Wersja polska: Shylock <>
/Dzień dobry.
/Dziś, 1 lipca 2014,
/o godzinie szóstej...
/Nadajemy na żywo z pierwszego /lotniska na świecie, gdzie...
/Produkt ten od siedmiu lat /wywołuje sprzeciwy
/ekologów oraz niektórych /krajów rozwijających się...
/CW7 to dla wielu rozwiązanie problemu /ocieplenia klimatu.
/Jesteśmy świadkami...
/Globalne ocieplenie jest /autentycznym zagrożeniem.
/Dziś w 79 krajach CW7 zostanie /wprowadzony do górnych warstw atmosfery.
/Ma on pomóc ustabilizować temperaturę.
/Od jutra problem ocieplenia...
/Naukowcy są zdania,
/że czynnik chłodzący CW7
/pozwoli skutecznie obniżyć /temperaturę na Ziemi.
/Jest to rewolucyjny środek zaradczy.
/Zastosowanie CW7 /wywołało nowe zlodowacenie,
/niszcząc życie na Ziemi.
/Nielicznym udało się uratować /w sunącej po torach arce.
Policz ich.
ROK 2031 17 LAT PÓŹNIEJ
Do szeregu.
Usiądźcie. Jeden...
dwa...
trzy...
Dalej.
No już!
Ty też.
Curtis, siadaj.
Siadać.
Siad, powiedziałem!
- Gorzej ci? - Liczę.
Nie możesz na siedząco? Chcesz zarobić kulkę?
Stul się. Myślę.
Kto umie grać na skrzypcach?
Ręka do góry.
Na skrzypcach!
Wstańcie, podejdźcie.
Jedzenie!
Na skrzypcach? Odbiło im?
Skurwysyny mają nas za swoją własność.
Zachciewa im się kwartetów smyczkowych do kotleta.
My tacy nie będziemy.
Nie pogardziłbym kotletem.
Proszę pana!
Żona i ja byliśmy skrzypkami w Bostońskiej Orkiestrze Symfonicznej.
Byłem solistą.
Umiesz jeszcze grać?
Tego się nie zapomina.
Pokazać ręce.
Za mną.
Zostaw rzeczy, potrzebujemy tylko rąk.
Obojga?
Tak, obu rąk.
Doris gra pięknie, lepiej niż ja.
Potrzebują jednego.
Bez niej nie idę.
Doris...
Wszyscy siadać. Wstrzymaj wydawanie!
Usiądź.
Bydlaki.
Nie pora na to.
- Więc kiedy? - Wkrótce.
Doris! Wrócę, nie martw się.
Wrócę.
Jak smakuje stek? Już zapomniałem.
Lepiej nie pamiętać.
Jak pachnie przy smażeniu?
- Pięknie, co? - Curtis!
- To to? - Nie.
Curtis, chodź!
Timbo! Jak leci, mały?
Przybij beczkę.
Potrzebuję twojego batona proteinowego.
Zamienimy się? Ten za twój.
- Nie. - Ostro się targujesz. Dawaj.
- Spokojnie. - Chodź tu, Timmy.
Chodź no tutaj.
Mam pomysł. Dam ci mój i tamten.
- Zgoda? - Nie.
Złap go.
Timmy!
Timothy, mama wygarbuje ci skórę!
Gdzie go wcięło?
Chodź tu. Dawaj mi to.
Cześć, Jose, jak leci?
Timmy, nie wygłupiaj się.
- Pozwoliłeś mu wleźć aż tam? - Sam wlazł.
- Ma pięć lat. - Zwinny jak na swój wiek.
Zejdź, kochanie.
Co chcesz w zamian?
Z całego pociągu?
- Piłkę. - Nie.
To nie przejdzie.
Chcę piłkę na całą godzinę.
- Dobra. - Curtis.
- Już pora? - Nie, Tanyu.
Wkrótce.
Czerwony gryps?
Tak, na to czekaliśmy.
Informator podał nam nazwisko.
N, A, M...
Namkoong Minsoo.
Spec od zabezpieczeń. Siedzi w wagonie więziennym.
- Kpisz sobie? Siedzi w pudle? - Spływaj.
Jak nam to wróży?
Jak taki z niego spec, to czemu nie zwieje?
Dosyć tego! Spływaj!
Chodź, Tim.
Edgar rwie się do pomocy.
Podziwia cię.
