Świat się zmienił.
Mówi mi to woda.
Mówi mi to ziemia.
Wyczuwam to w powietrzu.
Wiele z tego, co było, zostało zatracone,
bo nie żyją już ci, którzy to pamiętali.
WŁADCA PIERŚCIENI
Zaczęło się od ukucia Wielkich Pierścieni.
Trzy przypadły elfom,
nieśmiertelnym, najmędrszym i najpiękniejszym z istot.
Siedem - krasnoludom,
górnikom i rzemieślnikom z górskich jaskiń.
Dziewięć pierścieni otrzymała rasa ludzi,
którzy ponad wszystko pragną władzy.
A w tych pierścieniach zaklęto moc i wolę rządzenia.
Wszyscy zostali oszukani.
Był jeszcze jeden Pierścień.
W Mordorze, w ogniu Góry Przeznaczenia,
Władca Ciemności Sauron ukuł potajemnie Jedyny Pierścień
rządzący pozostałymi.
Przelał w ów Pierścień swoje okrucieństwo, złość
i żądzę władania wszelkim życiem.
Jeden Pierścień, by wszystkimi rządzić.
Krainy Śródziemia
jedna po drugiej ulegały jego mocy.
Niektóre stawiły opór.
Ostatnia armia ludzi i elfów ruszyła na wojska Mordoru.
Na stokach Góry Przeznaczenia rozegrała się bitwa.
Zwycięstwo zdawało się bliskie.
Jednak moc Pierścienia była niepokonana.
I wówczas,
kiedy zgasła wszelka nadzieja,
Isildur, syn króla, podniósł ojcowski miecz.
Sauron, wróg Wolnych Ludów Śródziemia, poniósł klęskę.
Pierścień dał Isildurowi
możność zniszczenia zła po wsze czasy.
Ale ludzkie serca łatwo
zwieść na manowce,
a Pierścień Władzy narzuca swoją wolę.
Zdradził Isildura,
ściągając nań śmierć.
Sprawy, których pamięć powinna przetrwać,
uległy zatraceniu.
Historia stała się legendą, legenda - mitem.
Przez dwa i pół tysiąca lat
nikt nie wiedział o Pierścieniu.
Aż przy kolejnej sposobności
omamił on nowego właściciela.
Mój skarbie.
Był nim stwór Gollum.
Ukrył Pierścień w czeluściach Gór Mglistych.
I tam uległ jego mocy.
Przyszedł do mnie.
Mój własny... Mój ukochany. Mój własny.
Mój... skarb.
Pierścień zapewnił mu nienaturalnie długi żywot.
Zatruwał mu umysł przez pięćset lat.
Leżał w ponurych mrokach jaskini Golluma i czekał.
Mrok ogarnął lasy świata.
Mówiono o cieniu na Wschodzie, szeptano o nienazwanym lęku.
A Pierścień Władzy pojął,
że nadszedł jego czas.
Porzucił Golluma.
Jednak los pokrzyżował zamiary Pierścienia.
Podniosła go istota najmniej do tego powołana.
Co to?
Hobbit. Bilbo Baggins z Shire.
Pierścień.
Przepadł!
Mój skarb przepadł!
Nadchodzi bowiem czas,
gdy hobbici będą decydować o losach wszystkich.
22 września
roku 1400
czasu Shire.
Bag End, Bagshot Row, Hobbiton, Zachodnia Ćwiartka.
Shire.
Śródziemie.
Trzecia Era tego świata.
DRUŻYNA PIERŚCIENIA
Tam i z powrotem:
Opowieść hobbita.
Autorstwa Bilba Bagginsa.
Dobrze.
Od czego by tu zacząć?
Ach, tak.
"W sprawie
hobbitów".
Hobbici żyją i parają się farmerstwem w czterech ćwiartkach Shire
już od setek lat.
Chętnie ignorują i są ignorowani
przez świat dużych ludzi.
Śródziemie jest w końcu pełne niesamowitych stworzeń,
przy których hobbici wydają się być bez znaczenia.
Nie są w końcu ani wielkimi wojami,
ani wielkimi myślicielami.
Frodo! Ktoś puka.
Ktoś nawet zauważył,
że jedyną prawdziwą pasją hobbitów jest jedzenie.
To raczej niesprawiedliwa uwaga.
W końcu chętnie też warzymy piwo
i palimy fajkowe ziele.
Jednak naszą prawdziwą miłością
jest cisza i spokój
i dobra, żyzna ziemia.
Bowiem hobbici kochają wszystko, co rośnie.
Tak, dla innych nasze zwyczaje są dość osobliwe,
Ale dzisiaj dobrze rozumiem,
że nie ma niczego złego w świętowaniu prostego życia.
Frodo, drzwi!
Gdzie jest ten chłopak?
Frodo!
Skąd się zaczęła, tuż za progiem -
A ja wciąż za nią - tak, jak mogę...
A droga wiedzie w przód i w przód,
Skąd się zaczęła, tuż za progiem -
I w dal przede mną mknie na wschód,
- A ja wciąż za nią - tak, jak mogę... - Spóźniłeś się.
Czarodziej nigdy się nie spóźnia, Frodo Bagginsie.
I nie zjawia się wcześniej, lecz wówczas, gdy chce.
Wspaniale cię widzieć, Gandalfie!
Nie przegapiłbym urodzin twego wuja.
Jak tam stary łobuz? Powiadają, że przepych zabawy nas porazi.
Znasz go. Wywołał poruszenie.
W to mu graj.
Sprosił pół Shire.
A druga połowa i tak też przyjdzie.
Życie w Shire trwa dalej,
jak trwało przez ostatnie wieki
- pełne własnych drobnych spraw i zmian, które przychodzą powoli.
Lub nie przychodzą w ogóle.
Bowiem w Shire wszystko powinno trwać
i być przekazywane z pokolenia na pokolenie.
Zawsze był Baggins tutaj, pod Pagórkiem,
w Bag End.
I zawsze będzie.
Szczerze mówiąc, Bilbo zachowywał się ostatnio dość dziwnie.
To znaczy, dziwniej niż zwykle.
Zamknął się w swoim gabinecie.
Całymi godzinami przygląda się mapom, kiedy myśli, że go nie widzę.
Gdzie on jest?
Coś knuje.
Zachowaj swoje sekrety.
Wiem, że masz z tym coś wspólnego.
No patrzcie go.
Nim się zjawiłeś, poważano nas.
Nie przeczę.
Za brak przygód i niespodziewanych spraw.
Jeśli mówisz o incydencie ze smokiem, prawie nie miałem w tym udziału.
Szturchnąłem tylko twego wuja, by wyszedł za próg.
Przypięto ci łatkę mąciwody.
Coś takiego?
Gandalfie!
Sztuczne ognie!
Gandalfie,
- cieszy mnie twój powrót. - Mnie też, drogi chłopcze.
Mnie też.
Nie, dzięki!
Dość już gości, życzeń i dalekich krewnych!
A starych przyjaciół?
Gandalfie...
- Bilbo Baggins. - Drogi Gandalfie!
Cieszę się. 111-latek. Kto by pomyślał?
Nic się nie postarzałeś.
Wejdź!
Witaj, witaj.
Proszę bardzo.
Herbaty? Czegoś mocniejszego?
Mam kilka butelek winka. Z 1296 roku.
Dobry rocznik. Niemalże mój równolatek.
Zlewane przez mojego ojca. Odkorkujemy?
Wystarczy herbata.
Czekałem na ciebie tydzień temu,
ale zjawiasz się niespodzianie.
Jestem ciut nieprzygotowany. Mamy kurczę na zimno.
I trochę sera... Nie nada się.
Dżem malinowy, placek z jabłkami...
Deser będzie skromny. Chociaż nie!
Znalazłem biszkopt.
Może jajecznicy?
Tylko herbaty.
Dobrze!
- Mogę? - Proszę bardzo.
Bilbo! Bilbo Baggins!
Nie ma mnie!
To Bagginsowie z Sackville.
- Wiem, że tam jesteś! - Chcą przejąć dom.
Nie darują mi tak długiego życia.
Muszę uciec od diabelnych krewnych,
bo nie dadzą mi żyć!
Chcę znów zobaczyć góry, Gandalfie!
I znaleźć ustronie, gdzie dokończę książkę. Herbata!
- Tak jak zaplanowałeś? - Tak!
Wszystko przygotowałem.
Dziękuję.
