KŁAMSTWO DOSKONAŁE
RELACJA: KOLEŻEŃSKA
RELACJA: ROMANTYCZNA
WDOWA
WDOWIEC
OSOBA PALĄCA NIE
OSOBA PIJĄCA NIE
MIAŁAM SYNA,
ZGINĄŁ W WYPADKU SAMOCHODOWYM.
ESTELLE: MASZ INNYCH BLISKICH? BRIAN: TAK, SYNA.
NIE ROZMAWIAMY.
MIŁO SIĘ PISAŁO.
CO POWIESZ NA SPOTKANIE? NA KOLACJĘ?
NA MOTYWACH POWIEŚCI NICHOLASA SEARLE'A
PRZEDNI POMYSŁ.
ZATEM JESTEŚMY UMÓWIENI.
LONDYN, 2009
- Dzień dobry. - Jestem umówiony z Estelle.
Siedzi tam.
Estelle?
Brian.
Spóźniłem się? Ja się nie spóźniam.
Byłam przed czasem.
Rozumiem.
Prawdę mówiąc, zrobiłem kilka kółek wokół restauracji.
Z ekscytacji.
Martini z wódką.
- Czyli nie prowadzisz? - Nie.
Odbierze mnie wnuk. Stephen.
Jedyny wnuk?
Tak. Jedyny.
Tylko on mi został.
Masz syna.
Roberta. Mieszka w Australii.
Moja Harriet nie żyje od trzech lat,
a twój mąż, Alasdair...
Zgadza się.
Tak, od roku.
Powiedz, często to robisz?
Umawiasz się przez serwisy randkowe?
Tak.
Czy nie jest zawsze tak samo?
Chodzi ci o oczekiwanie i późniejszy zawód?
Nikt nie mówi tego na głos.
"Gdybyś opisała siebie nieco dokładniej...
nie tracilibyśmy czasu i energii,
które na tym etapie życia są bezcenne".
Ten system dobiera w pary obłąkanych i beznadziejnych.
Mówię sobie:
"Głowa do góry. Otuchy. Tym razem będzie inaczej".
Też tak mam. Jestem wieczną optymistką.
Tak myślałem.
Dlatego muszę się przyznać do oszustwa.
Niczego nie piętnuję bardziej niż nieuczciwości.
Wcale nie mam na imię Brian.
Jestem Roy.
Roy Courtnay.
Rozumiem.
W takim razie wypadałoby
wyznać, że nie mam na imię Estelle.
Tylko jeśli nie masz.
Nie mam. Jestem Betty.
Betty McLeish.
Chyba to przeboleję.
Witaj, Betty.
- Twój wnuk? - Tak. Już czeka.
Podwieźć cię do domu?
Nie. Na stację mam dwa kroki,
potem spacerek z Paddington i jestem.
- Au revoir , Betty. - Do następnego razu.
Zadzwonisz?
Do Stringfellows, poproszę.
Dziękuję.
Proszę za mną.
Wybaczcie zwłokę.
Zatrzymało mnie coś pilnego.
Ile miała lat?
Tyle, ile powinna.
Szampan dla wszystkich. Dziękuję.
Objaśniałem zasady.
Na wszelki wypadek — żadnych imion.
Wzbogaciliśmy się w przeszłości
i stąd pomysł, aby pozwolić wam
dołączyć do nowej grupy inwestycyjnej.
Zawarłem ostatnio znajomość z pewnymi panami,
którzy chcą zainwestować 800 tys. funtów.
Jestem znany jako bankier, nieco śliski,
ale zapewniam szybkie podwojenie kapitału
zainwestowanego w spółkę komandytową.
Czyli naszą.
Lecz nim panowie wyłożą forsę,
muszą zobaczyć nasz wkład.
Raptem 200 tysięcy.
Po 50 od łebka.
Kwota nikogo nie przeraża?
Dobrze.
A zatem...
Mam pytanie.
Nie oczekuję jasnej odpowiedzi.
Ten interes... bardzo jest szemrany?
Trudno powiedzieć.
Zagadnienie wyczerpane.
Drugie pytanie, pewnie też nie powiesz za dużo.
Co to za ludzie?
Jak wszyscy przy stoliku i oni wolą pozostać anonimowi.
Ale żeby ci naświetlić fakty...
Bryn.
Matko. Pierwszy złamał zasadę.
Żeby ci naświetlić fakty...
Zdradzę, że to obcokrajowcy,
którzy pragną dołączyć do grona angielskich inwestorów.
Rosjanie.
Za pierwszym razem.
Kozacy. Kurwa, nienawidzę ich.
Jeżeli nie możesz do nas dołączyć,
proponuję wyłączyć się z dalszej rozmowy.
Nie mówiłem, że nie mogę.
Dobrze.
Bo przy wypłacie dostaniesz czterokrotność wkładu.
Dziękuję.
Przepraszam.
Zadzwoniłaś.
Dziękujemy.
Coś mogło mi umknąć,
ale jestem pewien, że Hitlera nie zastrzelono
w kinie we Francji.
Byłby to dobry obrót rzeczy.
Ale młodzi idą na film
i myślą, że tak właśnie było.
Nie. Uczyłam 40 lat
i ich pokolenie podchodzi do treści z większym dystansem niż nasze.
O Boże.
- Co ci jest? - Nic. Kolano.
Czasami ucieka i tak się robi...
Zaraz mi przejdzie.
Chodź. Przytrzymam cię.
W porządku?
BANKOWOŚĆ PRYWATNA
Prawa strona kapeńkę w dół.
Wystarczy.
Dziękuję.
Celem naszej operacji inwestycyjnej
jest zakup nieruchomości na Karaibach.
Gdy potwierdzą transakcję,
zgodnie z ustaleniami nieruchomość sprzedamy za dwa razy wyższą cenę.
Kiedy wypłata?
Tydzień później.
Transakcji dokonujemy drogą elektroniczną, za pomocą terminali.
Przelewam nasze 200 tysięcy...
na rachunek spółki.
Pozostaje panom dokonać przelewu
na kwotę 800 tys. funtów
i gra muzyka.
Wpłacacie 200 tysięcy.
My 800.
Zgadza się.
Wasz wkład jest większy, ale i taki będzie zysk.
