët e kanë lënë Minas Morgulin.
Të Nëntët?
Ata kanë kaluar lumin Isen në caqet e Midsamerit,
të maskuar si kalorës të zinj.
- Kanë mbërritur në Shajër? - Ata do ta gjejnë Unazën.
Dhe do të vrasin atë që e mban.
Frodo!
Nuk e ke seriozisht se një hobit mund të luftojë me vullnetin e Sauronit?
Askush nuk mundet.
Kundër fuqive të Mordorit
nuk mund të ketë fitore.
Duhet të bashkohemi me të, Gandalf.
Duhet të bashkohemi me Sauronin.
Kjo do të jetë diçka e mençur, miku im.
Më thuaj,
mik,
kur e braktisi Sauroni i mençur arsyen për marrëzi?
Të dhashë mundësinë
duke të të ndihmuar përzemërsisht,
por ti zgjodhe rrugën e ndëshkimit!
Z. Frodo?
Frodo? Frodo!
- Mendova se të humba. - Çfarë po thua?
- Diçka që më tha Gandalfi. - Çfarë të tha?
''Mos e humb nga sytë, Semuais Gemxhi.'' Dhe unë nuk dua të të humb.
Sem, jemi akoma në Shajër. Çfarë mund të ndodhë?
Frodo.
- Meri, është Frodo Bagins. - Ç'kemi, Frodo?
Largohu prej tij.
Eja, Frodo.
Çfarë do të thuash me këtë?
Ishit duke vjedhur tek fermeri Magot!
Ikni që këtu!
Zhdukuni nga fusha ime!
Do ta pësoni keq, po ju zura!
Nuk e di pse është kaq i mërzitur. Është vetëm një tufë karrotash.
Dhe ca lakra.
Dhe tre çanta me patate që ia vodhëm javën e kaluar.
- Dhe kërpudhat një javë më parë. - Po, Pipin. Çështja është se
ai është tepër i xhindosur.
Vrapo!
Isha afër.
Mendoj se kam thyer diçka.
Ja ç'të ndodh t'i besosh një Brandiboku dhe një Tuku!
Çfarë? Ishte vetëm një devijim. Një rrugë për shkurt.
- Rrugë për shkurt? - Kërpudha!
Janë të mijat.
Qenka e shijshme.
Ja një e mirë, Sem.
Duhet të largohemi nga rruga.
Largohuni nga rruga!
Shpejt!
Rrini urtë!
Çfarë ishte ai?
Ndonjë gjë?
Asgjë.
Çfarë po ndodh?
Ai kalorësi i zi po kërkonte diçka, ose dikë.
Frodo?
Uluni poshtë!
Duhet të largohem nga Shajëri.
Unë dhe Semi duhet të shkojmë në Bri.
Mirë.
Tek varka lundruese. Më ndiqni.
Vraponi!
Këtej! Më ndiqni!
Vraponi!
Hiqe litarin, Sem!
Frodo!
Vrapo, Frodo!
- Jepi! - Nxito!
Jepi, Frodo!
- Shpejt! - Kërce!
- Sa larg jemi nga vendkalimi më i afërt? - Ura Brandiuaine, 20 milje.
Ejani.
- Çfarë doni? - Po shkojmë për tek Pransing Poni.
Hobitë. Katër hobitë!
Për më tepër, jeni jashtë Shajërit. Çfarë pune ju sjell në Bri?
Duam të qëndrojmë në han. Është puna jonë.
Në rregull, zotëri i vogël. Nuk desha t'ju ofendoja.
Është detyra ime t'ju pyes.
Flitet se po qarkullojnë njerëz të çuditshëm.
Nuk mund të jenë paqësorë.
Largohu nga rruga! Shiko ku hedh këmbët.
Më fal.
Mirëmbrëma, zotërinj të vegjël! Çfarë mund të bëj për ju?
Nëse kërkoni të rehatoheni, kemi ca dhoma me përmasa hobitësh në dispozicion.
Gjithmonë krenarë dhe të kujdesshëm për popujt e vegjël, zoti...
Andërhill. Më quajnë Andërhill.
- Andërhill, po. - Jemi miqtë e Gandalf Grisë.
- Mund t'i thuash që kemi ardhur? - Gandalf?
Gandalf.
Po.
Më kujtohet. Një burrë në moshë.
Me një mjekër të madhe gri, kapele me majë.
Nuk e kam parë për gjashtë muaj.
Çfarë do të bëjmë tani?
Sem,
ai do të jetë këtu. Do të vijë.
Largohu nga rruga!
Ç'është kjo?
Kjo, miqtë e mi, është birrë e zezë.
Është birrë e zezë?
- Po shkoj të marr një. - E ke akoma në gjysmë atë.
Ai tipi s'bën gjë tjetër, veçse na shikon që kur kemi ardhur.
Më falni!
Ai burri në qoshe. Kush është?
Është rojtar. Janë njerëz të rrezikshëm, bredharakë të këqinj.
Emrin e vërtetë nuk ia di, por këtu njihet si Galopanti.
Galopanti.
Bagins.
Bagins. Bagins? Sigurisht. E njoh një Bagins.
Është aty. Frodo Bagins.
Ai është kushëriri im i dytë
dhe i treti nga ana e mamasë time.
- Pipin! - Rri mirë, Frodo.
Nuk fshihesh dot.
Unë të shoh.
Nuk ka jetë
nëpër boshllëqe.
Vetëm...
vdekje.
Më shumë kujdes për veten, ''z. Andërhill.''
Çfarë do?
Pak më kujdes nga ti. Ajo që mban nuk është gjë e pavlerë.
- Nuk mbaj asgjë. - Shihet.
Mund ta kisha parë, nëse do të doja.
Por të zhdukesh krejt papritur, është një dhunti e rrallë.
- Kush je ti? - Ke frikë?
Po.
Nuk dukesh mjaft i frikësuar. Unë e di se çfarë po të ndjek.
Lëre të qetë, përndryshe do të të djeg nga këmbët!
Ke një zemër të guximshme, hobit i vogël. Por kjo nuk do të të shpëtojë.
Nuk mund të prisni gjatë për magjistarin, Frodo.
Ata po vijnë.
Çfarë janë ata?
Dikur ishin burra.
Mbretërit legjendar të njerëzve.
Pastaj, Sauroni gënjeshtar u dha atyre nëntë Unaza të pushtetshme.
Të verbuar nga lakmia, ata i morën pa bërë pyetje fare.
Një nga një, u zhytën në errësirë.
Tani, ata janë skllevër të dëshirave të tij.
Ata janë Nazgulë.
As të gjallë dhe as të vdekur.
Gjatë gjithë kohës ata ndjejnë
prezencën e Unazës
të tërhequr nga fuqia e saj. Nuk do të ndalojnë kurrë së ndjekuri ty.
- Ku po na çon? - Diku larg.
Nga ta dimë që ky është miku i Gandalfit?
Mendoj se një shërbëtor i armikut do të dallohej lehtë
dhe do të dukej i ndyrë. - Edhe ky i ndyrë duket.
Nuk kemi mundësi tjetër veçse t'i besojmë.
- Ku po na çon? - Në Rivendell, z. Gemxhi.