- Frodo coś podejrzewa. - Oczywiście. To Baggins,
nie jakiś tępy Bracegirdle.
Powiesz mu?
- Tak. - Bardzo mu na tobie zależy.
Wiem.
Poszedłby ze mną, gdybym go poprosił.
Ale w duszy wciąż kocha Shire.
Jego lasy, pola...
rzeczułki...
Jestem stary, Gandalfie.
Choć wygląd temu przeczy,
czuję to w sercu.
Czuję się cienki...
rozciągnięty,
jak masło na zbyt wielu kromkach.
Potrzeba mi wakacji. Bardzo długich wakacji.
Nie spodziewam się z nich wrócić.
I tak naprawdę nie zamierzam.
Stary Toby... Najlepsze ziele w Południowej Ćwiartce.
Gandalfie, stary druhu,
to będzie pamiętny wieczór.
Witam, witam.
Grubas Bolger. Miło was widzieć.
Sam, poproś Różyczkę do tańca.
- Napiję się znów piwa. - O nie!
Śmiało!
I tak siedziałem...
zdany na łaskę trzech okropnych trollów.
Spierali się,
jak nas przyrządzić.
Na rożnie
czy rozgniecionych ich zadami.
Tak długo rozważali różne za i przeciw,
aż wzeszło słońce...
i wszyscy skamienieli!
Szybko!
I lecą!
Ten wielki!
Pani Bracegirdle, miło panią widzieć.
To wszystko pani dzieci?
Nie próżnowaliście.
Bilbo?
Bagginsowie z Sackville!
Schowaj mnie!
Dziękuję.
Dobry z ciebie chłopak, Frodo.
Jestem bardzo egoistyczny.
Tak, to prawda.
Nie wiem, dlaczego cię przygarnąłem,
ale nie z dobrego serca.
Chyba dlatego,
że spośród moich wielu krewnych
byłeś jednym Bagginsem, który okazywał prawdziwego ducha.
Nie piłeś czasem piwa Gaffera?
Nie.
To znaczy, tak, ale to bez znaczenia.
Chodzi o to,
że poradzisz sobie.
- Już! - Ma być w ziemi!
- Jest! - Na dworze!
To był twój pomysł.
Bilbo.
- Smok! - Nonsens.
Od tysiąca lat ich tu nie widziano!
- Dobre! - Weźmy następny!
Meriadok Brandybuck i Peregrin Tuk.
Mogłem się domyślić.
Mowa, Bilbo!
Mowa!
Drodzy Bagginsowie i Boffinowie...
Tukowie i Brandybuckowie...
Grubbowie... Chubbowie...
Hornblowerowie...
Bolgerowie...
Bracegirdle'owie...
- i Proudfutowie. - Proudfuci!
Dziś są moje 111. urodziny.
Dwieście lat!
111 lat to zbyt mało, by się nacieszyć
towarzystwem tak zacnych hobbitów.
Połowę za słabo poznałem,
połowę lubię o połowę mniej niż na to zasługują.
Mam sprawy do załatwienia.
Zbyt długo z tym zwlekałem.
Przykro mi ogłosić, że to koniec.
Odchodzę.
Życzę wam wszystkiego dobrego.
Żegnajcie.
Zapewne gratulujesz sobie sprytu.
Gandalfie, widziałeś ich miny?
Magicznych pierścieni nie wolno używać lekkomyślnie.
To był żarcik. Pewnie jak zwykle masz rację.
- Miej oko na Froda. - Dwoje oczu,
kiedy tylko będą wolne.
- Wszystko mu zostawiam. - A twój Pierścień?
- Jego też? - Tak, tak.
Jest w kopercie na kominku.
Nie... Czekaj. Jest...
u mnie w kieszeni.
Dziwne, prawda?
A jednak, czemuż by nie?
Po co go oddawać?
Zostaw go, Bilbo.
- Tak trudno ci to przyjdzie? - Nie.
I tak.
Nie chcę się z nim rozstać! Jest mój!
Znalazłem go!
- Po co ta złość? - Przez ciebie!
Jest mój.
Mój własny.
Mój skarb.
Skarb?
Ktoś już go tak nazywał.
Moje rzeczy, moja sprawa!
Już się nim nacieszyłeś.
- Chcesz go dla siebie! - Bilbo Bagginsie!
Nie stosuję tak tanich chwytów!
Nie chcę cię okraść.
Usiłuję ci pomóc.
Przez tyle lat byliśmy przyjaciółmi.
Ufaj mi, jak dawniej.
Zostaw go.
Masz rację, Gandalfie.
Przekażę go Frodowi.
Późno już. Droga daleka.
Tak, już czas.
Wciąż go masz w kieszeni.
Wiem, jak zakończę książkę.
"I żył długo i szczęśliwie... do końca swoich dni".
Tak będzie, przyjacielu.
Żegnaj, Gandalfie.
Żegnaj, drogi Bilbo.
A droga wiedzie w przód i w przód...
Do następnego spotkania.
Jest mój. Mój własny.
Mój skarb.
Mroczne zagadki.
Bilbo!
Mój skarb.
Skarb.
Odszedł, prawda?
Już od dawna to zapowiadał.
Nie sądziłem, że zrobi to naprawdę.
Gandalfie...
Pierścień Bilba.
Zamieszka wśród elfów.
Zostawił ci Bag End.
I cały dobytek.
Pierścień jest teraz twój.
- Schowaj go gdzieś. - Wychodzisz?
- Mam sprawy. - Jakie?
- Pytania. Bez odpowiedzi. - Tak nagle?
Nie rozumiem.
Ja też nie.
Trzymaj go w sekrecie.
W ukryciu.
Shire!
Baggins!
"Rok 3434 Drugiej Ery.
Oto rzecz o Isildurze, królu Gondoru,
i odnalezieniu Pierścienia Władzy.
Przyszedł do mnie.
Jedyny Pierścień. Moje dziedzictwo.
Wpłynie na los mych następców,
bo nie pozwolę, by doznał szkody.
Jest moim skarbem,
choć okupiłem go cierpieniem.
Znaki zaczynają blaknąć.
Pismo, ongiś gorejące żarem, już niemal znikło.
Tylko ogień wyjawi jego tajemnicę".
Shire.
Baggins.
Bagginsowie są w Hobbitonie.
Tam.
By uleczyć serca ból...
Deszcz niech pada, wiatr niech dmie,
A iść trzeba -
Nie wiem gdzie -
Słodki deszcz, który pluszcze powoli
I szmer potoku, co mknie wśród dolin,
Lecz nad oboma wciąż wiedzie prym
Kufel piwa w brzuchu mym
Jakieś dziwne postacie wędrowały przez Shire.
Krasnoludy i inne o niezbyt przyjemnej naturze.
Zbliża się wojna.
Góry są pełne goblinów.
To wszystko bajki.
Zaczynasz gadać jak ten stary świr Bilbo Baggins.
Młody pan Frodo, to dopiero świr.
I jestem z tego dumny.
- Na zdrowie, Gafferze. - Na zdrowie.
To nie nasze zmartwienie, co dzieje się za naszymi granicami.
Nie wsadzajmy nosa w cudze kłopoty, to nas nie znajdą.
- Dobranoc, chłopcy. - Dobranoc.
Dobranoc, słodka pani złocistego trunku.
Uważaj z tą gadką.
Nie martw się. Różyczka potrafi rozpoznać idiotę.
Naprawdę?
- Dobranoc, Sam. - Dobranoc, panie Frodo.
Schowałeś go bezpiecznie?
Co robisz?
Wyciągnij dłoń.
Jest chłodny.
Co widzisz?
Widzisz coś?
Nic.
Nic nie ma.
Czekaj.
Jakieś napisy.
Chyba elfickie. Nie odczytam.
Niewielu to potrafi.
To język Mordoru, którym tu nie przemówię.
Mordoru?
"Jeden Pierścień, by wszystkimi rządzić.
Jeden, by wszystkie odnaleźć.
Jeden, by wszystkie zwołać i w ciemności złączyć".
Oto ten Pierścień,
wykuty przez Saurona w ogniu Góry Przeznaczenia,
zdjęty przez Isildura z dłoni Saurona.
Odnaleziony przez Bilba w jaskini Golluma.
60 lat przeleżał w spokoju u Bilba,
przedłużając mu życie.
Ale to już przeszłość.
Zło podnosi łeb w Mordorze.