Skoro nie ma pytań...
Ja mam.
Ile z waszego zysku to dola Putina?
ANULOWANO
O chuj im chodzi?
Odprowadzę panów.
Nie spodobałeś im się.
Nie znasz ruskiego.
Nie muszę.
Jak ich teraz namówimy?
Musimy odzyskać ich zaufanie, Bryn.
Właśnie.
Bryn.
Serwus!
Kolano się odezwało?
Boli od kilku dni.
- I nie wezwałeś taksówki? - Przecież doszedłem.
Ale pewnie je uraziłeś.
Cholera, nieczynne.
A ja, cholera, nie sprawdziłem.
Narobiłem bigosu.
Patrz.
- Tego się nie spodziewałem. - Dziś kupiłam.
Dali dobre warunki?
Dilerzy naciągają takich jak my.
Wzięłam za gotówkę.
Czekaj, podjadę.
Za gotówkę?
Uwielbiam tutejszą ciszę.
Musiałam przywyknąć, ale teraz ją lubię.
Poczekaj. Pomogę ci.
Chwilkę.
W porządku?
Matko.
Rany. Już.
Nie ma schodów. Brawo.
- Dojdziesz? - Tak.
Bardzo nowocześnie.
Nowy rozdział w życiu.
Chryste.
- Niesłychane. - Betty.
- Prawdziwa uczta. - Same resztki.
Ale jak przygotowane.
- Wróciłaś? - Tu jesteśmy!
Stephen. Wnuk.
Roy Courtnay.
- Wy nie na mieście? - Nie. W domu.
- Roya boli kolano. - Serio?
- Wezwać karetkę? - Nie.
Nie ma co dramatyzować.
Stephen z tobą mieszka?
Nie. Robi doktorat na Royal Holloway.
Czasami tu nocuje.
Podrzucić cię?
Do...
Do domu, gdzie by nie był?
Nie skończyliśmy jeść.
Słusznie. Pora się zbierać.
Nalegam, żeby Stephen cię odwiózł.
I nawet się z wami przejadę.
Stokrotne dzięki. Zmykam.
Dobranoc.
- Na którym piętrze mieszkasz? - Na ostatnim.
Nie możesz chodzić po schodach.
Co mam zrobić?
Kupić inne mieszkanie?
Nie. Zamieszkać u mnie.
- Co? - Mam wolny pokój.
Co ty wymyślasz?
Dopóki nie wyleczysz kolana.
Twoja szczodrość dorównuje piękności.
Ale nie.
Idziemy.
To niedorzeczne.
Tego pokoju jeszcze nie odświeżyłam.
Trochę tu goło.
Ale możesz korzystać z szuflad
i szafy — jest pusta.
Przyniosę ci ręczniki.
Relaksuj się.
Nikła szansa.
Miło z twojej strony.
Tempo.
Jeszcze się naodpoczywacie.
Wszyscy są?
Gotowi?
Jeszcze dwa kilometry.
Nie opierniczamy się.
Szybciej, drogie panie.
Propozycja przeprowadzki? Gdzie ty masz głowę?
Proszę cię, co w tym złego?
A ślub kiedy?
W przyszłą sobotę?
Za szybko się z nim spoufaliłaś.
Myślałam, że o to chodzi.
Bo chodzi, ale nie sądziłem, że stosunki będą tak zażyłe.
O mnie mowa?
O Albercie Speerze.
Piszę o nim dysertację.
Mówiłem, że...
Im ktoś bliższy, tym trudniej o trzeźwą ocenę.
Nie umiesz trzeźwo ocenić Speera?
Próbuję ustalić, czy rzeczywiście był niewinny.
Myślałem, że temat wyczerpano, kiedy robiłeś w pieluchy.
Na takie pytania rzadko padają wyczerpujące odpowiedzi.
Uczyłaś w szkole historii?
W szkole?
Nie. Wykładała na Oxfordzie.
Trzymasz zalety pod korcem, co?
I wyszedł, ciągnąc za sobą wór truizmów.
Jest całkiem uroczy.
Nie no, nie wierzę.
Wyczuwam nutkę zazdrości?
Witam.
Betty kazała mi cię podwieźć.
To dokąd?
Do portu rzecznego na Styksie.
Przyjaciel ma raka trzustki. Chcę go odwiedzić.
Miło. Wziąć torbę?
Dziękuję.
- Uczynny jesteś. - Drobiazg.
- Dzięki. - Zabierz palce.
Chcesz do niego zajrzeć?
Nie. Nie będę przeszkadzał.
Finalizujemy?
Chciałbym zabrać głos.
Dziękuję, że zdobyliście się na ten wysiłek i przybyliście
mimo przebiegu poprzedniego spotkania.
Źle zaczęliśmy znajomość.
Ja źle zacząłem. Nieumyślnie.
W geście dobrej woli i aby obniżyć wasze ryzyko,
zwiększyliśmy nasz wkład do 100 tysięcy od osoby.
Co podwoiło go i dało 400 tysięcy.
Pięknie to ująłeś.
ZAKOŃCZONO
Dobrze.
Napijmy się wódeczki!
Bryn!
Do dwóch razy sztuka.
Jestem rad.
Kurwa, ma podsłuch!
Policja.
Policja!
Kurwa!
Policja!
Stać!
Wracać.
Nie.
Drugą klatką!
Drugą klatką schodową!
Jesteście aresztowani! Ani kroku!
Stój!
Ani kroku!
Angielscy inwestorzy.
PODJĘTO
Vlad.
Dziękuję, piękna robota.
I gra muzyka!
I jak? Ucieszył się?
Biedak nie wiedział, że przyszedłem.
Serio? Jeszcze jedna?
Babcia ma w nosie zdrowy rozsądek.
Jak uważasz.
Nie. Dziękuję.
Nie udawaj świętoszka.
To twoja kolacja pożegnalna.
Właśnie!
Dokąd wybywasz?
Do więzienia Spandau.
Długo posiedzisz?
Zabawne.
Tam osadzono Speera i pozostałych nazistowskich zbrodniarzy.
Wracasz na miejsce zbrodni?
Stephen wierzy w potęgę miejsc.
Teraz to kupa gruzu. Ale karty historii czyta się łatwiej
w otoczeniu, w którym je zapisano.