- Në shtëpinë e Elrondit. - E dëgjove? Rivendell.
Po shkojmë të shohim Elfët.
Zotërinj, nuk do të ndalojmë gjersa të bjerë nata.
Si thua sikur të hamë pak mëngjes?
- Ju sapo e mbaruat. - Të parin, po.
Si thua për një mëngjes të dytë?
Nuk ma do mendja se e di për mëngjesin e dytë, Pip.
Po para drekën? Drekën? Çajin e pasdites? Darkën? Pas darkën?
- I di këto, apo jo? - Nuk ma do mendja.
Pipin!
Me çfarë ushqehen ata kur nuk hanë si një hobit?
Kush është ajo?
Gruaja në këngën tënde.
Zonja e Luthenit.
Vasha Elf e cila i fali dashurinë Berenit, një të vdekshmi.
Çfarë ndodhi me të?
Vdiq.
Bëj një sy gjumë, Frodo.
Pushteti i Aisingardit është nën urdhrin tënd,
Sauron, Zot i Tokës.
Më ndërto një ushtri të denjë për Mordorin.
Cilat janë urdhrat e Mordorit, zotëria im? Çfarë urdhëroi Syri?
Kemi punë për të bërë.
Pemët janë të forta, zotëri. Rrënjët e tyre shkojnë thellë.
Këputini të gjitha.
Kjo ka qënë kulla vrojtuese Amon Sul.
Do të pushojmë këtu sonte.
Këto janë për ju. Mbajini afër.
Po shkoj të hedh një sy rrotull.
Rrini këtu.
Domatet e mia janë plasur.
Mund të më japësh pak pastërma?
Do një domate, Sem?
- Çfarë po bëni? - Domate, sallam, pastërma të freskët.
- Të ruajtëm ca ty, z. Frodo. - Hiqeni këtë, budallenj!
- Fikeni zjarrin! - Shumë mirë! Hi mbi domate!
Ikni!
Largohuni, djaj!
Frodo!
Sem.
Galopant!
- Ndihmoje, Galopant. - Është shpuar nga një shpatë Morguli.
Është jashtë aftësive të mia ta shëroj. I duhet mjekimi i Elfëve.
Nxitojmë!
Jemi gjashtë ditë larg Rivendellit! Nuk do ia dalë kurrë!
Mbahu, Frodo.
Gandalf!
Shko!
Shiko, Frodo. Janë trollët e z. Bilbo.
Z. Frodo? Po bëhet akull.
Ka për të vdekur?
Po kalon në errësirë. Shumë shpejt do të bëhet fantazmë si Nazgulët.
- Ata janë afër. - Sem, e njeh bimën athelas?
- Athelas? - Lulja e mbretërve.
Lulja e mbretërve. Po, është barishte.
Ajo mund ta ndalojë helmimin. Shpejt!
Ç'është ky? Një rojtar jashtë territorit të tij?
Frodo.
Unë jam Aruena. Kam ardhur të të ndihmoj.
Dëgjo zërin tim dhe kthehu tek drita.
Kush është ajo?
Frodo.
- Ajo është një Elfe. - Po venitet.
Nuk e ka shumë të gjatë.
Duhet ta çojmë tek babai im.
- Kam dy ditë që të kërkoj. - Ku po e çon?
Kishe nga pas pesë fantazma. Se ku janë katër të tjerat, nuk e di.
Qëndro me hobitët, unë do të dërgoj kuajt për këtu.
Unë i jap më shpejt, ma lër mua.
Rruga është shumë e rrezikshme.
Çfarë po thonë?
Frodo po vdes. Sapo të kaloj liqenin,
fuqia e popullit tim do ta mbrojë atë.
Nuk ua kam frikën.
Si të duash.
Aruena,
jepi shpejt. Mos shiko pas.
Çfarë bën? Fantazmat janë akoma këtej rrotull!
Më shpejt, Asfaloth!
Dorëzoje gjysmë-njeriun, Elfe.
Nëse e doni, ejani dhe merreni.
Ujërat e Maleve Misti,
dëgjojeni lutjen time.
Lëshoje tërbimin tënd mbi këta fantazma!
Ujërat e Maleve Misti,
dëgjojeni lutjen time.
Lëshoje tërbimin tënd mbi këta fantazma!
Jo. Jo!
Frodo, jo.
Frodo, mos e jep veten.
Jo tani.
Të mirat që më janë dhënë
kaloja atij.
Kurseja jetën.
Shpëtoje atë.
Dëgjo zërin tim, kthehu tek drita.
- Ku jam? - Je në shtëpinë e Elrondit.
Dhe është ora dhjetë e mëngjesit, 24 tetor, nëse do ta dish.
- Gandalf! - Po, jam këtu.
Dhe je me fat që je edhe ti këtu.
Ca orë më shumë dhe ti do të ishe përtej mundësive tona për të të ndihmuar.
Por ti ke forcë brenda vetes, hobiti im i dashur.
Çfarë ndodhi, Gandalf?
- Pse nuk u takuam? - Më vjen keq, Frodo.
Më penguan.
Miqësia me Sarumanin nuk është më në krahun tonë.
Një e keqe i shërben të keqes tjetër. Mbaroi.
Përkrah pushtetin e Unazës,
ose përkrah shkatërrimin tënd!
Ka vetëm një Zot të Unazës.
I vetmi që mund t'i bindet urdhrave të saj.
Dhe ai nuk do të ndajë pushtet.
Pra, ti zgjodhe vdekjen.
Gandalf? Çfarë ke?
Asgjë, Frodo.
Frodo!
- Sem. - Bekuar qofsh, qenke zgjuar!
Semi të la me vështirësi.
Ishim të shqetësuar për ty. Apo jo, z. Gandalf?
Nga aftësitë e Zotit Elrond, fillove të shërohesh.
Mirësedhe në Rivendell, Frodo Bagins!
- Bilbo! - Përshëndetje, Frodo! Biri im.
Bilbo.
''Përsëri këtu.
Një rrefenjë hobitësh, nga Bilbo Bagins''
- Kjo është e mrekullueshme. - Mendova të kthehem pas
në mrekullitë e perëndive të Mirkvudit,
të vizitoj Qytetin e Liqenit,
të shoh Malet e Vetmuara përsëri.
Por plakja, më duket se më ka mbërthyer.
Më mungon Shajëri.
Kam kaluar të gjithë fëmijërinë time duke pretenduar të isha diku tjetër.
Larg me ty, në një nga aventurat e tua.
Por aventura ime doli krejt ndryshe.
Unë nuk jam si ti, Bilbo.
Biri im i dashur.
- Tani, çfarë kam harruar? - Janë çantat gati?
S'ka më gjë për të bërë.
- Mendova se doje të shikoje Elfët. - Dua.
- Më shumë se çdo gjë. - I pashë.
Vetëm se...
Bëmë atë që donte Gandalfi, apo jo?
Ne e sollëm Unazën deri në Rivendell. Dhe them se
ti je shëruar, kështu që mund të ikim së shpejti.
Për në shtëpi.
Ke të drejtë, Sem.
Ne e mbaruam punën tonë.