Pierścień się przebudził. Usłyszał zew swego pana.
On zginął. Sauron został zabity.
Nie, Frodo.
Przetrwał duch Saurona.
Jego żywotność tkwiła w Pierścieniu,
który ocalał.
Sauron powrócił.
Orkowie się rozmnożyli.
Forteca Barad-dur została odbudowana.
Brakuje tylko Pierścienia, by okryć ziemię drugim mrokiem.
Sauron go szuka.
Myśli tylko o nim.
Bo Pierścień pragnie powrócić na dłoń swego pana.
Stanowią jedno:
Pierścień i Władca Ciemności.
Frodo,
oby go nie znalazł.
Dobrze.
Schowamy go. Nie będziemy o nim mówić.
Nikt nie wie, że tu jest.
Nikt?
Ktoś jeszcze znał prawdę.
Szukałem Golluma wszędzie.
Wróg był szybszy.
Torturowali go,
aż wśród wrzasku i bełkotu usłyszeli dwa słowa.
Shire!
Baggins!
"Shire".
"Baggins". Przyjdą tu!
Kto to?
Weź go!
- Weź! - Nie.
- Musisz! - Nie mogę.
- Daję ci go! - Nie kuś mnie!
Nie ośmielę się go wziąć. Nawet po to, by go ukryć.
Zrozum, Frodo.
Użyłbym go z chęci czynienia dobra.
Lecz wówczas
wyzwoliłbym niewyobrażalnie złe moce.
- Nie może zostać w Shire! - Nie!
Nie może.
Co robić?
- Uciekać. I to szybko. - Dokąd?
Opuść Shire. Idź do Bree.
Bree.
- A ty? - Będę czekał
"Pod Rozbrykanym Kucykiem".
- Pierścień będzie bezpieczny? - Nie wiem. Nie znam odpowiedzi.
Zasięgnę rady mistrza mojego zakonu.
Podpowie nam, co robić.
Porzuć też nazwisko Baggins.
Tylko w Shire jest bezpieczne.
Podróżuj za dnia. Unikaj gościńca.
Umiem biegać po polach.
Mój drogi Frodo.
Hobbici to zadziwiające istoty.
Po miesiącu znasz je na wylot,
ale one i po stu latach potrafią cię zaskoczyć.
Schowaj się.
Samwise Gamgee! Nadstawiałeś uszu?
Nic nie nadstawiałem! Strzygłem trawę!
Tak późno w nocy?
- Głośno mówiliście. - Co słyszałeś?
Nic ważnego.
Coś o pierścieniu, Władcy Ciemności, końcu świata...
Nie każ mnie, panie! Nie zamieniaj w coś nieziemskiego.
Nie?
Słusznie.
Zrobię z ciebie lepszy pożytek.
Dalej, Samwise! Nie zostawaj w tyle.
Bądźcie czujni.
Wróg ma wielu szpiegów:
ptaki, bestie.
Jest bezpieczny?
Nie wkładaj go,
bo jego moc ściągnie sługi Saurona.
I pamiętaj:
Pierścień chce wrócić do pana.
Chce być odnaleziony.
To tutaj.
Co?
Jeszcze krok
i będę dalej od domu niż kiedykolwiek w życiu.
Chodź, Sam.
Pamiętaj słowa Bilba:
- "To ryzykowna sprawa... - ...wychodzić za próg domu.
Uważaj na nogi,
bo nie wiadomo, dokąd cię poniosą".
Sam.
Leśne elfy.
Idę za Białe Wieże.
Do Szarej Przystani.
Opuszczają Śródziemie.
Już tu nie wrócą.
Nie wiem dlaczego,
ale to mnie smuci.
Gdzie bym nie poszedł, zawsze wbija mi się w plecy wielki konar.
Po prostu zamknij oczy
i wyobraź sobie, że jesteś we własnym łóżku
z miękkim materacem i cudowną pierzastą poduszką.
To nie działa.
Nie zmrużę tu oka.
Ja też.
Górę Przeznaczenia spowił dym. Jest późno.
Gandalf Szary przybywa do Isengardu,
by zasięgnąć mej rady.
Wszak to cię tu przywiodło...
przyjacielu?
Sarumanie.
- Jesteś pewien? - Najzupełniej.
- Znalazł się Pierścień Władzy. - Przez cały czas był w Shire.
- Pod moim nosem. - Nie dostrzegłeś go.
Widać fajkowe ziele stępiło twój umysł.
Wciąż mamy czas, by powstrzymać Saurona.
Czas?
O jakim czasie myślisz?
Sauron odzyskał większość dawnej mocy.
Nie przybrał fizycznej postaci, lecz jego duch zachował siłę.
Ukryty w swej fortecy widzi wszystko.
Przenika wzrokiem chmury, cienie, ziemię i ciało.
Wiesz, o czym mówię, Gandalfie?
O wielkim Oku
bez powieki, okolonym ogniem.
- To Sauron. - Ściąga ku sobie zło.
Wkrótce stworzy armię
zdolną najechać na Śródziemie.
Wiesz to wszystko?
Skąd?
Widziałem.
Palantir to groźne narzędzie, Sarumanie.
Dlaczego? Czemu mielibyśmy się lękać, by go użyć?
Nie odnaleziono wszystkich Widzących Kamieni.
Nie wiemy, kto w nie patrzy.
Jest później, niż ci się zdaje.
Siły Saurona ruszyły.
Dziewięciu wyszło z Minas Morgul.
Dziewięciu?
Przebrani za Czarnych Jeźdźców przeszli Isenę w dniu przesilenia.
- Dotarli do Shire? - Odnajdą Pierścień.
Zabiją tego, który go ma.
Frodo!
Sądziłeś, że hobbit oprze się woli Saurona?
Nikt nie ma takiej mocy.
W starciu z potęgą Mordoru
nie ma zwycięzców.
Musimy stanąć po jego stronie.
Dołączyć do Saurona.
Bądźmy rozważni, przyjacielu.
Powiedz mi... przyjacielu,
kiedyż to Saruman Mądry porzucił rozsądek dla obłędu?
Miałeś możność
pomagać mi dobrowolnie,
lecz wolałeś wybrać drogę cierpienia!
Panie Frodo?
Frodo? Frodo!
- Już się bałem... - Co takiego?
- Gandalf mi mówił... - Co?
"Nie zgub go, Samwise Gamgee". Nie chcę tego.
W Shire nic nam nie zagraża.
Frodo.
To Frodo Baggins!
Zostaw go!
Chodź, Frodo.
Co to znaczy?
Byliście na polu Maggota!
Nicponie!
Wynocha!
Obedrę was ze skóry!
- Wścieka się o kilka marchewek. - I kapustę.
I worki kartofli sprzed tygodnia
- i grzyby sprzed dwóch! - Właśnie, Pippinie.
Przesadza w gniewie.
Biegiem!
O mały włos.
Chyba coś sobie złamałem.
Zaufać Brandybuckowi i Tukowi!
Pokazaliśmy wam skrót.
- Do czego? - Pieczarki!
Moje.
Nieźle, Merry.
Jeszcze jeden.
Zejdźmy z gościńca.
Chować się!
Szybko!
Cicho!
Co to było?
- Widzisz coś? - Nic!
Co się dzieje?
Czarny Jeździec czegoś szukał. Albo kogoś.
Frodo?
Padnij!
Musimy uciekać z Shire
i przedostać się do Bree.
Dobrze.
Prom Buckleberry. Za mną!
Biegiem!
Za mną!
Biegiem!
Sam, cuma!
Frodo!
Biegnij, Frodo!
Szybko!
Dalej!
Biegnij!
- Najbliższy most? - Brandywine. 20 staj dalej.
Chodźcie.
Czego?
Idziemy do gospody.
Hobbici... czwórka.
Czego szukacie w Bree?
Noclegu. Reszta to nasza sprawa.
Nie chciałem młodego pana urazić.
Po zmierzchu każdego pytam.
Kręcą się tu dziwne osoby. Ostrożności nigdy dosyć.
Patrz, jak leziesz!
Przepraszam.
Witam, mali panowie.
Mamy tu przytulne pokoiki w sam raz dla hobbitów.
Chętnie gościmy tu niziołków, panie...?
Nazywam się Underhill.
- Underhill. - Jesteśmy przyjaciółmi Gandalfa.
- Proszę go powiadomić, że jesteśmy. - Gandalfa?