Mnie historia nie interesuje.
Bo wiecie, po co wracać do starych spraw?
Co się stało,
to się nie odstanie.
Ale można poznać powody.
Chyba sporo przeżyłeś?
O tak.
Tyle, by obdzielić kilka żyć.
Pełniłeś służbę w siłach?
Zbrojnych?
Tych, które mają broń.
Tak się składa, że służyłem w wojsku.
Walczyłem na wojnie.
To stąd blizna?
Na szyi.
Kiedy poznałem twoją babcię, powiedziałem,
że niczego nie piętnuję bardziej niż kłamstw.
Tak że zamiast zmyślać,
powiem, że nie chcę rozmawiać o okolicznościach, w których mnie raniono.
Wycofuję pytanie.
Zaciąłem się przy goleniu.
Bardzo dobre.
Pa! Powodzenia.
Miły wieczór.
Dobrze się bawiłeś?
Drugi raz.
- Co takiego? - To auto tędy przejeżdża.
Na pewno to samo?
Tak. Srebrne audi, zarysowane po obu stronach.
Nie wiem czyje.
Gra muzyka?
Kurwa, jeszcze jak.
Miło wrócić do miasta.
Nie wiem, ile jeszcze wytrzymam.
Ten dom jest zalany beżem.
Grupa inwestycyjna stęka?
Panowie są przekonani, że nas aresztowano.
Środki zamrożono, a ich szuka policja.
Stracić 100 tysięcy od łebka.
Pretensje mogą mieć tylko do siebie.
Nauczka na przyszłość.
A i owszem.
Jedziemy rozwiązać problem?
Vlad?
Vinnie mówi, że zapłata cię nie urządza.
Nie chcę zapłaty. Chcę dolę.
Procent z zysków?
Taki sam jak ty.
Jak Vinnie.
Doceniam, że dzięki tobie przekręt zyskuje na wiarygodności...
Nie pogrywaj ze mną.
Zamknięte. Proszę wyjść.
Sporo o tobie wiem.
Kim naprawdę jesteś.
Przymykam oko na prostackie maniery.
Z uwagi na różnice kulturowe.
Wiesz, co by ci zrobili
za takie gadanie u was, w Gównogradzie?
Jaja do gęby, łeb — ciach i do wora.
Ja jednak wolę przemawiać do rozsądku.
Od kiedy robisz zakupy?
Odkrywam zalety obowiązków domowych.
Za nowe możliwości.
Ile może być warta?
Przynajmniej pół miliona.
Jedyny problem jest z wnukiem.
Gnój wyjechał robić chuj wie co,
więc moment jest doskonały.
Wróciłam!
Jestem w kuchni!
Betty.
Nie gniewaj się, ale zaprosiłem kolegę.
Vincent Halloran.
Betty McLeish.
Dzień dobry.
Vincent to mój...
Jak wy to mówicie?
Doradca inwestycyjny. Przereklamowany księgowy.
Pomagam przy formalnościach.
Omawiamy mój testament.
Nie zbiłem majątku,
ale odkładam całe życie. A jestem oszczędny.
Poświadczy każdy, kto był z nim w restauracji.
Skomplikowana sprawa. Zostawię was.
Przeciwnie. Zmniejszamy ryzyko.
Choćby podatkowe.
Prawdę mówiąc,
liczyłem, że pozwolisz coś sobie zapisać.
Słucham? Roy!
Co ty wygadujesz?
Ile się znamy?
Nie. Pomyśl o synu.
O Robercie? Nie.
Jemu nic nie zapiszę.
Nie pochwalam jego stylu życia.
Projektuje kuchnie.
Jak sądzę, mój skromny stosik niknie przy twoim.
Ludzie unikają rozmów o pieniądzach. To temat tabu, choć jest ważny.
Prawda. Jak seks.
Albo chodzenie do toalety.
Ważne tematy, ale unika się ich w kulturalnej rozmowie.
Tak, w rzeczy samej.
Vincent chciał rzec,
że należy zabezpieczyć to, na co pracowaliśmy.
Tak jest. Udziały, majątek, rodzinę.
Wolno spytać, jaką strategię przyjęła pani, aby chronić dobytek?
Nie nazwałabym tego strategią.
Mam oszczędności i fundusz, który utworzył Alasdair.
I ten dom, bo kupiłam go za gotówkę.
Czyli wliczając oszczędności, fundusz i dom,
pani majątek szacuje się na...
Jakieś dwa miliony siedemset. Mniej więcej.
Może osiemset. Tyle chyba było ostatnio.
Czy możemy przejść na ty?
W okresie pięciu lat
przewiduję zysk na poziomie 15-20% w skali roku.
Czyli w pięć lat zarobisz drugie tyle.
Jest ryzyko?
Jak przy przejściu przez ulicę.
Kolejna korzyść. Nasze inwestycje wspierają
rozwój państw słabo rozwiniętych.
Twoje pieniądze pomogą potrzebującym.
Miło, nieprawdaż?
Dwa razy więcej w pięć lat?
Od przybytku głowa nie boli.
Pomyśl też o innej sprawie. I ty też, Roy,
mianowicie o zarządzaniu kosztami i optymalizacji portfela inwestycyjnego.
W jaki sposób?
Aby zredukować koszty i zobowiązania podatkowe,
możecie założyć wspólny rachunek inwestycyjny.
Połączyć nasze środki?
Pewnie łączyłaś je ze świętej pamięci mężem.
Tak, ale byliśmy małżeństwem.
Tak. Racja.
Ale łączenie środków najlepiej
dezorientuje skarbówkę.
Będę miała nad czym się zastanowić.
Dziękuję, Vincencie.
Vincent.
Nie doskwiera ci tu samotność?
Proszę?
W sypialni. Tak tu cicho.
Schlebiasz mi, ale jeśli liczysz na seks,
to podziękuję.
Skądże.
Nie to chciałem zaproponować.
Moglibyśmy się poprzytulać.
To miłe, ale...
wydawało mi się, że nasza relacja jest czysto koleżeńska.
Ten etap mamy za sobą.
To nie opuchnięte kolano mnie tu trzyma.
Pojawiła się zażyłość,
bliskość.
Taka, że czyszczę po tobie muszlę.
Zdarza ci się chybić.