Unaza do të jetë e sigurt në Rivendell.
Jam gati të shkoj në shtëpi.
Fuqitë e tij u kthyen.
Ajo plagë nuk do të shërohet kurrë plotësisht. Do ta ketë gjatë gjithë jetës.
Tani ka arritur shumë larg duke mbajtur Unazën.
Ky hobit ka treguar aftësi të jashtëzakonshme në sëmundjen e tij.
Është një plagë që zor se mund ta ketë të lehtë.
- Duhet të kërkojmë shumë nga Frodo. - Gandalf, armiku po lëviz.
Forcat e Sauronit po grumbullohen në Lindje. Syri i tij është fiksuar nga Rivendelli.
Dhe Sarumani, siç më the, na tradhëtoi.
Lista e aleatëve tanë po rrallohet.
Tradhëtia e tij rritet më shumë se sa mendon ti.
Sarumani i ka shartuar Orkët me Goblinë me mashtrime.
Ai po shumëfishon një ushtri në shpellat e Aisingardit.
Një ushtri që mund të lëvizë ditën dhe të përfshijë distanca të mëdha me shpejtësi.
Sarumani po vjen për Unazën.
Kjo ligësi nuk mund të venitet nga fuqia e Elfëve.
Nuk kemi fuqi t'i bëjmë ballë Mordorit dhe Aisingardit!
Gandalf,
Unaza nuk duhet të qëndrojë këtu.
Ky rrezik i përket të gjithëve.
Ata do të vendosin tani fundin e saj.
Koha e Elfëve mbaroi. Njerëzit e mi po largohen nga këto troje.
Kush do të kujdeset kur të largohemi? Xhuxhët?
Ata struken nëpër male duke kërkuar pasuri. Nuk u interesojnë problemet e të tjerëve.
Është për ne njerëzit që mund të kemi arsye për shpresë.
Njerëzit?
Njerëzit janë të dobët. Raca njerëzore ka dështuar.
E gjithë raca e tyre u shua, krenaria dhe dinjiteti u harruan.
Për shkak të njerëzve Unaza mbijetoi.
Isha aty, Gandalf.
Isha aty, 3000 vjet më parë...
...kur Isilduri mori Unazën.
Unë isha aty në ditën kur forca e njerëzimit dështoi.
Isildur, nxito! Pas meje.
E udhëhoqa Isildurin në zemër të Malit Dum
ku u farkëtua Unaza dhe i vetmi vend ku mund të shkatërrohej.
Hidhe në zjarr!
- Shkatërroje! - Jo.
Isildur!
Duhet të kishte përfunduar atë ditë, por ligësia ishte llogaritur të rezistonte.
Isilduri e mbajti Unazën. Rradhët mbretërore u prishën.
Nuk ka mbetur më forcë në botën njerëzore.
- Ata janë ndarë, përçarë, janë pa udhëheqës. - Është dikush që mund t'i bashkojë ata.
I vetmi që mund të rimarrë fronin e Gondorit.
Ai u kthye në rrugën e duhur kohë më parë.
Ai zgjodhi mërgimin.
Ti nuk je Elf.
Njerëzit e Jugut janë të mirëpritur këtu.
- Kush je ti? - Jam miku i Gandalf Grisë.
Kemi ardhur këtu me një synim të përbashkët,
mik.
Narsil, shpata e copëtuar.
Shpata që ndau Unazën nga dora e Sauronit.
Është akoma e mprehtë.
Por asgjë më shumë se një thesar i shkatërruar.
Pse i frikësohesh të kaluarës?
Ti je trashëgimtari i Isildurit, jo vetë Isilduri.
Nuk ke lidhje me fatin e tij.
Në damarët e mi rrjedh i njëjti gjak.
I njëjti mallkim.
Do të vijë koha jote.
Do të përballesh me të njëjtën ligësi dhe do ta mundësh atë.
Hijet nuk të mundin dot, Aragorn.
As ty, as mua.
Të kujtohet takimi ynë i parë?
E mendoja si ëndërr.
Kaluan kaq shumë vite.
Nuk i kishe telashet që ke tani.
Të kujtohet çfarë të kam thënë?
The se do të lidhesh me mua,
duke hequr dorë nga jeta e pavdekshme dhe populli yt.
Dhe këtë bëra.
Më tepër do të ndaja një jetë të tërë me ty,
sesa të përballem me gjithë vitet e kësaj bote.
Zgjodha një jetë njerëzore.
- Nuk mund të ma japësh këtë. - Po ta jap që ta pranosh...
...si zemrën time.
Të huaj nga toka të largëta, miq të vjetër,
jeni mbledhur këtu për t'iu përgjigjur kërcënimit të Mordorit.
Mesi i Kohrave gjendet në prag të shkatërrimit. Askush nuk i shpëton dot kësaj.
Duhet të bashkoheni, përndryshe do të dështoni.
Secila racë është e lidhur me këtë fat, me këtë fatkeqësi.
Sille Unazën, Frodo.
Qenka e vërtetë.
Fuqia e Unazës...
Fundi i njerëzimit...
Në një ëndërr
pashë qiejt e lindjes që mbuloheshin në errësirë,
por në perëndim zgjatej një dritë e zbehtë.
Një zë po qante:
''Fundi juaj është pranë.
Ndëshkimi i Isildurit u gjend''.
Ndëshkimi i Isildurit.
Boromir!
Një Unazë që t'i sundojë të gjitha,
një Unazë që t'i detyrojë ato,
një Unazë që t'i bind të gjitha
dhe në errësirë t'i udhëheqë ato.
S'janë shprehur kurrë më parë këto fjalë në shtëpinë time, këtu në Imladris.
Nuk do t'ju kërkoj falje, Zoti Elrond,
për fjalët e zymta të Mordorit,
që ndoshta nuk janë dëgjuar akoma
në çdo cep të perëndimit!
Unaza është plotësisht e ligë.
Është një dhuratë.
Një dhuratë nga armiqtë e Mordorit.
Pse të mos e përdorim Unazën?
Për shumë kohë babai im, Shërbëtori i Gondorit,
i mbajti forcat e Mordorit larg. Nga gjaku i njerëzve tanë
tokat tuaja u mbajtën të sigurta.
Jepi Gondorit armën e armikut. Ta përdorim përsëri kundër tij.
Nuk mund ta zotërosh atë. Asnjë nga ne nuk mundet.
Unaza i përgjigjet vetëm Sauronit. Ajo nuk ka zotëri tjetër.
Dhe çfarë di një rojtar për këtë çështje?
Ky nuk është rojtar dosido.
Ai është Aragorni, biri i Arathornës.
I detyrohesh atij besnikëri.
Aragorn.
Ky është trashëgimtari i Isildurit?
Dhe trashëgimtar i fronit të Gondorit.
Ulu, Legolas.
Gondori nuk ka mbret.
Gondori nuk ka nevojë për mbret.
Aragorni ka të drejtë. Nuk mund ta përdorim Unazën.
Keni vetëm një zgjidhje.
Unaza duhet të shkatërrohet.
Ç'presim atëherë?
Unaza nuk mund të shkatërrohet, Gimli, biri i Gloinit,
nga asnjë mjet që kemi.