Gandalfie...
A tak...
Starszy jegomość.
Siwa broda, szpiczasta czapka.
Od pół roku go nie widziałem.
Co teraz?
Sam, na pewno tu przybędzie.
Z drogi!
Co to?
Pinta, przyjacielu.
Sprzedają je na pinty?
- Kupię. - Dopiero co kupiłeś kufel!
Tamten cały czas się tu gapi.
Przepraszam.
Kto siedzi w tamtym kącie?
To jeden ze strażników. Niebezpieczni z nich włóczędzy.
Nie znam jego imienia, ale tutaj
zwą go Obieżyświatem.
Obieżyświat.
Baggins...
Baggins? Jasne, że znam.
To tamten. Frodo Baggins.
Mój kuzyn 2. stopnia ze strony matki
i kuzyn trzeciego stopnia...
- Pippin! - Uważaj!
Nie ukryjesz się.
Ja widzę.
Nie ma życia
w próżni.
Jest tylko śmierć.
Ściągasz na siebie uwagę, panie Underhill.
- Czego chcesz? - Nie nosisz byle błyskotki.
- Nic nie noszę. - Co ty powiesz?
Umiem być niewidoczny,
ale całkiem zniknąć to rzadki talent.
- Kim jesteś? - Boisz się?
Tak.
To jeszcze nie strach. Wiem, co cię dręczy.
Puść go, bo cię załatwię!
Masz mężne serce. Ale to cię nie ocali.
Nie czekaj na czarodzieja. Już tu idą.
Kim oni są?
Kiedyś byli ludźmi.
Wielkimi władcami.
Sauron dał im dziewięć pierścieni władzy.
Przyjęli je, zaślepieni chciwością,
by jeden za drugim pogrążyć się w mroku.
Stali się jeńcami jego woli.
Nazgulami. Upiorami Pierścienia. Nie są ani martwi, ani żywi.
Nieustannie czują
obecność Pierścienia.
Wabieni jego mocą
nie przestaną cię ścigać.
- Dokąd nas prowadzisz? - W dzikie ostępy.
Skąd pewność, że Obieżyświat to przyjaciel Gandalfa?
Myślę, że przyjaciel wroga byłby lepiej ubrany
- i bardziej przebiegły. - Jest dość przebiegły.
Musimy mu ufać.
- Ale dokąd nas prowadzi? - Do Rivendell,
- do domu Elronda. - Słyszałeś?
Zobaczymy elfów!
Panowie,
- za dnia nie stajemy. - A śniadanie?
- Już jedliście. - Jedno. A drugie śniadanie?
Chyba nie słyszał o drugim śniadaniu.
A podkurek, lunch, podwieczorek, obiad, kolacja?
- O nich chyba słyszał. - Nie licz na to.
Pippin!
Co one jedzą, kiedy nie ma tu hobbitów?
Kim ona jest?
Kobieta, o której śpiewasz?
Dama z Lúthien.
Elficka kobieta, która pokochała śmiertelnika.
Co się z nią stało?
Umarła.
Prześpij się, Frodo.
Moc Isengardu jest na twoje rozkazy,
Sauronie, Władco Świata.
Stwórz mi armię godną
Mordoru.
Jakie są rozkazy, panie?
Czego żąda Oko?
Czeka nas praca.
Drzewa są oporne...
korzenie długie.
Wykarczujcie je.
To ruiny wieży Amon Sul.
Urządzimy tu nocleg.
Są dla was. Miejcie je przy sobie.
Pójdę się rozejrzeć.
Nie ruszajcie się stąd.
Pękł mi pomidor.
- Dasz mi bekonu? - Chcesz pomidor, Sam?
- Co robicie? - Pomidory, kiełbasa, bekonik.
- Zostawiliśmy dla pana. - Zgaście!
- Ślicznie.
Pomidory w popiele.
Szybko!
Precz, diabły!
Frodo!
Sam.
Obieżyświacie!
- Ratuj go! - Ranił go nóż Morgulu.
Nie umiem mu pomóc.
Tu trzeba elfickich leków.
Szybko!
To 6 dni stąd! Nie przeżyje!
Wytrzymaj.
Gandalfie!
Patrz. To trolle pana Bilba.
Panie Frodo?
Stygnie!
Umrze?
Przechodzi do Świata Cienia, by się stać upiorem.
- Są blisko. - Znasz athelas?
- Athelas? - Królewski liść.
To zioło!
Może spowolni działanie jadu.
Cóż to? Strażnik daje się zaskoczyć?
Frodo.
Jestem Arwena. Pomogę ci.
Usłysz mój głos. Wróć do światła.
Kto to?
Frodo.
- Elf. - Gaśnie.
Długo nie wytrzyma.
Zawieźmy go do mojego ojca.
Szukam was od dwóch dni.
Ściga was pięć Upiorów. Nie wiem, gdzie są pozostałe.
Zostań, przyślę konie.
Jeżdżę najszybciej z was.
To niebezpieczne.
Co oni mówią?
Po przejściu przez rzekę chronić go będzie moc elfów.
A ja się nie boję.
Arweno.
Spinaj konia i nie patrz za siebie.
Co robisz? Tam są Upiory!
Oddaj nam niziołka!
Sami go odbierzcie.
Nie!
Nie poddawaj się!
Nie teraz!
Łaska, którą mi dano,
niechaj na niego spłynie. Oszczędź go.
Ocal.
- Gdzie jestem? - W domu Elronda.
Jest dziesiąta rano.
A dzień 24 października, jeśliś ciekaw.
Gandalfie!
Tak, jestem tutaj.
Masz szczęście, że i ty tu trafiłeś.
Kilka godzin więcej i byłoby po tobie.
Masz w sobie wielką siłę, drogi hobbicie.
Co się stało?
- Czemu na nas nie czekałeś? - Przepraszam.
Coś mnie zatrzymało.
Nie wolno odrzucać przyjaźni Sarumana.
Jeden zły krok prowadzi do drugiego. Jesteś u kresu.
Ulegnij mocy Pierścienia,
albo własnej zagładzie.
Jest tylko jeden Władca Pierścienia.
On jeden potrafi mu narzucić swoją wolę.
I nie podzieli się władzą.
A zatem wybrałeś śmierć.
Gandalfie...
Co się dzieje?
Nic.
Frodo!
Frodo! Przebudziłeś się!
Czuwał przy tobie.
Tak się niepokoiliśmy!
Wiedza Elronda
przywraca ci zdrowie.
Witam w Rivendell, Frodo Bagginsie.
Frodo, mój chłopcze!
Bilbo.
"Tam i z powrotem.
Opowieść hobbita pióra Bilba Bagginsa".
- Cudowna. - Chciałem wrócić...
podziwiać potęgę Mrocznej Puszczy,
odwiedzić Esgaroth,
ujrzeć znów Samotną Górę.
Ale zdaje się, że w końcu dopadła mnie starość.
Tęsknię do Shire.
Jako dziecko wciąż udawałem, że jestem gdzieś indziej.
Z tobą, na jednej z twoich wypraw.
Moja przygoda okazała się całkiem inna.
Nie jestem taki jak ty.
Mój drogi chłopcze...
- Czego znów zapomniałem? - Już spakowany?
Chcę być gotów.
- Chciałeś zobaczyć elfów. - Tak.
- Ponad wszystko. - Tak było.
Tylko że...
Zrobiliśmy to, o co prosił Gandalf.
Pierścień jest w Rivendell. Pomyślałem...
widząc, jak zdrowiejesz, że wkrótce ruszymy... do domu.
Masz rację, Samie.
Wypełniliśmy nasze zadanie.
W Rivendell będzie bezpieczny.
Jestem gotów, by wrócić.
Odzyskuje siły.
Ta rana nigdy się w pełni nie zabliźni. Będzie ją nosił do końca życia.
Przynosząc Pierścień aż tutaj,
wykazał odporność na jego złą moc.
To był dlań zbyt wielki ciężar.
Nie żądajmy od niego więcej.
Gandalfie, wróg nie śpi.
Zbiera siły na Wschodzie, jego Oko patrzy na Rivendell.
A Saruman nas zdradził.
Sprzymierzeńcy się wykruszają.
Jego zdrada sięga głębiej.
Udało mu się skrzyżować orków z goblinami.
Hoduje w Isengardzie armię,
która może maszerować za dnia i szybko się przemieszczać.
Idzie po Pierścień.