Nie wiem z jakiej racji. Nie jestem tym, za kogo mnie ma.
Niewielu spośród nas jest.
My jesteśmy tu.
Ogon, kwarantanna, więzienny, brama,
brama, brama...
Wszystkie trzy naraz są otwarte przez cztery sekundy.
Mamy cztery sekundy, by je sforsować.
- I wydostać Nama. - Nam przeprowadzi nas do końca?
Nasz los zależy od tego człowieka.
Tak.
Jeśli go przekonamy, zabierze nas na początek pociągu.
- Na sam początek? - Tak.
Stąd na sam początek. Za jednym zamachem.
Kto steruje lokomotywą, rządzi światem.
Bez tego nie mamy nic.
Dotychczasowe powstania brały w łeb, bo nie przejęli lokomotywy.
Co chcesz powiedzieć?
- Tym razem zdobędziemy lokomotywę. - A potem?
- Zabijemy go. - Wilforda?
WŁASNOŚĆ PRZEDSIĘBIORSTWA WILFORD
Ty powinieneś rządzić pociągiem, nie Wilford.
Jestem cieniem człowieka.
Mój czas minął dekady temu.
/- Ile Gilliam ma lat? - Cicho bądź, Edgar.
Nie mówię, że tego nie pragnę.
Ale on niedługo umrze.
Ty będziesz musiał przejąć rządy.
Zostaniesz maszynistą.
Nie jestem przywódcą.
No nie wiem.
Byłbyś w sam raz.
Edgarze...
Ile pamiętasz?
- To zależy. - Pamiętasz swoją matkę?
Czasami widzę jej twarz.
Jak przez mgłę.
- Nie ruszać się! - Zostańcie na miejscach.
Nikt nie wstaje!
- Inspekcja sanitarna. - Tylko dzieci.
Tylko sprawdzają, to nic takiego.
- Wszystkie dzieci. - Wszystkie?
Cofnąć się.
Co tam masz? Jeszcze jeden.
Idziemy.
Nic mu nie dolega.
Cofnąć się.
- Idź sprawdzić. - Uciekaj, Timmy!
To jej dziecko.
Andy!
Oddaj mi syna.
Oddawaj mojego syna, cipo!
Andy!
/Rzucił butem!
Na tej wysokości wystarczy siedem minut.
Siedem minut na przemówienie, sir.
To ogromny zawód.
Obejdzie się. Mamy tylko siedem minut.
Pasażerowie!
To nie jest zwykły but.
To nieporządek.
Chaos w rozmiarze 44.
Przyjrzyjcie się. To jest śmierć.
W tym pociągu, który zwiemy domem, tylko jedna rzecz
chroni nasze gorące serca przed lodowatym zimnem.
Odzież? Tarcze? Nie. Porządek!
Porządek jest barierą,
powstrzymującą zabójczy mróz.
Wszyscy jadący tym pociągiem życia,
musimy trwać na posterunku.
Każdy musi zajmować miejsce,
jakie mu przeznaczono.
Nosilibyście but na głowie?
Oczywiście, że nie. To nie jego miejsce.
Buty nosi się na nogach.
A na głowie czapkę.
Ja jestem czapką. Wy butami.
Moje miejsce jest na głowie. Wasze na nogach.
Tak? Właśnie.
Na początku porządek ustalono według biletów.
Pierwsza klasa, druga i pasażerowie na gapę, czyli wy.
Wieczny porządek ustala Święta Lokomotywa.
Wszystko pochodzi od Świętej Lokomotywy.
Wszystko ma swoje miejsce. Wszyscy pasażerowie swoje przedziały.
Woda, która płynie, ogrzewanie,
składają hołd Świętej Lokomotywie.
Każde z odrębnego, przeznaczonego mu miejsca.
Tak właśnie jest.
Tak samo jak na początku,
moje miejsce jest na czele.
A wasze z tyłu.
Gdy noga ma się za głowę,
narusza świętą granicę.
Wiedzcie, gdzie wasze miejsce i zostańcie w nim.
Bądźcie butem.
Zostało 42 sekundy.
Posłuchajmy komentarza pana Wilforda,
boskiego maszynisty Świętej Lokomotywy.
Panie Wilford?
Jest pan tam?
/Jest pan tam?
Coś przerywa.
Pan Wilford jest zajęty. Tak właśnie jest.
- Nic nie zrobimy? - Nie teraz.
Nie będę siedział spokojnie...