Unaza u krijua në zjarret e Malit Dum.
Vetëm atje mund të shkatërrohet.
Duhet të çohet thellë në Mordor
dhe të flaket brenda llavës së zjarrtë prej nga erdhi.
Një Unazë që t'i sundojë të gjitha...
Njëri nga ju
duhet ta bëjë këtë.
Një i vetëm nuk mund të shkojë në Mordor.
Portat e zeza ruhen nga shumë Orkë.
Ligësia nuk i vë në gjumë.
Syri i Madh është përherë në vështrim.
Është një tokë e shkretë
e mbuluar me zjarr, me hi dhe pluhur.
Edhe ajri që thith është i helmuar.
S'bëhet as me 10.000 burra. Është marrëzi.
E dëgjove çfarë tha Zoti Elrond? Unaza duhet të shkatërrohet.
Dhe besoj se ti je i vetmi që mendon kështu!
Po nëse dështojmë? Çfarë do të ndodhë kur Sauroni të marrë Unazën?
Do doja të vdisja para se të shoh Unazën në duart e një Elfi!
Mos i beso kurrë një Elfi!
Nuk e kuptoni? Ndërkohë që ju ziheni me njëri-tjetrin, fuqitë e Sauronit rriten!
Askush nuk do t'i shpëtojë! Të gjithë do të shkatërroheni!
Një Unazë që t'i sundojë të gjitha,
një Unazë që t'i detyrojë ato,
një Unazë që t'i sundojë të gjitha,
një Unazë që t'i detyrojë ato,
një Unazë që t'i sundojë të gjitha,
një Unazë që t'i detyrojë ato,
një Unazë që t'i sundojë të gjitha.
Do ta çoj unë.
Do ta çoj unë Unazën në Mordor.
Vetëm se...
...nuk e di rrugën.
Do të të ndihmoj unë, Frodo Bagins,
për aq kohë sa ti ta kesh atë.
Do të të mbroj me jetë a vdekje.
Do ta bëj.
Ke shpatën time.
Dhe harkun tim.
Dhe sëpatën time.
Ke në dorë fatet e të gjithëve, piciruk.
Nëse kjo është me të vërtetë dëshira e këshillit,
atëherë Gondori e quan të kryer.
- Z. Frodo nuk do të shkojë askund pa mua. - Është shumë e vështirë për t'iu ndarë,
edhe kur është i thirrur në një këshill të fshehtë.
Do të vijmë edhe ne!
Do ju duhet të na lidhni në një thes që të na ndaloni.
Sidoqoftë, ju duhen njerëz të zgjuar për këtë lloj...
...misioni.
Kërkime.
Mendime.
Ti s'ke parime, Pip.
Nëntë bashkëudhëtar.
Kështu qoftë.
Ju do të jeni ''Shoqëruesit e Unazës.''
Bukur!
Ku do të shkojmë?
Ajo donte që të mbronte fëmijën e saj.
Mendonte se në Rivendell do të ishe i sigurt.
Në zemrën e saj, mamaja jote e dinte që do të të ndiqnin gjatë gjithë jetës.
Që nuk do t'i ikje kurrë fatit tënd.
Elfët kanë aftësi për të rifarkëtuar shpatën e Mbretërve,
por vetëm ti ke fuqinë ta zotërosh atë.
Nuk e dua atë fuqi.
Nuk e kam dashur kurrë.
Ti je i fundit në degët Mbretërore. Nuk ka tjetër.
Shpata ime e vjetër!
Urdhëro! Merre.
- Qenka e lehtë. - Po. E kanë bërë Elfët.
Tehu bëhet blu kur Orkët janë afër.
Dhe në ato çaste, duhet të kesh shumë kujdes.
Kjo është diçka e rrallë.
Mithril.
E lehtë si një pendë dhe e fortë si luspat e dragoit.
Vishe. Jepi.
Unaza ime e vjetër.
Do të doja shumë
ta mbaja përsëri, edhe një herë të vetme.
Më vjen keq që ta dhashë ty këtë, bir.
Më vjen keq që do ta mbash ti këtë barrë.
Më vjen keq për gjithçka.
Mbajtësi i Unazës do të vendosë rregullat për kërkimin e Malit Dum.
Për ju që udhëtoni me të, pa mërira
dhe as detyrime që shkojnë përtej dëshirave tuaja.
Rrugë të mbarë! Qëndrojini besnik qëllimit.
Bekimi i Elfëve, njerëzve
dhe të gjithë popujve të tjerë qoftë me ju!
Shoqëruesit po presin mbajtësin e Unazës.
Mordori, Gandalf, është majtas apo djathtas?
Majtas.
Duhet të vazhdojmë këtë drejtim, në perëndim të Maleve Misti për 40 ditë.
Nëse fati është me ne, Gryka e Rohanit do të jetë akoma e hapur.
Nga këtu, rrugët tona do të drejtohen për në lindje të Mordorit.
Dy, një, pesë. Mirë! Shumë mirë.
Lëvizi këmbët.
- Dukesh mirë, Pipin. - Rrofsh!
Më shpejt!
Nëse dikush do mendimin tim, të cilin nuk e vënë re,
them se po i biem rrugës së gjatë.
Gandalf, mund të kalojmë përmes tuneleve të Morias.
Kushëriri im Balin mund të na ofrojë një pritje madhështore.
Jo. S'mund të zgjedh rrugën për nga Moria gjersa të mos kemi zgjidhje tjetër.
Më fal!
Kape!
- Për Shajërin! - Mbaje, Meri!
Mjaft tani, zotërinj.
Kujdes krahun! Kujdes!
- Çfarë janë ato? - Asgjë. Ca re.
Po lëvizin shpejt.
Kundra erës.
- Janë korbë! - Fshihuni!
- Nxitoni! - Mbulohuni!
Spiunë të Sarumanit.
Kalimi i jugut po vrojton.
Do t'i biem nga Shtegu Karadhras.
Frodo!
Boromir.
Diçka e pazakontë për të cilën duhet të vuajmë kaq shumë,
për këtë gjë të vogël.
Sa gjë e vogël.
Boromir!
Jepja Unazën Frodos.
Si të duash.
Nuk më intereson.
Pra, Gandalf, po përpiqesh t'i drejtosh për nga Shtegu Karadhras.
Po nëse dështon, atëherë ku do të shkosh?
Nëse malet të mundin,
do të rrezikosh për të vazhduar më tej?
Është një zë i thellë në ajër.
Do të vdisni të gjithë!
Është Sarumani!
Po përpiqet të rrëzojë malin! Gandalf, duhet të kthehemi pas!
Jo!
Pusho, Karadhras! Pusho! Ndaloje zemërimin!
Mos ndalo! Jepi!
Lësho tërbimin tënd
mbi kokën e armiqve!
Duhet të largohemi nga mali!
Marrim Grykën e Rohanit dhe shkojmë në perëndim tek qyteti im!
Gryka e Rohanit na çon shumë afër Aisengardit!
Nuk mund të kalojmë sipër malit, shkojmë nën të.
Shkojmë përmes tuneleve të Morias.
Moria. Ato tunele të fusin tmerrin.