Elfowie nie pokonają tylu złych sił.
Nie poradzimy sobie i z Mordorem, i z Isengardem.
Gandalfie...
Pierścień nie może tu zostać.
Całe Śródziemie musi ustalić, jak odegnać tę groźbę.
Czas elfów przemija, opuszczamy te brzegi.
Kto wam przyjdzie z pomocą? Krasnoludy?
Szukają bogactw, mają za nic cudze nieszczęścia.
Musimy się zdać na ludzi.
Na ludzi? Ludzie są słabi. Ich rasa karleje.
Chwała Numenoru minęła, a z nią duma i godność.
To za ich sprawą przetrwał Pierścień. Byłem przy tym,
trzy tysiące lat temu,
gdy Isildur zdobył Pierścień.
W dniu klęski potęgi ludzi.
Pospiesz się!
Za mną!
Poszliśmy do wnętrza Góry Przeznaczenia.
Tylko tam można było zniszczyć Pierścień.
Rzuć go w ogień!
Zniszcz go!
Nie.
Isildurze!
Ten dzień miał przynieść kres Zła. Ale pozwolono mu przetrwać.
Isildur zatrzymał Pierścień. Królewski ród wygasł.
Świat ludzi jest bezsilny.
- Są podzieleni, rozproszeni. - Ktoś może ich zjednoczyć
i odzyskać tron Gondoru.
Już dawno zawrócił z tej ścieżki.
Wybrał wygnanie.
Nie jesteś elfem.
Ludzie z Południa są tu mile widziani.
- Kim jesteś? - Przyjacielem Gandalfa Szarego.
Więc przybyliśmy tu w tym samym celu,
przyjacielu.
Resztki Narsila.
Ostrze, które zdjęło Pierścień z dłoni Saurona.
Nie stępiało.
Szczątki dziedzictwa.
Czemu się lękasz przeszłości?
Jesteś dziedzicem Isildura, nie Isildurem.
Nie jesteś skazany na jego los.
W moich żyłach płynie ta sama krew.
Ta sama słabość.
Przyjdzie twój czas.
Staniesz w obliczu tego samego zła. I pokonasz je.
Cień jeszcze nami nie zawładnął.
Ani tobą... ani mną.
Pamiętasz nasze pierwsze spotkanie?
Myślałem, że zbłądziłem w krainę snu.
Minęły długie lata.
Nie miałeś wówczas dzisiejszych trosk.
Pamiętasz, co mówiłam?
To, że się ze mną zwiążesz,
wyrzekając się nieśmiertelności danej elfom.
Nic się nie zmieniło.
Wolę jedno życie z tobą,
niż samotność przez wszystkie Ery tego świata.
Wybieram życie śmiertelniczki.
- Nie możesz mi tego dać. - Dam, komu zechcę.
Tak jak serce.
Nieznajomi z daleka, starzy przyjaciele,
przeciwstawmy się groźbie Mordoru.
Śródziemiu grozi zagłada.
Nikogo nie ominie.
Możecie się zjednoczyć lub ulec.
Nad wszystkimi rasami wisi jedno fatum.
Przynieś Pierścień, Frodo.
A więc to prawda.
We śnie
ujrzałem mrok nad wschodnim niebem.
Ale nad Zachodem unosiło się światło.
Usłyszałem głos:
"Zbliża się wasz koniec.
Zguba Isildura została odnaleziona".
Zguba Isildura.
Boromirze!
Nigdy wcześniej nikt nie przemówił tu tym językiem.
Nie proszę cię o wybaczenie, Elrondzie,
bowiem Czarna Mowa Mordoru
może być jeszcze usłyszana
w każdym zakątku Zachodu!
Pierścień jest złem.
To dar.
Dar dla wrogów Mordoru.
Wykorzystajmy go.
Mój ojciec, Namiestnik Gondoru,
długo trzymał Mordor w szachu. Krew naszych braci
zapewniała bezpieczeństwo waszym ziemiom.
Dajcie nam broń wroga. Użyjemy jej przeciw niemu.
Nie posłucha żadnego z nas.
Pierścień zna tylko jednego pana - Saurona.
Co Strażnik może o tym wiedzieć?
To nie byle Strażnik.
To Aragorn, syn Arathorna.
Jesteś mu winien posłuszeństwo.
Aragorn.
Następca Isildura?
Następca tronu Gondoru.
Usiądź, Legolasie.
Gondor nie ma króla.
Nie potrzebuje go.
Aragorn ma rację. Nie możemy go użyć.
Jest tylko jedno wyjście.
Pierścień trzeba zniszczyć.
Więc na co czekamy?
Gimli, synu Glóina, zniszczenie Pierścienia
przerasta nasze możliwości.
Ukuto go w ogniu Góry Przeznaczenia.
I tylko tam będzie unicestwiony.
Trzeba go zanieść do Mordoru
i cisnąć w płomienie, z których powstał.
Jeden z was
musi się tego podjąć.
Nie można tak po prostu wejść do Mordoru.
Jego bram nie strzegą sami orkowie.
Czai się tam zło, które nie śpi.
A Wielkie Oko trwa na straży.
To jałowe pustkowie pełne ognia,
popiołu i pyłu.
Powietrze to zatrute opary.
I 10-tysięczna armia nic nie wskóra. To szaleństwo.
Nie słyszałeś Elronda? Trzeba go zniszczyć!
I ty to zrobisz, co?
A jeśli się nie uda
i Sauron odzyska Pierścień?
Wolę śmierć niż oddać Pierścień elfom!
Nie można ufać elfom!
Zrozumcie: wy się kłócicie, a Sauron rośnie w siłę!
Zniszczy was wszystkich!
Ja to zrobię!
Zaniosę Pierścień do Mordoru.
Chociaż...
nie znam drogi.
Pomogę ci dźwigać to brzemię,
dopóki spoczywa na twoich barkach.
Jeśli żyjąc lub ginąc, mogę cię ocalić,
zrobię to.
Masz mój miecz.
I mój łuk.
I mój topór.
Nasz los jest w twoich rękach.
Skoro taka jest wola Rady,
Gondor ją wesprze.
- Beze mnie nie pójdzie! - Trudno was rozdzielić,
choć to jego wezwano na tajną naradę, nie ciebie.
My też pójdziemy!
Albo wsadźcie nas do worka!
Przyda się ktoś rozumny podczas takiej...
misji...
wyprawy...
tego czegoś.
A zatem ty odpadasz.
Dziewięciu piechurów.
Niech tak będzie.
Tworzycie Drużynę Pierścienia.
Wspaniale!
A dokąd idziemy?
Chciała ochronić swoje dziecko.
Myślała, że w Rivendell będziesz bezpieczny.
W sercu wiedziała, że nie zaznasz spokoju przez całe życie.
Że nie uciekniesz swemu losowi.
Elfowie potrafią przekuć miecz królów,
ale tylko ty możesz go dzierżyć.
Nie pragnę tego.
Nigdy tego nie pragnąłem.
Jesteś ostatnim z linii. Nie ma nikogo innego.
Mój stary miecz. Żądło.
Weź.
- Jaki lekki! - Tak. Wykuty przez elfów.
Gdy orkowie są blisko, klinga jarzy się błękitem.
A wówczas, chłopcze, trzeba bardzo uważać.
Mam jeszcze takie cacko.
Mithril.
Lekkość puchu,
wytrzymałość smoczej łuski.
Włóż.
Mój stary Pierścień.
Bardzo bym chciał...
znów go potrzymać... jeden, ostatni raz.
Wybacz, że obdarzyłem cię tym ciężarem.
Przykro mi,
że dźwigasz to brzemię.
Przepraszam cię za wszystko.
Powiernik Pierścienia wyruszy do Góry Przeznaczenia.
Was, których podróżują z nim,
nie wiąże żadna przysięga, by zajść dalej, niż zechcecie.
Żegnaj. Spełnij swój cel.
Niech błogosławieństwo elfów, ludzi
i wszystkich wolnych istot będzie wciąż z wami.
Drużyna czeka na Powiernika Pierścienia.
Mordor jest w lewo czy w prawo?
W lewo.
Przez 40 dni kierujemy się na zachód od Gór Mglistych,
z nadzieją, że Brama Rohanu będzie dla nas otwarta.
Stamtąd ruszymy na wschód, do Mordoru.
Dobrze! Świetnie!
Ruszaj stopami!
- Ładnie. - Dzięki. - Szybciej!