Przepraszam.
Popracuję nad celnością.
Ale wracając do nas...
Nie, Roy. Wiem, co masz na myśli.
Rzecz w tym...
że Alasdair i ja...
Rozumiem.
Dziękuję.
Marna ze mnie partia...
ale pałam do ciebie sympatią.
"Pałasz"? To taki angielski zwrot.
Nie oswoiłem się ze słowem "kocham".
Nawet mając żonę.
Roy.
Otworzyłeś się przede mną.
Wypadałoby to jakoś uczcić...
ale już mnie odrzuciłaś.
Jeśli mam powiedzieć, że cię kocham,
zdobędę się na odwagę.
Wszystko w swoim czasie.
Roy!
Betty!
Co się stało?
Ktoś tu był.
Czekaj.
Ktoś próbował się do nas włamać.
Wiesz kto?
Kręci się tu ćwok w srebrnym audi.
Może on...
ale nie wiem dlaczego.
Przekładamy akcję?
Nie.
O 13 wraca od fryzjera.
Roy podwoił kapitał.
Nazywamy to "zyskiem nadzwyczajnym".
Często można na nie liczyć?
Raz czy dwa do roku.
Boże!
Dwadzieścia tysięcy funtów?
Jakbyś wygrał na loterii.
Inwestując z Vincentem, wygrywa się jak na loterii i wyścigach.
Twój kapitał przynosiłby taki zysk co tydzień.
Co chciałabyś...
Stephen?
Myślałem, że jesteś w Spandau.
Doprawdy?
Skrócili mi odsiadkę.
Stephen.
Dlaczego nie dałeś znać?
Mogłeś zadzwonić.
Na co ją namawiacie?
Wprowadza się, bo kuśtyka,
a gdy wyjeżdżam,
wyciąga od ciebie całą forsę.
Nie. To zupełnie nie tak!
Zagalopowałeś się.
Wiesz co, Roy?
To nie twój dom.
- Stephen. - Jest obcy.
Widzisz to?
Przynosisz mi wstyd przy panu Halloranie...
i Royu, którego...
Przepraszam...
Nie dotykaj mnie.
Najmocniej przepraszam.
Wiem, że pojawiając się w waszym życiu,
zaburzyłem twoją relację z babcią,
ale mam nad tobą przewagę.
Wiek.
Jestem z jej pokolenia.
Ze świata, w którym dorastaliśmy.
A brak pokrewieństwa
rekompensuję szansą na romantyczne uniesienia.
Jeśli Betty może zyskać coś, czego nie jesteś w stanie jej dać,
niech jej wyjdzie na zdrowie.
Bóg mi świadkiem, mnie wychodzi.
Przepraszam.
Kochana,
może dać zysk z inwestycji Stephenowi?
Dwadzieścia tysięcy to za dużo. Nie wiedziałby, co z tym zrobić.
Więc połowę.
Dziesięć dla Stephena, dziesięć dla nas.
Dla nas?
Mówiłaś coś o wyjeździe.
Planowaliście go, zanim Alasdair zmarł.
Roy.
Jesteś przemiły.
Moja własna Dalila.
Nie pojedziesz na urlop z taką szopą.
Dokąd się wybierzemy?
Zamierzaliśmy zwiedzić Paryż, Wenecję i Berlin.
Berlin!
Smutne miasto.
Tętni życiem jak żadne miasto w Europie.
Ma niesamowitą architekturę.
Restauracje, bogatą historię.
A może jakiś ciepły, słoneczny kierunek?
Costa del Sol...
lub któraś grecka wyspa.
Co ty na to?
Betty?
Dobrze się czujesz? Wezwę karetkę.
Nie.
Dzwoń po mojego lekarza.
Numer jest na tablicy.
Przeszła pani kolejny udar.
Dobry Boże!
Już kiedyś miałam.
Małe, maciupkie
mikroudary.
Tak.
I każdy kolejny jest gorszy.
Bierze pani przepisane tabletki?
Nie.
Są metody leczenia?
Tak. Odpoczynek. Operacja.
Unikanie stresu i aktywności aż do...
Proszę pani.
Nie ma mowy. Nie będę się ze sobą cackać.
W takim razie nie przeżyje pani roku.
Jeden, dwa, trzy.
W porządku?
Kiedy zobaczyłem cię na podłodze...
moje życie zmieniło się w okamgnieniu.
Wygrałaś.
Paryż, Wenecja...
und Berlin.
Berlin?
Miło.
Bardzo proszę.
Nie.
Tak.
Parasol też masz wysłużony.
Był nawet na wojnie.
Walczył po stronie przegranych.
Doskonale.
Wygląda znakomicie.
Pokażę ci buty miejskie,
na które choruję.
Tutaj. To te.
Czy nie są piękne?
Marzą mi się od lat.
Ale są bardzo drogie.
Co sądzisz?
Idź, miej coś z życia.
Za godzinę spotkamy się w Fortnum.
Na herbatę.
- Kupię je. - Wchodź.
Za godzinę. W Fortnum.
Przepraszam!
Stacja Charing Cross.
Pociąg linii Bakerloo, kierunek Elephant and Castle.
Uwaga na odstęp.
Proszę odsunąć się od drzwi.
Niezły numer wywinąłeś!
Ten drugi gadał: "Nie rób scen. To tylko forsa".
Wtedy mnie olśniło.
Skoro Ruscy mieli podsłuch,
dlaczego policja nie zgarnęła nas na pierwszym spotkaniu?
To było oszustwo. W czystej postaci.
Drugie spotkanie miało ci pozwolić podwoić zysk.
Stary, chciwy Roy.
Czego oczekujesz?
Że oddasz mi 100 tysięcy.
Nie mam ich.
To załatw.
Albo powiem starej dziwce o twoich przekrętach.
Rozwalę coś poza donicą do kwiatów.
To byłeś ty?
Cwany Bryn.
Pomocy!
Wezwijcie karetkę!
Dziękuję.
Bóg z tobą.
Proszę przejść.
Z drogi.
Mężczyzna na Charing Cross.
Z drogi.
Jesteś.
Nowy płaszcz?
Dosłownie musiałem kupić.
Idziemy?
Przyśpieszmy wylot.
- Co? - Muszę się stąd wyrwać.