Nic mi nie jest.
Stać! Nie ruszać się!
Nie wymachuj tą bezużyteczną pukawką.
Kopę lat, panie Gilliam. Miło pana widzieć!
Dobrze pan wygląda.
Nic mu nie będzie.
Pani minister, proszę przekazać wiadomość panu Wilfordowi.
- Oczywiście. Jaką? - Muszę z nim porozmawiać.
Proszę rozmawiać ze mną.
Pan Wilford nie będzie się tu fatygował.
Nie tutaj. Na czele.
Twój syn będzie bohaterem, obiecuję. Albo córka.
Sam poradzę.
Doceniam wasz wkład w sprawę.
Przepraszam, że przeszkodziłem w modłach.
Przepraszam.
Proszę, to twój Budda.
Z drogi!
/Nie wygłupiaj się.
Mam coś lepszego.
Mocne, świeże, czyste.
Chcesz?
Ile batonów za dziesięć kostek kronolu?
- Nie mają amunicji. - Czemu tak sądzisz?
Mason powiedziała "nie wymachuj bezużyteczną pukawką".
Bo nie dała rozkazu, by mnie zastrzelił.
Nie, ich broń jest naprawdę bezużyteczna.
Amunicja poszła na stłumienie powstania cztery lata temu.
- Nie mają naboi. - Jeśli się mylisz,
prędko się z nami uwiną.
Trzeba być cierpliwym.
Zaczekać na kolejny czerwony gryps.
Razem, raz, dwa…
Jeszcze nie.
Andrew! Obudź się!
Dość wylegiwania się. Nie marz tyle o słońcu, bo zapomnisz o drzewach.
Patrz, to twój syn.
Nie wyszedł mi najlepiej.
Trochę za smutno.
Ale w oku widać iskierkę nadziei.
A mój syn? Masz Timmy'ego?
Tak, Tanyu. Ostrożnie, zrobisz sobie krzywdę.
To twój Timmy.
No patrz!
Z tym szczwanym uśmieszkiem.
- Curtis, chcę iść z wami. - Nie, Tanyu, żałuję.
Pożałujesz, jak mnie nie weźmiesz.
Ta zdzira nie powinna była odbierać mi dziecka.
Ściśnij mocniej.
Jestem silniejsza od tych twoich chudzielców.
Błagam.
- Co się dzieje? - Zmiana planów.
Teraz albo nigdy! Idą.
Bez paniki. Trzymajcie się planu.
Ukryjcie wszystko!
Przelicz.
Do szeregu!
Siadać.
Co robimy?
- Rzygam waszym proteinowym gównem! - Tak, to gówno!
- Jestem głodny. - Chcę kurczaka.
Nie usiądziemy!
Kurczaka!
Cisza, siadać!
Mam mu odstrzelić łeb?
Robimy to?
Wybiła godzina!
- Mają broń! - Nas jest więcej.
Więcej nas niż ich kul.
- Nadszedł czas. - Curtis, rusz się.
Czas ucieka. Musimy to zrobić.
Nie mają naboi!
Zamknąć bramę!
Nic mi nie jest, Grey. Idź.
Nam Koong Min Soo. Kronoman.
- To wiele wyjaśnia. - Prędzej, Edgar.
Przepraszam, że każę wam czekać.
Przecież nie leżę plackiem.
- Otwórz. - Uwaga.
Ej, ćpunie.
Tak wygląda kronol? Ponoć robi furorę na czele.
Ostrożnie, bo odlecisz.
To odpady przemysłowe.
Bardzo łatwopalne.
Nam Koong Min Soo? Spec od zabezpieczeń?
Ty projektowałeś zamki w tym pociągu?
Po oczach widać, że już po nim.
To gówno wyżarło mu mózg. Ty jesteś Nam?
Nam, słuchasz mnie?
Słucham cię, zjebie.
Nie "Nem", tylko "Nam". Namgoung Minsoo, kurwa.
Nazwisko Namgoung, imię Minsoo, matole jebany.
/Słowa nieznane.
/Używaj poprawnego słownictwa.
- Musisz nam pomóc. - W czym?
Idziemy na czoło. Otworzysz nam bramy.
A jeśli odmówię?
Czysty towar. Prosto z baryłki.
Za każdą otwartą bramę dostaniesz jedną kostkę.
Kurde! Marlborasy?
Coś podobnego! Papierosy wyszły 10 lat temu.