Gdyby ktoś mnie spytał, a wiem, że nie spyta,
rzekłbym, że nadkładamy drogi.
Idźmy przez kopalnie Morii.
Mój kuzyn Balin przywita nas po królewsku.
Nie wybrałbym tej drogi, chyba że nie miałbym wyboru.
Wybacz!
Brać go!
- Za Shire! - Trzymaj go!
Panowie, wystarczy.
Moja ręka! Moja ręka!
- Co to? - Nic, zwykła chmura.
Szybko się przemieszcza.
Pod wiatr.
- Krebainy z Dunlandu! - Kryć się!
Szybko!
Szpiedzy Sarumana.
Obserwują południowy gościniec.
Musimy iść przez Caradhras.
Frodo!
Boromirze.
Cierpimy męki strachu i zwątpienia
dla czegoś tak małego.
Dla czegoś tak maleńkiego.
Boromirze!
Oddaj go Frodowi.
Jak sobie życzysz.
Mnie na nim nie zależy.
A zatem, Gandalfie, wybrałeś szlak przez Caradhras.
A jeśli go nie sforsujesz... którędy pójdziecie?
Czy jeśli góra cię pokona,
zaryzykujesz jeszcze groźniejszą przeprawę?
Jakiś nienawistny głos.
To Saruman!
Ściąga lawinę!
- Zawracamy! - Nie!
Nie!
Musimy zejść!
Pójdziemy do Bramy Rohanu, a potem do mojego miasta!
Za blisko Isengardu!
Nie da się przez górę? Przejdźmy pod nią!
Przez Morię.
Moria. Lękasz się wejść do kopalni.
Chciwość zapędziła krasnoludów zbyt głęboko.
Dobrze wiesz, co obudzili w mrokach Khazad-dum.
Cień...
i płomień.
Decyzję podejmie Powiernik Pierścienia.
Nie możemy tu zostać!
Hobbity tu zginą!
Frodo?
Pójdziemy przez kopalnie.
Niech tak będzie.
Frodo, pomóż mi.
Jak twoje ramię?
- Lepiej niż wcześniej. - A Pierścień?
Czujesz, że jego moc rośnie, prawda?
Też to poczułem. Musisz być ostrożny.
Dosięgnie cię zło spoza Drużyny.
I obawiam się, że w Drużynie też czyha.
- Więc komu mam ufać? - Sobie.
Zaufaj własnej sile.
- Nie rozumiem. - Jest wiele mocy w tym świecie.
Mocy dobra i zła.
Niektóre są potężniejsze niż ja.
A z niektórymi jeszcze się nie mierzyłem.
Ściany...
Morii.
Krasnoludzkie drzwi są niewidzialne, gdy są zamknięte.
Tak, i ich właściciele nie mogą ich znaleźć, jeśli o nich zapomną.
Czemu mnie to nie dziwi?
Popatrzmy...
Ithildin.
Odbija jedynie blask gwiazd i księżyca.
Napis głosi: "Wrota Durina, Władcy Morii.
- Powiedz, przyjacielu, i wejdź". - To znaczy?
Jeśli jesteś przyjazny i znasz hasło, wrota się otworzą.
Nic się nie stało.
Znałem kiedyś wszystkie zaklęcia w językach elfów,
ludzi i orków.
To co zrobisz?
Uderzę twoją głową o te drzwi!
A jeśli to nie pomoże,
przynajmniej uwolnię się od głupich pytań.
Spróbuję znaleźć odpowiednie słowa.
Nic w kopalni po kucyku,
- nawet tak dzielnym jak Bill. - Pa, Bill.
Ruszaj.
Nie martw się, Sam. Zna drogę do domu.
Nie mąć wody.
To na nic.
To zagadka.
Powiedz: "Przyjacielu" i wejdź.
Jak jest po elficku "przyjaciel"?
Mellon.
Niebawem zaznasz słynnej gościnności krasnoludów.
Trzaskający ogień, piwo słodowe, pyszne mięsiwa!
Oto siedziba mego kuzyna Balina.
Nazywają to "kopalnią".
"Kopalnią"!
To nie kopalnia... to grób.
Nie...
Nie!
Gobliny.
Idźmy do przełęczy.
Nie powinniśmy byli tu wchodzić.
Uciekajcie stąd! Już!
- Frodo! - Pomocy!
Obieżyświacie!
- Pomocy! - Puszczaj go!
Aragornie!
Frodo!
Do kopalni!
- Legolasie! - Do jaskini!
Biegiem!
Nie mamy wyboru.
Musimy się zmierzyć z ciemnościami Morii.
Bądźcie czujni. Istoty starsze i plugawsze od orków
drzemią w otchłaniach świata.
Bądźmy cicho. Przed nami cztery dni wędrówki.
Obyśmy przeszli niepostrzeżenie.
Bogactwem Morii nie było złoto
ani klejnoty,
ale mithril.
Bilbo dostał kiedyś kolczugę od Thorina.
- To dar godny króla. - Tak.
Nigdy mu tego nie powiedziałem,
ale była warta więcej niż całe Shire.
Pippinie.
Nie pamiętam tego miejsca.
- Zabłądziliśmy? Oj, chyba tak. - Cii, Gandalf myśli.
Merry?
Jestem głodny.
- Tam coś jest. - To Gollum.
- Gollum? - Tropi nas od trzech dni.
- Zbiegł z lochów Barad-dur? - Zbiegł...
albo go wypuszczono.
Pierścień sprowadził go tutaj.
Będzie go pragnął do końca życia.
Darzy Pierścień miłością i nienawiścią, tak jak siebie samego.
Życie Smeagola to smutna historia.
Tak, nazywał się Smeagol, zanim odnalazł go Pierścień.
Zanim doprowadził go do szaleństwa.
Szkoda, że Bilbo go nie zabił.
Szkoda?
Szkoda mu było go zgładzić.
Wielu żywych zasługuje na śmierć. Niektórzy konający zasłużyli na życie.
Możesz im je zapewnić?
Nie sądź i nie uśmiercaj tak pochopnie.
Nawet mędrzec wszystkiego nie przewidzi.
Czuję, że Gollum zagra jeszcze jakąś rolę,
w imię dobra lub zła,
nim to wszystko się skończy.
Litość Bilba mogła odmienić niejeden los.
Żałuję, że Pierścień do mnie trafił...
Żałuję, że to wszystko się zdarzyło.
Jak każdy, kto dożył takich czasów. Ale to nie jego wybór.
My decydujemy tylko o tym, jak wykorzystać dany nam czas.
Na tym świecie działają nie tylko siły zła.
Pierścień trafił do Bilba.
A więc i tobie było sądzone go przejąć.
To pocieszająca myśl.
Tędy!
- Przypomniał sobie! - Nie. Ale tu mniej cuchnie.
Jeśli wątpisz, Meriadoku, zawsze idź za nosem.
Zaryzykuję i trochę mocniej poświecę.
Oto jest
wielkie królestwo i stolica krasnoludów.
Jest na co popatrzeć.
Gimli!
Nie!
Nie.
"Tu spoczął Balin,
syn Fundina,
władca Morii".
Nie żyje.
Tego się obawiałem.
W drogę. Nie zwlekajmy.
"Zajęli most i Drugą Salę.
Zaryglowaliśmy bramy,
lecz wkrótce musimy ulec.
Ziemia drży... Bębny...
Bębny...
Bębny
w głębinach.
Nie możemy wyjść.
W mroku przemyka cień.
Nie możemy wyjść.
Nadchodzą".
Głupi Tuk!
Sam tam skocz i oszczędź nam swojej głupoty.
Frodo!
Orkowie.
Uciekajcie z Gandalfem!
Mają jaskiniowego trolla.
Niech przyjdą!
Jeden krasnolud jeszcze tu dycha!
Nabieram wprawy.
Frodo!
Aragornie!
Frodo!
Nie...
Żyje.
To nic. Nie jestem ranny.
Powinieneś nie żyć.
Ta włócznia przebiłaby dzika.
Chyba go nie doceniamy.
Mithril.
Zaskakujesz nas, panie Baggins.
Do Mostu Khazad-Dum!
Tędy!
Cóż to za nowe diabelstwo?
Balrog.
Demon z przedwiecznego świata.
Nikt z was go nie pokona.
Biegiem!
Uciekajcie!
Gandalf.
Prowadź ich.
Most już blisko.