- Polećmy jutro. - Czemu nie.
Dziękuję.
Alasdair był tu pod koniec wojny.
Opowiadał o Bramie Brandenburskiej.
Co oznaczała. Jak o nią walczono.
Chciałabyś cieszyć się z nim tą chwilą.
Prawda?
Tak.
Ale wtedy nie byłabym tu z tobą.
Jak miło.
Stephen!
- Dałem radę. - A jednak. Witaj.
- A ty skąd się tu wziąłeś? - Niespodzianka!
Chciałem przeprosić za to, że zachowałem się jak buc.
Nie znasz Berlina, ale ja znam.
Co jest pierwsze na liście?
Brama Brandenburska.
Ta siła.
Ta pewność siebie.
Nie wiedzieli, co ich czeka.
Prawda.
Znasz niemiecki?
Proszę?
Nie słuchałem cię.
Powtórzysz?
"Gdzie palą książki, niebawem
i ludzi palić będą".
Tak.
Nie o tym chciałem słuchać na urlopie.
Nie sądziłem, że będzie tu tyle balonów.
Jak w Disneylandzie.
Przynajmniej nikt do nikogo nie strzela.
Ja bym postrzelał do balonów.
Zaczyna zrzędzić.
Wróć do hotelu.
Odprowadzisz go?
Ja pozwiedzam.
Lekarz zabronił ci się forsować.
Lekarz może się wypchać.
Wiesz, ile osób tu zastrzelono?
Nie, Stephen. Nie wiem.
Jak sądzę, zaraz mi powiesz.
Serwus.
Udany dzień?
Co się stało?
Przewróciłam się.
Potknęłam się o płytę brukową.
Przemyję ci ręce.
Nie, sama to zrobię. Nie trzeba.
Nie. Siądź sobie.
Zadyszałaś się.
Serce wali sto na godzinę.
No daj.
Trzeba je przemyć.
- Objawy się nasiliły? - Nie.
Ni z tego, ni z owego upadłam.
To to miasto. Tyle tu historii.
Wszystko tak przytłacza, że człowiek czuje się bezsilny...
Już.
I po krzyku.
Roy lekiem na całe zło.
Cześć. Wybaczcie.
Masz adres?
Tak, ale chcę o coś zahaczyć.
Mamy stolik na 20.
Wierz mi, nie pożałujecie.
Co to za miejsce?
Zaufaj mi.
Właściciel użyczył nam mieszkania.
Zmieniło się.
Od twojej ostatniej wizyty, Roy.
Co ty wymyślasz?
Przejrzałem jego akta wojskowe.
Roy Courtnay.
Urodzony w Dorset. Jedynak. Ojciec pastor.
Porucznik Brytyjskiej Armii Renu.
Raniony. W Berlinie. Pod tym adresem.
Mówił, że raniono go na wojnie.
Tak, ale to było trzy lata po wojnie.
I miało związek z zabójstwem.
Berlin był podzielony na cztery sektory, m.in. brytyjski.
Porucznika Courtnaya przydzielono do Sekcji V
z kwaterą główną tutaj.
Muszę cię poprawić. Kwatera Sekcji V nie znajdowała się w Berlinie...
a w Hanowerze. Byliśmy częścią wywiadu...
podlegaliśmy pod Londyn.
Zajmowaliśmy się polowaniem na nazistów.
Dostaliśmy cynk, że w Berlinie ukrywa się człowiek.
Martin Geiger.
Nie byle płotka.
Nie. Kierownik obozu Bergen-Belsen.
Do sektora radzieckiego zawiózł mnie tłumacz niemieckiego, Hans Taub.
Byłem w Berlinie pierwszy raz.
Taub z kolei wrócił do domu.
Pewnie dziwnie się wraca w te strony.
Nie znoszę tego miasta.
Tutejsi zasłużyli sobie na swój los.
Ale twoi bliscy...
Ojciec umarł przed wojną. Pozostali krótko po nim.
Nie mam rodziny.
Taub był zbłąkaną duszą.
Przez wojnę zbyt szybko wkroczył w dorosłość.
Po sprawie
znajdziemy bar, pogadamy z dziewczynami.
Pasuje?
Lepiej którejś zapłacić.
Ceny nie są wysokie.
Aby aresztować Geigera, potrzebowaliśmy zgody Sowietów.
Musieliśmy chodzić w cywilu.
Bez nieśmiertelników. Bez dokumentów.
Geiger mieszkał u kolegi, Franza Koniga.
Tutaj. Masz rację.
W tym mieszkaniu.
Zaplanowaliśmy, że zjawimy się, gdy będzie w pracy,
powiemy, że jesteśmy z policji i na niego zaczekamy.
Rutynowe zatrzymanie.
Tyle że w Berlinie wojna się nie skończyła.
Drobny błąd i lądowało się na terytorium wroga.
Nie znałem niemieckiego, więc rozmawiał Taub.
Panowie wejdą.
Jest Martin Geiger?
Za dnia jest w pracy.
O której wraca?
Dopiero wieczorem.
Taub odwalał całą robotę.
Ja miałem tylko trzymać jęzor za zębami.
Proszę usiąść.
Czy ma pan czystą kartotekę?
Tak.
Żadnego związku z narodowymi socjalistami?
Nie jest pan członkiem partii?
Nie.
Żadna ze spotkanych osób nie wspiera nazistów.
To jakiś cud, że doszli do władzy.
Chcemy zaczekać na Geigera.
Oczywiście.
Może kawy?
Pan siądzie.
Angolu.
Geiger.
Podejdź.
Odłóż broń.
Wyjdź.
Broń!
W porządku.
Hans Taub zginął.
Geiger uciekł.
Niezupełnie.
Dwa tygodnie później schwytał go radziecki patrol.
Zeznając, ze szczegółami opowiedział, co się wydarzyło.
Kto umarł.
A kto nie.
To się wydarzyło tak szybko.
Otworzyłem oczy, a on leżał obok.
Courtnay. Roy Courtnay.
Kula zmasakrowała twarz.
Nie wiem, po jakim czasie na to wpadłem.
Courtnaya nie dało się wskrzesić.
Rodzina więcej by go nie zobaczyła.
Ale Taub, jego...