Xhuxhët i kanë gërmuar ato shumë thellë.
Ti e di se çfarë zgjohet në errësirën e këtyre tuneleve.
Hije dhe flakë.
Le të vendosë mbajtësi i Unazës.
Nuk mund të qëndrojmë këtu!
Ky do të jetë fundi i hobitëve.
Frodo?
Do të shkojmë përmes tuneleve.
Kështu qoftë.
Frodo, eja e ndihmo një burrë të plakur.
Si e ke shpatullën?
- Më mirë se sa ishte. - Po Unaza?
E ndjen fuqinë e saj që rritet?
Unë e ndjej shumë. Duhet të kesh kujdes tani.
E keqja do të të ndjekë me pamjen e shoqëruesve.
Kam frikë për këtë.
- Kujt duhet t'i besoj atëherë? - Besoji vetes tënde.
Besoji forcës tënde.
- Çfarë do të thuash? - Ka shumë forca në këtë botë,
për mirë ose për keq.
Disa janë më të forta se mua.
Dhe këto unë nuk i kam provuar akoma.
Muret
e Morias.
Dyert e Xhuxhëve janë të padukshme kur mbyllen.
Po, Gimli, padronët e saj nuk mund ta gjejnë atë nëse sekretet janë harruar.
Pse nuk më çudit kjo?
Pa të shohim.
Ithildin.
Pasqyrohet vetëm nën dritën e yjeve dhe të hënës së plotë.
Thuhet, ''Dyert e Durinit, Zoti i Morias.
- Fol, mik dhe hyr.'' - Çfarë mendon se do të thotë?
E thjesht fare. Nëse je një mik, thuaj fjalëkalimin dhe do të hapen dyert.
Portë e Elfëve, hapu për mua!
Dëgjo fjalinë që thotë gjuha ime.
Nuk ndodhi asgjë.
Dikur kam ditur çdo fjalë magjike në të gjithë gjuhët e Elfëve,
njerëzve dhe Orkëve.
Çfarë do të bësh tani?
Bjeri dyerve me kokë, Peregrin Tuk!
Dhe nëse nuk thyhen,
më lër pak në qetësi nga pyetjet qesharake,
që të provoj të gjej fjalët hyrëse.
Portë e Elfëve...
Dëgjo fjalinë time...
Pragu i Xhuxhëve...
Tunelet nuk janë vende për një poni.
- As për Billin madje. - Paçim, Bill!
Portë e Xhuxhëve...
Shko, Bill. Shko.
Mos u shqetëso, Sem. Ai e di rrugën për në shtëpi.
Mos e trazo ujin.
Është e kotë.
Është gjëegjëzë.
''Fol, mik dhe hyr.''
Si thuhet në elfisht fjala ''mik''?
Mellon.
Shumë shpejt, do të shijosh mikpritjen legjendare të Xhuxhëve, z. Elf.
Ngrohtësi, birrë dhe mish i pjekur pa kocka!
Kjo është shtëpia e kushëririt tim Balin, miku im.
Dhe ata e quajnë këtë minierë.
Minierë!
Kjo nuk është minierë. Është varr.
Jo....
Jo!
Goblinë.
Duhet t'i kishim rënë nga Gryka Rohan. Nuk duhet të kishim ardhur kurrë këtu.
Tani dilni nga këtu. Jashtë!
- Frodo! - Ndihmë!
Galopant!
- Ndihmë! - Largohu prej tij!
Aragorn!
Frodo!
Brenda tuneleve!
- Legolas! - Brenda tuneleve!
Vraponi!
Tani kemi vetëm një zgjidhje.
Duhet të përballemi me errësirën e Morias.
Kini kujdes.
Janë më të vjetër dhe më të ndyrë se Orkët,
në këtë vend misterioz të botës.
Me qetësi. Është një udhëtim katër ditësh për nga krahu tjetër.
Të shpresojmë që prezenca jonë mos të vihet re.
Pasuria e Morias nuk ishte floriri,
apo gurët e çmuar,
por Mithrili.
Bilbo ka pasur një bluzë të punuar me Mithril. Ja dha Thorini.
- Një dhuratë mbretërish. - Po.
Nuk i thashë kurrë
që ajo ishte më e madhe se të gjithë vlerat e Shajërit.
Pipin.
Nuk më kujtohet ky vend.
- Kemi humbur? - Jo.
- Mendoj se kemi humbur. - Gandalfi po mendohet.
- Meri? - Çfarë?
Kam uri.
- Ka diçka atje poshtë. - Është Golumi.
- Golumi? - Na ka ndjekur për tre ditë.
- U arratis nga burgjet e Baradurit? - U arratis,
ose e lanë të arratisej.
Unaza e ka sjellë atë këtu.
Ai kurrë nuk do të çlirohet nga nevoja për të.
Ai e urren dhe e dashuron Unazën, aq sa urren dhe dashuron veten e tij.
Jeta e Smigolit është një histori e trishtuar.
Po, dikur quhej Smigol, para se Unaza ta gjente atë.
Para se ta çorodiste fare.
Është mëkat që Bilbo nuk e vrau atë kur e kishte mundësinë.
Mëkat?
Është mëkat që Unaza qëndroi në duart e Bilbos.
Shumë jetë meritojnë vdekjen. Disa vdekje meritojnë jetë.
Mund ta japësh jetën, Frodo?
Mos u bëj tepër i paduruar të tregosh për vdekjen apo gjykimin.
Edhe më i mençuri nuk e shikon dot këtë.
Zemra më thotë se Golumi ka akoma pjesë në këtë histori, për mirë apo keq,
para se kjo të mbarojë.
Mëkati i Bilbos mund të udhëheqë fatet e shumë të tjerëve.
Do të doja që Unaza të mos vinte kurrë tek unë!
Do të doja që asgjë të mos kishte ndodhur!
Do të doje të shihje një jetë më të mirë, por kjo nuk është për ata që marrin vendime.
Të gjithë duhet të vendosim se çfarë do të bëjmë me jetët që na dhanë.
Ka forca të tjera që funksionojnë në këtë botë, Frodo, bashkë me të mirën dhe të keqen.
Ishte e shkruar që Bilbo të gjente Unazën.
Në këtë situatë, edhe ti rastise ta kesh atë.
Dhe ky është një qëllim inkurajues.
Është këtej.
- U kujtua. - Jo.
Nuk vjen aromë e keqe këtu poshtë.
Nëse ke dyshime, ndiq gjithmonë nuhatjen tënde.
Të rrezikojmë pak më shumë dritë.
Shikoni
mbretërinë e famshme të qytetit të Xhuxhëve.
Po shikoj me sy hapur dhe nuk gaboj.
Gimli!
Jo!
Jo.
''Këtu prehet Balin,
biri i Fundinit,
Zoti i Morias.''
Paska vdekur.
I druhesha kësaj.
Duhet të lëvizim. S'mund të vonohemi.
''Ata kanë marrë urën dhe hollin e dytë.
Po mbrojmë portat,
por nuk mund t'i mbajmë më gjatë.
Toka dridhet.
Daulle...
...daulle nga thellësia.
Nuk mund të dalim.
Një hije lëviz nëpër errësirë.