Rób, co mówię! Nic tu po mieczach.
Gandalfie!
Merry! Pippin!
Sam!
Krasnoludem się nie rzuca!
Nie za brodę!
Uwaga.
Trzymaj się!
W przód!
Uwaga.
Dalej!
Teraz!
Przez most!
Szybko!
Nie przejdziesz!
Gandalfie!
Jestem sługą Tajemnego Ognia, władcą płomienia Anoru.
Czarny ogień ci nie pomoże, płomieniu z Udunu!
Wracaj do cienia!
Nie pozwolę ci
przejść!
- Nie! - Gandalfie!
Biegnijcie, głupcy!
Nie!
Aragornie!
Niech wstają.
Okaż im serce!
Noc ściągnie zastępy orków.
Idziemy do lasów Lothórien.
Boromirze, Legolasie, Gimli, pomóżcie im.
Wstań.
Frodo?
Frodo!
Nie zostawać w tyle!
Mówią, że mieszka tu potężna czarodziejka.
Wiedźma elfów.
Jej moc jest straszliwa.
Kto na nią spojrzy, zostaje zaczarowany.
Frodo!
I przepada bez wieści.
Przybywasz tu w rytm kroków przeznaczenia.
Przynosisz wielkie zło, Powierniku Pierścienia.
Panie Frodo?
Ale tego krasnoluda tak łatwo nie omota.
Mam wzrok jastrzębia i słuch lisa.
Krasnolud tak głośno dyszy, że trafilibyśmy go i po ciemku.
Witaj, Legolasie, synu Thranduila.
Jesteśmy waszymi dłużnikami.
Aragorn z Dunedainów.
Słyszeliśmy o tobie.
I to by była legendarna gościna elfów.
Mówcie tak, żebym was rozumiał.
Nie mieliśmy do czynienia z krasnoludami od Dni Mroku.
A wiesz, co ten krasnolud na to?
To nie było zbyt uprzejme.
Przynosicie ze sobą wielkie zło.
Nie możecie zajść dalej.
Gandalf nie zginął na marne.
Chciałby, żebyś trwał w nadziei.
Na twoich barkach spoczywa ogromny ciężar.
Nie obarczaj się dodatkowo ciężarem śmierci.
Chodź za mną.
Caras Galadhon.
Ziemskie serce elfów.
Królestwo lorda Celeborna i Galadrieli, Pani Światła.
Wróg wie, ze tu trafiliście.
Możecie zapomnieć o pozostaniu niezauważonymi.
Ośmiu, choć z Rivendell wyszli w dziewięciu.
Gdzie Gandalf?
Pragnę z nim pomówić.
Nie widzę go tu.
Gandalf Szary nie przekroczył naszych granic.
Spadł w cień.
Pochłonął go cień i płomień.
Balrog z Morgothu.
Bez potrzeby zawędrowaliśmy do Morii.
Nic w życiu Gandalfa nie zaszło bez potrzeby.
Nie znamy jeszcze dokładnie jego przeznaczenia.
Niech wielka pustka Khazad-dum nie wypełnia twego serca,
Gimli, synu Glóina.
Bowiem świat jest teraz pełen zagrożeń,
a we wszystkich ziemiach
miłość miesza się z żalem.
Co teraz stanie się z tą Drużyną?
Bez Gandalfa nadzieja stracona.
Los wyprawy wisi na włosku.
Najmniejszy błąd sprowadzi klęskę,
niosąc nam wszystkim zagładę.
A jednak pozostaje nadzieja, póki Drużyna jest lojalna.
Zrzućcie troskę z serca.
Czas wypocząć,
znużyły was bowiem smutek i znój.
Dziś wyśpicie się...
Witaj, Frodo z Shire.
Ty, który widziałeś Oko.
Opłakują Gandalfa.
Co o nim mówią?
Nie mam serca, by wam to powiedzieć.
Żal jest zbyt świeży.
Pewnie nie wspomną o jego sztucznych ogniach.
Powinni napisać o tym wers.
Pod niebo tryska raz po raz
Fontanna kolorowych gwiazd -
I grzmotem wypełniwszy przestrzeń
Złocistych kwiatów spada deszczem.
Te fajerwerki są warte lepszych wierszy.
Idź na spoczynek. Granice są dobrze strzeżone.
Nie zaznam tu spokoju.
Słyszałem w myślach jej głos.
Mówiła o mym ojcu i Gondorze.
Powiedziała mi: "Jest jeszcze nadzieja".
Ale ja jej nie widzę.
Straciliśmy ją dawno temu.
Ojciec to prawy człowiek.
Ale jego rządy upadają. A nasi...
nasi poddani tracą wiarę.
Pragnie, bym coś zmienił. Zrobiłbym to.
Wskrzesiłbym chwałę Gondoru.
Widziałeś ją, Aragornie? Białą wieżę Ectheliona...
połyskliwą jak iglica z pereł i srebra.
Jej proporce unosi poranny wietrzyk.
Czy przyzywał cię do domu
czysty dźwięk srebrnych trąb?
Widziałem Białe Miasto.
Dawno temu.
Pewnego dnia los nas tam zaprowadzi.
Strażnik z wieży zawoła:
"Powrócili władcy Gondoru!".
- Spojrzysz w Zwierciadło? - Co tam zobaczę?
Tego nie wiedzą nawet mędrcy,
bo Zwierciadło
pokazuje bardzo wiele.
To, co było...
to, co jest...
a czasem nawet to,
co się jeszcze nie zdarzyło.
Wiem, co ujrzałeś.
Widzę to i w swoich myślach.
To, co się wydarzy, jeśli zawiedziesz.
Drużyna się rozpada. To się już zaczęło.
On spróbuje przejąć Pierścień.
Wiesz, o kim mówię.
Pierścień zniszczy wszystkich, jednego po drugim.
Jeśli poprosisz,
przekażę ci go.
Tak łatwo mi go oddajesz?
Przyznaję, że moje serce bardzo go pożądało.
Królowa zamiast Władcy Ciemności!
Piękna i straszna jak jutrzenka!
Zdradliwa jak morze!
Mocniejsza
niż podwaliny Ziemi!
Wszyscy będą mnie kochać i rozpaczać.
Przeszłam próbę. Usunę się w cień,
udam się na Zachód...
- i pozostanę Galadrielą. - Sam temu nie podołam.
Jesteś Powiernikiem Pierścienia. Kto go niesie,
musi być sam.
To Nenya, Pierścień z Adamantem.
Strzegę go.
Tę misję powierzono tobie.
Jeśli ty nie znajdziesz drogi,
nikt tego nie dokona.
Wiem zatem, co muszę zrobić.
Tylko że...
boję się to zrobić.
Nawet niepozorna istota może odmienić bieg przyszłości.
Czy wiesz,
skąd się wzięli orkowie?
To niegdysiejsi elfowie.
Zniewoleni przez ciemne moce.
Torturowani i okaleczeni.
Wyniszczona, budząca grozę forma życia.
Teraz...
została udoskonalona.
Mój waleczny uruk-haiu,
komu służysz?
Sarumanowi!
Macie ich tropić, aż się odnajdą!
Nie znacie bólu i strachu.
Zakosztujecie ludzkiego mięsa!
Jeden z niziołków niesie coś drogocennego.
Przyprowadź mi go żywego i całego.
Resztę zabij.
Nigdy wcześniej nie przyodziewaliśmy tu obcych.
Niech te płaszcze pomogą osłonić was przed wrogimi oczami.
Lembas.
Elficki chleb.
Jeden mały kęs może wypełnić żołądek dorosłej osoby.
Ile ich zjadłeś?
Cztery.
Im dalej na południe, tym większe zagrożenie.
Orkowie z Mordoru zajęli wschodnie wybrzeże Anduiny.
Jednak zachodni brzeg też jest niebezpieczny.
Dziwne stwory noszące znak Białej Ręki przemierzały nasze ziemie.
Orkowie nie często podróżują w słońcu, a jednak właśnie to robią.
Namierzają was.
Płynąc rzeką możecie prześcignąć ich do Wodogrzmotów Rauros.
Moim darem dla ciebie, Legolasie, jest Łuk Galadrieli.
Jest warty talentów naszych leśnych braci.
To Sztylety z Noldorinu.
Zaznały już walki i wojny.
Nie obawiaj się, młody Peregrinie Tuku.
Odnajdziesz odwagę.