Chcesz się sztachnąć, głąbie?
Nie dla psa kiełbasa.
To proste. Pomożesz nam, będziesz miał co kirać.
Nie, to wracasz do szuflandii.
Jak będzie, głąbie?
Chan. Chan, zmykaj!
Dosyć.
Niech gnije w szufladzie.
Obudź się!
Moja córka, Jona. Potrzebujemy jej, by tam dotrzeć.
Czyli idziesz z nami?
Dwa kronole za bramę.
Ona też wącha?
Nikogo nie ma.
Kronol?
Wszystkie koje puste. Gdzie ich wywiało?
Uciekli w popłochu.
Zostawili jedzenie.
To nie może być okno.
Nadal zima.
Śmierć.
Wszędzie śmierć.
Skupcie się, nie przyszliśmy podziwiać widoków.
- Idziemy! - Nam!
- Kronol! - Skąd wiedziałaś, że jest pusto?
Biegnie tu.
- Paul? - Paul!
- Co on robi? - Zmienił się. - Jedną chwilę.
Wszystko było automatyczne. Części wyszły.
Nie takim go pamiętam.
- Paul? To ja, Curtis! - Teraz finito, sajonara.
Wszystko robię...
...ręcznie.
Tak to się robi! Jeszcze ciepłe.
Dobra robota.
Tak jest. Robię jedzenie, batony proteinowe.
Po to cię zabrali?
Paul?
- Cały czas byłeś sam? - Sam, fazę mam.
Chodź z nami na czoło.
Na czoło? Ekstra! Ale moje miejsce jest tutaj.
Dlaczego?
Nie mów im tego.
Cały czas jedliśmy to gówno?
Ja też to jem, codziennie.
Skąd to masz?
Ty pisałeś grypsy?
Ja ich nie piszę.
Kto ci to dał?
Ktoś mi je zostawia.
Ja tylko wkładam do batonów.
WODA
- Cysterna? - Kilka wagonów dalej.
Tam oczyszczają wodę.
Jedno z najważniejszych miejsc w pociągu.
Gdy je przejmiemy, da nam to przewagę?
Nie będziemy nawet musieli iść na czoło.
Mając wodę, można negocjować.
Przepraszam, że przeszkadzam. Może szklankę wody, żeby przyspieszyć?
Z przytupem, człowieku! Wszyscy czekają.
- To moja wina? - Twoja.
Tyle się nawąchałeś brykietu,
że czas to dla ciebie abstrakcja?
Pewnie, robię to tylko dla kronolu.
Ten znowu swoje. ”Kronol to, kronol tamto”.
Weź przysiądź fałdów!
Sam mi go dajesz.
Bo tego zażądałeś.
Jona? Tak się nazywasz?
Ile masz lat?
- 17. - Dziecko pociągu.
A ty?
17 lat na Ziemi.
- I drugie 17 w ogonie. - Na Ziemi?
- Jak było? - Już zapomniałem.
Czemu?
Nie chcę pamiętać nic z czasów przed poznaniem Gilliama.
Jono... jesteś jasnowidzką?
A kto to taki?
Zawsze wiesz, co jest za bramą.
Wyczuwasz to umysłem?
- Nie otwierajcie. - Co?
Nie otwieraj!
Uważaj.
Ty też.
Drużyna 2, naprzód.
Wjeżdżamy na most Jekateriny!
- Wjeżdżamy na most. - Dziewięć,
osiem, siedem...
...trzy, dwa, jeden!
Szczęśliwego Nowego Roku!
Kolejny rok na karku. Nie cierpię tego.
- Padnij! - Trzymajcie się.
Zderzenie!
Drugi!
Nie wstawajcie.
Nam, co ty odwalasz?
Zaćpany w trzy dupy.
Zbliżamy się.
Droga wolna.
Raz, dwa, raz.
Szczęśliwego Mostu Jekaterińskiego, niewdzięczne brudasy!
Gdyby nie łaska jaśnie oświeconego pana Wilforda,
18 lat temu zamarzlibyście na śmierć.
Wiford karmi was własną piersią.
Zapewnia schronienie i strawę.
A wy atakujecie naszą świętą cysternę.
Tak mu odpłacacie za dobroć.
Chuligańskimi wybrykami!
Szumowiny.
Dokładnie 74% z was zginie.
Przyjacielu, przejawiasz optymizm właściwy potępionym.