Nuk mund të dalim.
Ata po vijnë.''
Idiot!
Hidhu vetë herës tjetër, që të na shpëtosh nga idiotllëku yt.
Frodo!
Orkë.
Mbrapa! Qëndroni pranë Gandalfit!
Kanë një troll shpellash.
Le të vijnë!
Është akoma një xhuxh në Moria i cili merr akoma frymë.
Them ta mbaj me vete këtë.
Frodo!
Aragorn! Aragorn!
Frodo!
Jo.
Qenka gjallë.
Jam në rregull. Nuk jam lënduar.
Duhet të kishe vdekur.
Ajo heshtë mund të kishte shpuar një ari të egër.
Mendoj se ka më shumë sesa më shohin sytë tek ky hobit.
Mithril.
Je plot me surpriza, z. Bagins.
Ura Kazadum!
Këtej!
Çfarë është ky?
Një Balrog.
Një djall i botës së lashtë.
Ky armik është përtej fuqisë tuaj.
Vraponi!
Shpejt!
Gandalf.
Drejtoji, Aragorn.
Ura është afër.
Bëni si thashë! Shpatat nuk hyjnë më në punë.
Gandalf!
Meri! Pipin!
Sem!
Askush nuk hedh një xhuxh.
Jo nga mjekra!
Mos lëviz.
Mbahu!
Kapu tek unë!
Përkulu përpara!
Mos lëviz.
Eja!
Tani!
Për nga ura!
Vraponi!
Nuk mund të kalosh!
Gandalf!
Unë jam shërbëtor i Zjarrit Sekret, mbajtës i flakëve të Anorit.
Zjarri i natës nuk do të të shërbejë, flakëhedhës i Udunit!
Kthehu pas në errësirë.
Nuk do të kalosh!
- Jo! Mos! - Gandalf!
Zhdukuni, budallenj!
Jo!
Aragorn!
Legolas, ngriji.
Lëri një moment të qetë, paç mëshirën!
Sa të bie nata, këto kodra do të gëlojnë nga Orkët.
Duhet të arrijmë pyjet Lothlorien.
Eja, Boromir. Legolas. Gimli, ngriji.
Në këmbë, Sem.
Frodo?
Frodo!
Rini afër, hobitë të rinj!
Thuhet se jeton një magjistare shumë e famshme në këto pyje.
Një shtrigë Elfe
me fuqi të jashtëzakonshme.
Të gjithë që e kanë parë atë,
kanë rënë nën magjinë e saj.
Frodo!
Dhe nuk janë parë kurrë më.
Ti vjen tek ne me hapat e mallkimit.
Ti sjell ligësinë me vete, mbajtës i Unazës.
Z. Frodo?
Është akoma një xhuxh që ajo nuk mund ta kap aq lehtë.
Kam sytë e një fajkoi dhe veshët e një dhelpre.
Frymëmarrja e Xhuxhëve është aq zhurmshme, sa ne mund ta dallojmë shumë lehtë.
Mirëserdhe, Legolas, biri i Thranduilit.
Shoqëruesit tanë qëndrojnë në besimin tënd,
Haldir i Lorienit.
Aragorn,
ti vlen shumë për ne.
Haldir.
Sa shumë mirësjellje për Elfët!
Fol fjalë që të kuptojmë të gjithë!
Nuk kemi pasur marrdhënie me xhuxhët që prej periudhave të errësirës.
Po ti e di çfarë thotë një xhuxh me këto fjalë?
Pështyj mbi varrin tënd!
Kjo nuk ishtë e sjellshme.
Ti sjell të keqen me vete.
Nuk mund të shkoni më tej.
Kemi nevojë për ndihmën tuaj. Rruga është e rrezikshme!
Do të doja të mund të vinim me ju.
Kupto, të lutem! Kemi nevojë për ndihmën tuaj!
Aragorn!
Do të doja të mund të vinim me ju.
Rruga është e rrezikshme!
Vdekja e Gandalfit nuk ishte më kot.
As ai nuk do të jepte shpresë.
Ti mban një barrë të rëndë, Frodo.
Mos e mbaj peshën e vdekjes.
Më ndiqni.
Karas Galadhon.
Zemra e mbretërisë së Elfëve në Tokë.
Mbretëria e Zotit Keleborn dhe e Galadrielës, Zonja e Dritës.
Armiku e di që ju keni hyrë këtu.
Të fshehtat tuaja tani nuk janë më.
Tetë vetë jeni këtu, nëntë u nisën nga Rivendelli.
Më thuaj, ku është Gandalfi?
Me shumë dëshirë do të flisja me të.
Nuk e kam parë atë prej kohësh.
Gandalf Grija nuk i kaloi kufinjtë për në këto vise.
Ai u zhduk në hije.
U vra nga zjarri dhe errësira.
Nga një Balrog.
Për ne ishte e pamundur brenda grackave të Morias.
Asgjë nuk është e pamundur që të mbante Gandalfin në jetë.
Ne nuk e dimë akoma qëllimin e tij.
Mos i lër boshllëqet e Kazadumit të mbushin zemrën tuaj,
Gimli, biri i Gloinit.
Për botën që u ngrit plot rreziqe...
dhe për të gjitha vendet,
ku dashuria u trazua me mjerim.
Ç'mbetet tani për këtë shoqëri?
Pa Gandalfin, shpresat kanë humbur.
Rruga që po ndiqni ndodhet në majë të thikës.
Po të humbë edhe kjo,
do të shkatërroheshin të gjitha.
Do të ketë akoma shpresë gjersa shoqëria të jetë besnike.
Mos i lejoni zemrat tuaja të trazohen. Shkoni dhe shtrihuni,
se jeni lodhur me hidhërime dhe jeni të rraskapitur.
Sonte do të flini...
Mirëserdhe, Frodo nga Shajëri...
...ti që ke parë Syrin e Madh!
Një vajtim për Gandalfin.
Çfarë thonë ato për të?
Nuk kam zemër të ta tregoj.
Për mua, hidhërimi është akoma pranë.
Vë bast që ato nuk i përmendën fishekzjarret e tij.
Mund të ketë qenë një poezi.
Fishekzjarri më i bukur që kam parë ndonjëherë
U plas në yje me blu e jeshil
E pas gjëmimit, rrebesh i argjendtë
Filloi të binte si shi i lulëzuar
Nuk mund ta them siç duhet pas një rruge të gjatë.
Çlodhu pak.
Këto kufinj janë të mbrojtur mirë.
Nuk gjej qetësi këtu.
Dëgjova zërin e saj në mendjen time.
Ajo foli për babain tim dhe rënien e Gondorit.
Ajo më tha, ''Edhe tani ka akoma shpresë.''
Por unë nuk mund ta shoh.
U bë kohë që nuk kemi pasur një shpresë.
Babai im është burrë fisnik.
Por sundimi i tij po dështon...
...dhe njerëzit tanë kanë humbur besimin.
Ai kërkon prej meje t'i bëj gjërat siç duhet dhe unë mundohem për këtë.
Dua të shoh lavdinë e Gondorit të rimëkëmbur.
E ke parë ndonjëherë, Aragorn?