Moi bliscy...
i tak nie żyli.
Nikt nie czekał.
Nikt by mnie nie opłakiwał.
Przemiana w Anglika nie była trudna.
Uczyłem angielskiego, odkąd skończyłem 14 lat.
W sztabie często zwracano uwagę na podobieństwo
porucznika Courtnaya do mnie.
Los dał mi okazję się wyrwać.
Na zawsze opuścić kraj, przez który całe życie cierpiałem.
Mogłem zacząć od nowa.
Choć raz być po stronie zwycięzców.
Poszedłem do sektora brytyjskiego, wydębiłem zgodę na wylot
i na drugi dzień byłem w Anglii.
Pastorowi i pani Courtnay wysłałem list
napisany na maszynie ich syna.
Przekazałem, że doświadczenia z Niemiec całkowicie mnie zmieniły.
Że widzę dla siebie inną przyszłość, że decyzja jest ostateczna...
i że najlepiej zerwać kontakt.
Wszystko to grzecznie, racjonalnie.
Z wyrazami szacunku.
WASZ SYN
Uporawszy się z rodzicami,
zmieniłem nazwisko na Manning...
i poczekałem, aż umrą.
Tak. A potem ponownie pojawił się Roy Courtnay.
Wolno spytać...
czego właściwie dochodzisz?
Sprawiedliwości.
Rzekomo martwy Hans Taub chodzi po świecie od 60 lat,
choć nie zapłacił za nawet jedną popełnioną zbrodnię.
Hans Taub nie był zbrodniarzem wojennym.
Był poborowym. Służył w piechocie, na obydwu frontach.
Myślisz, że złapałeś nazistę?
Sprawdzałeś w Dienststelle?
W aktach osobowych i spraw?
Tak.
Znalazłeś cokolwiek na Tauba?
Nie.
A w aktach radzieckich?
Coś tam jest?
Nic nie znalazłem.
Czyli nic.
Od 50 lat
postępuję równie uczciwie i praworządnie jak inni Anglicy.
Uczciwie? Nie jest zbrodniarzem, ale łamał prawo...
Stephen, dość!
Zakładasz, że babcię trzeba chronić przed urojonymi zagrożeniami.
Słuchaj, nie znasz go.
Robię, co chcę.
I nie muszę cię prosić o zgodę.
Nie umiesz tego uszanować?
Więc pora od siebie odpocząć.
Widzę, że tylko przeszkadzam.
Wiesz, kim jesteś?
Jedyną osobą na świecie,
dzięki której nie czuję się samotna.
Chrzanić Wenecję i Paryż.
Wracajmy do domu.
- Nie ma jak w domu. - Tak.
Roy.
Może zadzwonisz do Vincenta?
Proszę?
Załóżmy wspólny rachunek.
- Jesteś pewna? - Tak.
Standardowa zagrywka?
Ja przelewam środki, ona przelewa środki...
a potem ogołacam konto.
Zabierzesz jej wszystko?
Ma prawie trzy miliony funtów.
Kantuję całe życie
i przy dobrych wiatrach dzielimy 100 tysięcy na zgraję osób.
Żebyś wiedział, że zabiorę wszystko.
Nazywamy to "zyskiem nadzwyczajnym".
Nie zbiedniałbyś, zostawiając parę funtów.
Gdy zramoleję, nie chcę być na łasce publicznej służby zdrowia.
Zamierzam mieć tyle, żeby siedzieć na plaży i popijać szampana.
Niby dlatego to robisz? Dla pieniędzy?
Liczy się gra. Adrenalina.
Może i tak.
Zostaw jej coś na życie i bez tego zgarniesz grubą forsę.
Co ja, Caritas?
Nie.
Ale ta kobieta jest poważnie chora.
Myślisz, że nie wiem?
A kto się nią opiekuje?
Pilnuję, żeby brała leki.
Upewniam się, że idzie spać o wczesnej porze.
Zero cukru, kofeiny, rozmów o polityce,
bo zaraz jej ciśnienie skacze.
Nie musisz mi przypominać!
Wcale tego nie chcesz.
Doprawdy?
Nie mów mi, czego chcę, Vin.
Zrobię to, co zwykle.
Tchórz cię obleciał?
Nie.
- Wchodzę w to. - Dobrze.
Kończę pakowanie i wprowadzam się do nowego mieszkania.
Jako nowy Roy.
- Masz wątpliwości? - A skąd.
Najmniejszych.
Zajmijmy się rachunkiem.
Czy zgadzacie się połączyć środki?
Ja tak.
Tak.
Proszę podpisać tu, tu i tutaj.
Na obydwu egzemplarzach.
Dokonujemy przelewów?
Tak.
Wasz bank to Hayes & Paulsen na Karaibach,
a te terminale
pozwalają się logować na konto
i sprawdzać wysokość zysków.
Betty, przelejesz środki na konto?
Biję się z myślami. Rozsądnie jest przelewać wszystko?
Wyzerować konto?
Może lepiej trochę zostawić?
Tak by było roztropnie.
Prawda. Byłoby.
Ale prawdą jest też, że im mniej wkładasz, tym mniej wyjmujesz.
Słuszna uwaga.
Sęk w tym...
Że ostatnio...
Vincent,
Betty ma problemy zdrowotne.
Nic strasznego,
ale sprawia, że człowiek boi się ryzykować,
nawet gdy inwestycja jest pewna.
Sam też zacząłem się zastanawiać.
Udostępniłem wszystko.
Co do pensa.
W rzeczy samej.
Też trzymasz zalety pod korcem.
Nie. Mówiłem, że jestem oszczędny.
Jeszcze jak.
Przelałam wszystko.
ZAKOŃCZONO
Roy, wpłacisz swoje środki?
Ze względów bezpieczeństwa i abyście tylko wy mieli dostęp,
musicie utworzyć hasło.
Sześcioliterowe.
Jakiś...
Może tamto?
"Kwiatek"?
To siedem liter.
Mówię o gatunku.
Lilium!
Ładne.
Jeśli uzgodniliście, wstukajcie na terminalach "lilium".
I już. Gratulacje.
DZWONI DO ROY
Uczcijmy to lampką szampana.
Z chęcią, ale prowadzę.
Nie odbierzesz?
Proszę? Nie.
Dziękuję.