A tobie, Samwisie Gamgee,
wręczam elficką linę z hithlainy.
Dziękuję, pani.
A nie macie już może tych ładnych, błyszczących sztyletów?
A jaki dar chciałby dostać krasnolud od elfów?
Żaden.
Wystarczy mi ostatnie spojrzenie na panią Galadrimów,
bowiem jest piękniejsza niż wszystkie klejnoty pod ziemią.
Szczerze mówiąc...
Chciałbym prosić o jedno.
Nie, to nonsens.
Głupia prośba.
Nie mogę dać ci niczego lepszego
od daru, który już posiadasz.
Miłość Arweny.
Obawiam się, że duch Arweny wygaśnie.
Chciałem, by opuściła te brzegi
i była ze swoimi ludźmi.
Chciałem, by popłynęła statkiem do Valinoru.
Ten wybór wciąż ją czeka.
Ciebie również czekają decyzje, Aragornie.
Wznieść się na wyżyny twoich ojców z czasów Elendila
lub lec w ciemnościach z resztą twoich braci.
Żegnaj.
Pozostało ci jeszcze wiele do zrobienia.
Nie spotkamy się już więcej,
Elessarze.
Żegnaj, Frodo Bagginsie.
Daję ci blask Earendira,
naszej ukochanej gwiazdy.
Niech ci rozjaśnia ciemność,
gdy zgaśnie wszelkie inne światło.
To rozstanie było dla mnie najgorszym bólem,
kiedy spojrzałem po raz ostatni na tę, która jest najpiękniejsza.
Nie nazwę już niczego pięknym, chyba że będzie to jej dar.
Co to za dar?
Poprosiłem ją o jeden włos z jej złotej głowy.
Dała mi trzy.
Gollum. Śledzi nas od Morii.
Miałem nadzieję, że zgubimy go na rzece.
Ale jest zbyt przebiegły.
A jeśli powiadomi wroga o naszym położeniu,
będziemy jeszcze bardziej zagrożeni.
Proszę coś zjeść, panie Frodo.
- Nie, Samie. - Nie jadłeś nic cały dzień.
I nie śpisz. Nie myśl, że tego nie zauważyłem.
- Panie Frodo... - Wszystko w porządku.
Nieprawda.
Pomogę ci.
Obiecałem to Gandalfowi.
Nie możesz mi pomóc, Samie.
Nie tym razem.
Prześpij się.
Minas Tirith to bezpieczniejsza droga.
Wiesz o tym. Możemy się tam przegrupować.
Uderzyć w Mordor z większą siłą.
Nie ma siły Gondoru, którą moglibyśmy wykorzystać.
Elfom zaufałeś w mgnieniu oka.
Nie masz wiary we własny lud?
Tak, jest wśród nas słabość,
ale jest też odwaga i honor.
A ty nie chcesz tego dostrzec.
Boisz się!
Całe życie chowałeś się w cieniach.
W strachu przed tym, kim jesteś.
Nie pozwolę, by Pierścień choć zbliżył się do twojego miasta.
Frodo.
Argonath.
Marzyłem, by ujrzeć dawnych królów.
Moich przodków.
Przepływamy o zmierzchu.
Potem ruszamy dalej.
Podchodzimy Mordor od północy.
Wystarczy przejść przez Emyn Muil,
labirynt ostrych jak brzytwa skał.
A potem będzie jeszcze lepiej!
Gnijące, smrodliwe bagna, jak okiem sięgnąć.
To jest nasza trasa.
Może sen ci przywróci nadwątlone siły.
"Nadwątlone"?
- Ruszajmy. - Nie.
Orkowie są na wschodnim brzegu. Czekamy na osłonę nocy.
Nie to mnie niepokoi.
Moje myśli spowił cień groźby.
Coś się zbliża.
Czuję to.
"Nadwątlone siły"! Nie słuchaj go.
Gdzie jest Frodo?
Nie wolno się oddalać.
Zwłaszcza tobie.
Tyle od ciebie zależy.
Frodo?
Wiem, czemu chcesz być sam.
Widzę, jak cierpisz.
Czy na pewno musisz cierpieć?
Są inne drogi, Frodo.
- Inne ścieżki. - Uznałbym to, co powiesz,
za mądrość, ale serce ostrzega.
Ostrzega? Przed czym?
Wszyscy się boimy.
Ale pozwolić, by lęk zniweczył nadzieję?
- To obłęd. - Nie ma innej drogi.
Chcę mieć siłę, by bronić swego ludu!
Gdybyś mi dał Pierścień...
- Nie jestem rabusiem. - Nie jesteś sobą.
Jakie możesz mieć szanse?
Wytropią cię.
Odbiorą Pierścień.
Będziesz błagał o śmierć!
Głupcze!
Wybrał cię ślepy los. Pierścień mógł trafić do mnie!
Oddaj mi go!
- Oddaj mi go! - Nie!
Czytam w twoich myślach. Zaniesiesz go Sauronowi!
Zdradzisz nas!
Ściągniesz śmierć na siebie i na nas!
Przeklęty! Przeklęte niziołki!
Frodo?
Frodo.
Co ja zrobiłem? Błagam, Frodo.
Frodo, wybacz!
Frodo?
- Zawładnął Boromirem. - Gdzie Pierścień?
Odejdź!
Frodo!
- Ślubowałem cię chronić. - Przed tobą także?
Zniszczyłbyś go?
Aragornie.
Elessarze.
Szedłbym z tobą aż do końca.
W ogień Mordoru.
Wiem.
Opiekuj się resztą. Zwłaszcza Samem. Nie zrozumie.
Idź.
Uciekaj!
Panie Frodo!
Szukać niziołka!
Szukać!
Elendir!
Aragornie, szybko!
Frodo!
Schowaj się!
Chodź!
Co on robi?
Odchodzi.
Nie!
Uciekaj!
Ej, wy!
Tutaj!
Tędy!
- Udało się! - Biegnij!
- Róg z Gondoru. - Boromir.
Uciekajcie!
Nie.
- Pojmali niziołków. - Spokojnie.
Gdzie jest Frodo?
Pozwoliłem mu odejść.
Ja tego nie potrafiłem.
Chciałem mu odebrać Pierścień.
Jest poza naszym zasięgiem.
Wybacz.
Nie przewidziałem tego.
- Zawiodłem was wszystkich. - Nie.
Dzielnie walczyłeś.
Ocaliłeś honor.
Zostaw.
To już koniec.
Nasz świat upadnie.
Pogrąży się w ciemności.
Moje miasto legnie w gruzach.
Nie wiem, czy w mojej krwi znajdzie się dość sił,
ale nie pozwolę na zagładę Białego Miasta...
na zagładę naszych poddanych.
Naszych poddanych...
Poszedłbym z tobą, mój bracie.
Mój wodzu.
Mój królu.
Spoczywaj w pokoju... synu Gondoru.
Będą go wypatrywać z Białej Wieży.
Ale on już nie wróci!
Frodo!
Żałuję, że Pierścień do mnie trafił...
Żałuję, że to wszystko się zdarzyło.
Jak każdy, co dożył takich czasów.
Ale to nie jego wybór.
Ty decydujesz tylko o tym,
jak wykorzystać czas, który ci dano.
Frodo, nie!
Frodo!
- Frodo! - Nie, Sam.
Zawróć!
- Sam pójdę do Mordoru! - Oczywiście!
A ja z tobą!
Nie umiesz pływać!
Sam!
Dałem słowo.
"Nie opuścisz go, Samwisie Gamgee".
I ani myślę.
Ani myślę.
Sam.
W drogę.
Szybko! Już się przeprawili!
Nie idziesz z nimi?
Nie mamy już wpływu na los Froda.
A więc wszystko na nic. Drużyna zawiodła.
Nie, jeśli dochowamy wierności towarzyszom.
Nie skażemy Merry'ego i Pippina na mękę i śmierć.
Dopóki nam starczy sił. Zostawcie to, co zbędne.
Pójdziemy bez balastu. Czas zapolować na orków.
Tak!
Mordor.
Oby inni znaleźli bezpieczniejszą drogę.
Obieżyświat o nich zadba.
Nie sądzę, byśmy ich jeszcze spotkali.
A może jednak, panie Frodo. Może jednak...
Sam...
Cieszę się, że jesteś ze mną.
Dla Joan and Billa Jacksonów
Dziękujemy za waszą wiarę, wsparcie i miłość.