Kullat e Bardha të Ekthelionit.
Të praruara me perla dhe argjend.
Flamujt e tyre që valëviten në flladin e mëngjesit.
Të kanë pritur ndonjëherë në shtëpi,
duke kumbuar trompetat e argjendta?
E kam parë Qytetin e Bardhë,
para shumë kohësh.
Një ditë, rrugët tona do të na çojnë atje.
Dhe kullat vrojtuese do të ngrihen njëzëri,
''Zoti i Gondorit u rikthye.''
Do të shikosh në pasqyrë?
Çfarë do të shoh?
As më i mençuri nuk e thotë dot.
Pasqyrimi...
tregon shumë gjëra.
Gjëra që kanë kaluar,
gjëra që janë
dhe ca gjëra...
...që akoma nuk i kemi kaluar.
E zbulova çfarë pe.
Është edhe në mendjen time.
Kështu do të ndodhë nëse ti dështon.
Shoqëria është duke u përçarë. Sapo ka filluar.
Ai do të përpiqet të të marrë Unazën.
Ti e di për kë e kam fjalën.
Një nga një, do ju shkatërrojë të gjithëve.
Nëse e kërkon,
unë do të ta jap këtë Unazën.
Po ma ofron atë bujarisht.
Nuk e mohoj që zemra ime e dëshironte shumë këtë.
Në vend të Zotit të Errësirës, do të kesh një mbretëreshë
jo të zymtë por të bukur dhe jashtëzakonshme si drita e mëngjesit!
E pabesë si deti!
Më e fuqishme se themelet e Tokës!
Do të më duan të gjithë
dhe do të dëshpërohen.
E kalova provën. Do të ul kokën
dhe të shkoj në Perëndim.
- Të mbetem Galadrieli. - Nuk e bëj dot i vetëm.
Ti je mbajtësi i Unazës, Frodo. Të mbash Unazën e pushtetshme
është si të jesh i vetëm.
Kjo është Nenia, Unaza që më bindet.
Dhe unë jam zotëruesja e saj.
Kjo detyrë t'u caktua ty.
Dhe nëse ti nuk gjen një mënyrë,
askush tjetër nuk mundet.
Atëherë e di ç'duhet të bëj.
Vetëm se...
...kam frikë ta bëj.
Edhe personat më të vegjël mund të ndryshojnë rrjedhën e së ardhmes.
E di se çfarë krijesash kanë qenë Orkët?
Dikur kanë qenë Elfë.
U morën nga forcat e errëta,
u torturuan dhe u sakatuan.
U rrënuan dhe u lemerisën nga jeta.
Ndërsa tani...
...u përsosën.
Luftëtari im Uruk-hai...
Kujt i shërben?
Sarumanit!
Kërkojini ngado! Mos ndaloni gjersa t'i gjeni.
Ju nuk e njihni dhimbjen. Nuk e njihni frikën.
Do të shijoni mish njeriu!
Njëri nga gjysmë-njerëzit mban diçka me vlerë të madhe.
Ma sill të gjallë e të paprekur.
Vriti të tjerët.
Nuk i kemi veshur kurrë më parë të panjohurit me kostumet e popullit tonë.
Mbase këto pelerina do t'ju ndihmojnë të mbroheni nga sytë e armikut.
Lembas.
Buka Elfe.
Një kafshatë e vogël mjafton të mbushë një stomak të rrituri.
Sa copa ke ngrënë ti?
Katër.
Çdo hap që do hidhni për në jug, rreziku do të ngrihet.
Orkët e Mordorit tani kanë zotëruar brigjet lindore në Anduin.
Nuk do të jeni të sigurt në anën perëndimore.
Krijesa të çuditshme të vulosur nga Dora e Bardhë janë parë në viset tona.
Rrallë herë Orkët përshkojnë distanca nën dritën e diellit, por tani munden.
Ju kanë ndjekur.
Duke lundruar nga lumi keni mundësinë t'i shmangeni armikut.
Dhurata ime për ty, Legolas, është harku Galadhrim.
Harku më i përsosur i popullit tonë.
Këto janë kamat Noldorin.
E kemi parë përkushtimin tuaj në këtë luftë.
Mos ki frikë, Peregrin Tuk.
Do ta gjesh kurajën.
Ndërsa për ty, Semuais Gemxhi,
litari Elf, i bërë nga materiali Hithlein.
Faleminderit, zonja ime!
Të mbaruan këto kama të mrekullueshme?
Çfarë dhurate mund të kërkojë një Xhuxh nga Elfët?
Asgjë.
Më lejo të shoh edhe një herë të vetme Zonjën Galadriel,
për të cilën zemërgjërësia e saj është më e madhe se xhevairet e kësaj toke.
Në fakt...
Kam diçka.
Jo, nuk mundem. Është e pamundur.
Kërkesë idiote.
S'kam ç'të të jap,
veçse një dhurate që tani e ke.
Për dashurinë e saj,
kam frikë se mirësia e Aruen Evenstarit do të zvogëlohet.
Do t'i lija asaj këto brigje
dhe të qëndrojë me njerëzit e saj.
Do ta çoja në Valinor.
Është zgjedhja e saj.
Tani duhet të bësh zgjedhjen tënde, Aragorn.
Të ngrihesh në lartësinë e të gjithë etërve tuaj si në vitet e lulëzimit,
ose të zhytesh në errësirë me gjithçka që të ka mbetur nga farefisi yt.
Rrugë të mbarë!
Keni shumë për të bërë.
Mund të mos takohemi më, Elesar.
Rrugë të mbarë, Frodo Bagins.
Po të jap ty Dritën Erendil,
yllin tonë më të shtrenjtë.
Mund të bëhet feneri yt në vende të errëta,
kur të gjitha dritat të shuhen.
Kam marrë plagën time më të keqe nga ky largim,
duke parë për herë të fundit mbi të e cila është më zemërgjëra.
Tani e tutje nuk do të quaj askënd zemërgjërë, vetëm po të më ketë bërë dhuratë.
Çfarë ishte dhurata e saj?
I kërkova një fije nga flokët e saj të arta.
Ajo më dha tre.
Golumi. Na ka ndjekur që nga Moria.
Kisha shpresa se do e humbnim nëpërmjet lumit.
Por qenka një notar shumë i zgjuar.
Dhe nëse alarmon armikun për vendndodhjen tonë,
do të kemi edhe më shumë rreziqe rrugës.
Ha pak, z. Frodo.
- Jo, Sem. - Nuk ke ngrënë gjë gjithë ditës.
Madje as që ke fjetur fare. Mos kujto se nuk e vë re.
- Z. Frodo? - Jam në rregull.
Jo, nuk je.
Jam këtu për të të ndihmuar.
I premtova Gandalfit për këtë.
Ti nuk më ndihmon dot, Sem.
Jo këtë here.
Fli pak.
Minas Tirithi është rrugë më e sigurt.
Ti e di këtë. Mund të mblidhemi që aty.
I drejtohemi Mordorit nga një vend me forca.
Nuk ka forca në Gondor që mund të na shërbejnë.
Ishe shumë i gatshëm që t'ju besoje Elfëve.
Po tek njerëzit tanë ke pak besim?