Dzięki.
Do następnego razu.
Za co pijemy?
Za to, za co trzeba. Za przyszłość...
Za przyszłość.
Na co wydamy zysk, gdy już się pojawi?
Może na rejs lub dom na własność wakacyjną na Majorce?
Możemy.
Nie musimy decydować od razu.
Nie. Mamy mnóstwo czasu.
Najważniejsze, że środki leżą w jednym miejscu
i są zabezpieczone.
Jak my.
Sprawdź lepiej komórkę.
Ktoś dzwonił. Nagrał się?
Nie wiem.
Dzwonił mój syn.
Robert.
Tak. Jest w Londynie.
Na targach kuchennych.
Jutro wraca do Kanady. Chciałby się spotkać wieczorem.
- Jedź. - Nie.
Nie jesteśmy zżyci.
To twój syn. Zawiozę cię.
Chciałabym go poznać.
Nie.
Pojadę pociągiem.
To mało prawdopodobne,
ale jeśli się zasiedzimy,
pewnie zostanę na noc.
Dobry pomysł.
Weź wodę na drogę.
Żebyś się nie odwodnił.
Dziękuję.
Szafka po lewej.
Górna półka, z tyłu.
Rany, to ta?
Jednak nie pojadę.
Po co, skoro mogę zostać z tobą?
Naprawdę cię kocham.
Nie zmieniaj planów.
Jedź do Londynu. Zobacz się z synem.
Pociąg wjeżdża na peron czwarty.
- Pani przodem. - Dziękuję.
Mówi Vincent Halloran.
Przedstaw się i zostaw numer.
Rusz zad do mieszkania.
Nie mam pieprzonego terminala.
Chuj ma jedno zadanie. Być pod telefonem.
Kurwa, nawet to go przerasta.
Hayes & Paulsen.
Mówi Shayla. Mogę pomóc?
Tak.
Z tej strony Roy Courtnay.
Zamierzałem przelać środki z konta.
Ale terminal zostawiłem w domu.
Możemy panu wysłać drugi.
Musi pan jednak odpowiedzieć na pytania.
Kiedy mogę się spodziewać nowego terminala?
Za kilka dni.
Czy dałoby się przelać środki telefonicznie?
Przykro mi.
Musi pan wrócić po terminal.
Tak, racja. Muszę.
Betty?
Betty!
Co ty tu robisz?
Lot Roberta jest opóźniony.
Jak się dowiedziałeś?
Zadzwonił.
Betty. Gdzie wszystkie rzeczy?
Co robisz?
Zajrzałam na nasze konto.
Wprowadziłam hasło, więc jestem w systemie.
Za każdym razem, gdy skłamiesz, wduszę przycisk
i 50 tysięcy powędruje ze wspólnego rachunku na inny.
Z innym hasłem, w innym banku.
Nie wiem, o co chodzi.
Straciłeś 50 tysięcy.
Nie mam bladego pojęcia.
I jeszcze 50.
Betty, to ja.
Roy.
To znaczy Hans.
Przypomnij mi,
jak Robert dał znać o opóźnieniu?
Zadzwonił.
Nagrał wiadomość.
Betty, na Boga. Nie wiem.
Nie wiem.
Liczysz, ile stracisz, zanim zabawa się skończy.
Pozwolę ci zaoszczędzić.
Wróciłeś po to.
Owszem. Zauważyłem, że go nie mam.
Myślałeś, że go wziąłeś.
Tak było.
Był tak ważny, że specjalnie się wróciłeś.
Bez sensu spać w mieście, jeśli można wrócić do domu.
Tak wygląda dom?
Nie zaczyna ci świtać?
Cholera, co ty wyprawiasz?
Coraz gorzej z tobą, Roy.
Robert nie dzwonił i się nie nagrał, bo nie istnieje.
Nie masz syna.
Proszę cię, Roy,
chyba widzisz.
Wisiał tu przez cały czas.
Kwiaty?
Lilie.
Lili?
Hans.
Piątek był wtedy moim ulubionym dniem tygodnia.
W piątki Hans Taub uczył mnie angielskiego.
Chciałam cię przywitać,
ale nie byłam gotowa i musiałeś poczekać.
Lili jest na górze.
Zaraz zejdzie.
Usiądź.
Pani córka jest bardzo pracowita.
Ponoć rozmawiacie wyłącznie po angielsku.
Po to się go uczymy.
Moje fabryki od początku wojny...
idą pełną parą.
Może należałoby zwolnić tempo.
Intrygująca propozycja.
Zastanawiałam się, co by było, gdybym zeszła wcześniej?
Gdybyś nie zobaczył moich sióstr.
Mama może skrócić tren.
Gdzie miałabym ją nosić?
Nie ma potańcówek.
Hans.
Zatańcz z Hansim.
Potrzebny jej wyższy chłopak.
Już ich nie ma.
Hans, pognieciesz suknię.
Hans, nie!
Starczy tańczenia.
Lili pewnie czeka.
Hans!
Możemy zacząć lekcję.
Ładny, prawda?
To pukiel twoich włosów.
Uwielbiałam cię.
Ale tego nie zauważyłeś.
Podobam ci się?
Ta mina. Przez myśl ci to nie przeszło.
Pałam sympatią.
To znaczy, że kochasz?
Wstań.
Przejdź tu.
"Stój nieruchomo", powiedziałeś.
Zamknij oczy.
"I zamknij oczy".
A potem mnie zgwałciłeś.
Odbiłeś sobie ośmieszenie.
Zemściłeś się.
Byłam mała.
Łatwiejsza do złamania niż siostry.
Znałeś mnie, mniej się natrudziłeś.
Szybko było po wszystkim.
Kiedy skończyłeś, pomyślałam:
"Muszę włożyć czystą sukienkę".
Lili?
Hans, proszę ze mną.
Pomówmy o tym, co stało się w pokoju muzycznym.
Nic się nie stało.
Chciałeś mnie pocałować.
Nieprawda.
Kłamie.
Próbowałeś ją pocałować?
Sama chciała.
Hans!
Chciałaś. Odmówiłem!
Przysięgam.
Lili?
Co się dzieje?
Na tym zakończymy lekcje z Lili.
Lepiej znać angielskiego nie musi.