Po, atje janë dobësuar të gjithë. Ka mosbesim.
Por ka kurajë dhe nder që mund të gjejmë tek populli ynë.
Por ti nuk do ta shohësh këtë.
Ke frikë!
Ke qenë i fshehur në hije gjatë gjithë jetës.
Ke frikë për atë që je, për çfarë je.
S'do ta çoj Unazën as njëqind metra larg qytetit tuaj.
Frodo.
Argonathi.
Sa shumë doja të shikoja mbretërit e lashtë.
Farefisi im.
Do të kalojmë liqenin kur të bjerë nata.
Fshihini varkat dhe vazhdoni në këmbë.
- Do t'i afrohemi Mordorit nga Veriu. - Ashtu?
Sa e thjeshtë të gjejmë rrugën për në Emin Muil,
mes labirinteve të pakalueshëm plot shkëmbinj të thepisur.
Pas kësaj, ka edhe më keq.
Qelbësira, ndyrësira moçalore që mund t'i shohësh me sy.
Kjo është rruga jonë.
Them të shtriheni pak dhe të mblidhni fuqitë, z. Xhuxh.
Të mbledh...
- Duhet të largohemi tani. - Jo.
Orkët patrullojnë brigjet lindore. Duhet të presim sa të mbulojë nata.
Nuk janë brigjet lindore që më shqetësojnë.
Një hije kërcënuese më shfaqet në mendime.
Diçka po afrohet. Mund ta ndjej.
Mblidh fuqitë? Ta kesh parasysh këtë, hobit i vogël.
Ku është Frodo?
Askush nga ne nuk duhet të bredhë i vetëm.
Sidomos ti.
Shumë gjëra varen nga ti.
Frodo?
E di pse kërkon vetmi.
Ti vuan. E kam parë përditë.
Je i sigurt që kërkon ta vuash këtë?
Ka rrugë të tjera, Frodo.
- Rrugë të tjera që mund të ndjekim. - E di ç'do të thuash.
Kjo mund të duket e mençur për të paralajmëruar zemrën time.
Paralajmërim? Kundër kujt?
Jemi të gjithë të trembur, Frodo.
Por ta lëmë këtë frikë të na pushtojë, për të shkatërruar atë që po shpresonim.
- Nuk e shikon këtë marrëzi ti? - Nuk ka rrugë të tjera.
E kërkoj vetëm për të mbrojtur popullin tim!
- Nëse ti do të ma jepje Unazën... - Jo.
- Pse tërhiqesh? Unë nuk jam hajdut. - Ti nuk je vetvetja.
Çfarë mundësie mendon se kemi?
Ata do të të gjejnë. Do të ta marrin Unazën.
Dhe do të përgjërohesh për vdekje para se të përfundojë!
Idiot!
Nuk është e jotja, kurseji mundësitë e kota! Mund të bëhet e imja.
Duhet të jetë e imja! Ma jep!
- Ma jep! - Jo!
I kuptoj mendimet e tua.
Do ta çosh Unazën tek Sauroni!
Do të na tradhëtosh!
Do të shkosh drejt vdekjes dhe do të na vrasësh të gjithëve!
Mallkuar qofsh! Mallkuar qofsh ti dhe raca jote!
Frodo?
Frodo.
Çfarë bëra?
Të lutem, Frodo.
Frodo, më fal!
Do të bien.
Frodo?
- Unaza ka pushtuar Boromirin. - Ku është Unaza?
Më rri larg!
Frodo!
- U betova të të mbroja. - Mund të më mbrosh nga ti?
Do ta shkatërrosh atë?
Aragorn.
Elesar.
Do të shkoj me ty deri në fund.
Mes zjarreve përvëlues të Mordorit.
E di.
Kujdesu për të tjerët. Sidomos për Semin. Ai nuk do ta kuptojë.
Shko, Frodo!
Vrapo.
Vrapo!
Z. Frodo!
Gjeni gjysmë-njeriun!
Elendil!
Aragorn, shkojmë!
Frodo!
Fshihu këtu. Shpejt!
Eja!
Çfarë po bën ai?
Po largohet.
- Jo! - Pipin!
Vrapo, Frodo. Largohu!
- Ti! - Këtu!
- Këtej!
- Po funksionon! - E dija që do të funksiononte!
- Briri i Gondorit. - Boromiri.
Vraponi!
Mos.
- Morën të vegjëlit. - Mbahu.
Frodo. Ku është Frodo?
E lashë Frodon të shkonte.
Ke bërë atë që nuk munda unë.
U përpoqa t'i merrja Unazën.
- Tani Unaza është përtej mundësive tona. - Më fal.
Nuk e kuptova.
- Ju zhgënjeva të gjithëve. - Jo, Boromir.
Ti luftove trimërisht.
Ke ruajtur nderin tënd.
Lëre.
Mbaroi.
Bota e njerëzimit do të zhduket. Të gjithë do të zhyten në errësirë
dhe qyteti im do të shkatërrohet.
Nuk e di çfarë force ka në gjakun tim,
por të betohem, që nuk do ta lë Qytetin e Bardhë të shkatërrohet
dhe as njerëzit tanë të zhduken.
Njerëzit tanë.
Do të doja të të ndiqja, vëllai im.
Kapiteni im.
Mbreti im.
U prefsh në paqe,
bir i Gondorit!
Ata do të shikojnë për ardhjen e tij nga Kullat e Bardha.
Por ai nuk do të kthehet.
Frodo!
Do të doja që Unaza të mos vinte kurrë tek unë!
Do të doja që asgjë të mos kishte ndodhur!
Do të doje të shihje një jetë më të mirë,
por kjo nuk është për ata që marrin vendime.
Të gjithë duhet të vendosim
se çfarë do të bëjmë me jetët që na dhanë.
Frodo, mos!
Frodo!
- Z. Frodo! - Jo, Sem.
Kthehu, Sem!
- Do të shkoj në Mordor i vetëm. - Sigurisht.
Dhe unë do të vij me ty!
Ti nuk di not!
Sem!
Kam bërë një premtim, z. Frodo.
Një premtim: ''Mos e humb nga sytë, Semuais Gemxhi.''
Dhe unë nuk dua të të humb.
Nuk dua.
Sem.
Eja.
Nxitoni! Frodo dhe Semi kanë mbërritur në brigjet lindore.
- Thua të mos i ndjekim. - Fati i Frodos nuk është në duart tona.
Atëherë ka qenë e pavlerë. Shoqëria dështoi.
Jo nëse ne do t'i qëndrojmë besnik njëri-tjetrit.
Nuk do t'i braktisim Merin dhe Pipin që të vuajnë për vdekje.
Jo gjersa të na shterohen forcat. Nisemi me gjithë rezervat që na kanë mbetur.
Do të udhëtojmë ditën.
Të gjuajmë ca Orkë.
Po!
Mordori.
Shpresoj që të tjerët të gjejnë rrugën.
Galopanti do të kujdeset për ta.
Nuk besoj se do t'i shohim më.
Mbase i shohim, z. Frodo.
Mbase po.
Sem...
...jam shumë i lumtur që je me mua.
Përktheu: Uvejs Ahmeti