Dwa dni później ojca aresztowano.
Ktoś oskarżył go o zdradę.
Uznano go za winnego i powieszono.
Pieniądze skonfiskowano, fabryki przejęto.
Matka nie wytrzymała, popełniła samobójstwo.
Zostałyśmy w cztery.
Wynajmowałyśmy pokoje. Ludzie płacili, ale do czasu.
Któregoś dnia, pod koniec wojny,
siostry robiły w kuchni trzy jajka dla dziesięciu osób.
Spadła bomba.
Wszystkie zabiła.
Dały mi pospać, dlatego przeżyłam.
Dwa tygodnie później Hitler się zabił.
I wkroczyli Rosjanie.
Niebywałe, jak niewyobrażalne rzeczy robi się...
żeby dożyć jutra i znów móc je robić, lecz częściej.
I gorsze.
Rodzą się tajemnice, które znasz ty, Bóg, diabeł i zmarli.
Kłamiesz.
Stajesz się świetnym kłamcą.
Betty...
Lili...
Nie chciałem cię skrzywdzić.
Jak myślałeś, co się stanie, gdy doniesiesz na ojca?
Mogłem założyć,
że rodzina będzie mieć kłopoty.
Nie wiedziałem jakie. Byłem dzieckiem.
Miałeś 15 lat.
Dobrze wiedziałeś, co robisz.
Być może...
Nie wiem.
Nie waż się więcej klikać.
Twoje siostry mnie upokorzyły. Ojciec zbeształ.
Chciałem dać ci nauczkę.
I mamy jasność.
Betty.
Po co się tak trudziłaś?
Znalazłaś mnie, wystarczyło porozmawiać.
Wątpię, czy dużo bym osiągnęła, mówiąc:
"Nazywam się Lili Schröder. Zgwałciłeś mnie w 1943 roku".
Rozmowa? Nie. Musiałam cię poznać.
Na szczęście Stephen jest świetny w zbieraniu informacji.
Z łatwością prześledził twoją kryminalną karierę.
Kilka razy nawet pisano o tobie w prasie,
co pozwoliło mi wejść w rolę jednej z naiwnych starszych pań,
które padają twoją ofiarą.
Estelle?
Zabawiłaś się.
I co?
Nic nie łączy mnie z Taubem.
Pamiętasz, jak zwiedzałam Berlin?
Tego dnia upadłaś.
Wróciłam do rodzinnego domu.
Trudno go poznać.
Mieści się w nim fundacja.
Nazywam się Betty McLeish.
Niespecjalnie łudziłam się, że znajdę zgubę.
Mój srebrny medalion z puklem twoich włosów.
Próbkę od ciebie już miałam.
Betty,
wiesz, że mogłem uciec, a mimo to wróciłem.
Po to.
Wycofałam środki, gdy pociąg ruszył z peronu.
Vincent zajął się kwestiami technicznymi.
- Vincent? - Tak!
Stephen porozmawiał z nim przed wyjazdem do Berlina.
Wyjaśnił,
że fałszerstwa, oszustwa i wyłudzenia
to nie spuścizna, którą chce przekazać dzieciom.
Ostrzegał cię? Baliśmy się, że może to zrobić.
A właśnie, Stephen nie jest moim wnukiem.
Mam wnuczęta. Trudno zliczyć ile, ale Stephen nie jest z rodziny.
Jednego wnuka poznałeś. Michaela.
Chłopak ze srebrnego audi.
Stróż babuni.
I partner Stephena.
Tak, pomogli mi przygotować scenę na nasze przedstawienie.
Starannie wybrać każdy nijaki szczegół, abyś popadł w samozadowolenie.
Nudna Betty z nudnego domu. Będzie z niej łatwy cel.
A udary? I ten lekarz?
To też kłamstwo?
Oczywiście. Przyjaźnimy się.
Chcieliśmy cię zmiękczyć, wyciągnąć każdego funta.
Ale dlaczego...
po tylu dekadach?
Po co tyle zachodu?
Bo przez 60 lat byłam z tobą zamknięta w tamtym pokoju.
I tylko mierząc się z tobą, mogłam z niego wyjść.
Mam prosić o przebaczenie?
Poproszę.
Błagam cię.
Roy. Już dawno ci przebaczyłam.
Zamknęłam ten rozdział.
Kiedy zauważyłem, że nie mam tego cholerstwa,
wpadłem w euforię.
Wyznanie było szczere.
Dlatego wróciłem.
Zostawiam ci terminal.
Może się przydać.
Dokąd idziesz?
Do domu.
STAN RACHUNKU
- Na dworze są ludzie. Mam dzwonić. - Z tego?
Pomocy!
Chodź tu.
- Pomocy! - Milcz.
Zamilcz.
Masz się zamknąć!
Boże.
Brawo, Betty.
Oddasz mi pieniądze, Roy?
Nie mam ich.
Przekonasz się, że ma dokładnie tyle, ile jest winien.
Gdyby mówił co innego...
kłamie.
Oddasz?
Nein.
Człowiekowi przez całe życie nie spadł włos z głowy,
a tu naraz pobicie i udar.
Dokąd ten świat zmierza?
Pokolenie, które wygrało wojnę.
Ledwo mówi i się rusza, ale słyszy.
Witaj, Roy.
Wszystko słyszysz, prawda?
Jest pan krewnym?
Nie.
Ale muszę mu wystarczyć.
Masz.
Udawaj, że to szampan.
Miło cię widzieć w środowisku naturalnym.
Ty wolisz herbatę od piwa. Jak to Anglik.
Popełniłem w Berlinie kilka błędów...
bo pałam...
do ciebie sympatią.
"Pałać".
- Masz. Zanieś. - Dobrze.
Idziemy.
Zawsze taka była.
Poproszę.
I będę musiał wyjść na dwór.
Patrzcie, co mam.
Poproszę. Cudo.
Już ci go oddaję.
Mogłaś go sobie wziąć.
Cicho.
Najpierw daj mamie.
Dobra.
Proszę, mamo. Jeszcze szampana?
W porządku, tato?
Nalać ci?
Ostrożnie.
Tam wcale nie jest płytko.
Nie martw się, babciu!
KŁAMSTWO DOSKONAŁE
Napisy: Jakub Kowalczyk