To będzie dobre.
- Co powiedział? - Macie przesrane.
Żule z ogona.
Zaraz za Jekateriną jest tunel.
- Kurewsko długi. - Spieprzamy stąd.
Cofnąć się!
/Chan, zmykaj stąd!
Chan! Zapal ogień!
/Chan, ogień.
/Powiedz tym z tyłu, /żeby dali ogień!
/Chan, zapałki.
Mamy was, skurwysyny!
Panie dowódco! Niech pan patrzy!
Opuśćcie mnie.
PODDAJ SIĘ! GIŃ!
Poddajcie się!
Bo mnie zabije.
Szlag.
Curtis!
Przestańcie!
Wszyscy przestańcie!
Rzucić broń!
Dosyć!
Róbcie, co mówi, psiakrew!
Rzucić broń!
Nie patrz.
Kto przeżył...
niech się obmyje.
Przed nami cysterna.
Zmyjcie z siebie krew.
Widziałaś te dzieci?
Nic nie wiem o...
- Gdzie one są, zdziro? - Nie wiem. Nie ja je wzięłam.
Mów, bo odrąbię ci ramię na krótko.
Wilford wie.
Lubi dzieci. Naprawdę.
Dlatego przysyła po nie tę sukę w żółtym.
To jego sprawka, nie moja!
Wilford lubi dzieci?
On lubi tylko swoją przeklętą lokomotywę!
Lokomotywa jest święta, a Wilford boski.
Wilford jest miłosierny.
Zadzwoń do niego.
Może ci przyjdzie z odsieczą.
Wilford litościwy. Dzwoń do niego.
Nie przyjdzie. Nie opuści swojej lokomotywy.
Rozedrzemy cię na strzępy. Wtedy też nie przyjdzie?
Mamy wodę. Zakręcimy kurek, to przyjdzie.
Zakręcicie wodę?
Chyba sobie.
Woda płynie z czoła.
Nos pociągu kruszy lód i roztapia.
Jak trąba słoniowa.
Woda wchodzi ustami. Nie dupą, Curtisie!
Tak, Wilford dobrze cię zna, Curtisie Everett.
Obserwuje cię.
Nie skrzywdzisz swoich.
Szkoda, że nie ocaliłeś swego adiutanta. Jak mu było?
- Edgar? - Stul jadaczkę.
Mogę ci pomóc.
Zdychaj.
Pomogę, przysięgam. Posłuchaj!
Wilford tu nie przyjdzie.
Ty musisz iść do niego, a ja cię zaprowadzę.
Znam pociąg. Zagwarantuję ci bezpieczeństwo.
Czemu mam ci wierzyć?
Bo chcę żyć.
I zdradzisz Wilforda łaskawego?
Jeśli zaprowadzę was na czoło,
musicie go zabić. Zaprowadzę was blisko.
Zabij go, a mnie oszczędź.
Curtisie?
Chcesz iść dalej?
Oczywiście. Jesteśmy dopiero w połowie.
Nikt dotąd nie zaszedł tak daleko.
Nawet McGregor cztery lata temu.
Dziesięć wagonów czy dwadzieścia, liczy się lokomotywa.
Przegrupują siły i znów nas zaatakują. Trzeba odciąć łeb.
Tylu już zginęło.
Tylu straciliśmy.
- Wiem. - Widziałeś naszych ludzi?
Są wycieńczeni.
Kazałem im się obmyć,
żeby ocenić szkody.
Mogę iść sam.
Z Mason pójdzie mi szybciej.
Ty zostań z rannymi i jeńcami.
Gdy zdobędę lokomotywę, wezwę cię, byś przejął rządy.
Czemu to robisz?
Sam wiesz, że ty jesteś naszym przywódcą.
Musisz to zaakceptować.
Co to za przywódca, który ma dwie ręce?
Zbladła.
Lepiej mieć obie ręce.
Jedną niewiele się zdziała.
Zwłaszcza, gdy tulisz kobietę.
Lepiej robić to dwiema rękami.
Na końcu, za mostkiem,
będzie brama z literą W.
Za nią jest Wilford.
Nie daj mu mówić.
Wytnij mu język.
Chodźcie, wszyscy razem.
Świetnie! Ładny kapelusz.
Grey...
Musisz iść z Curtisem.
O kimś zapomnieliśmy.
Kronol.
Nie zwracajcie na mnie uwagi. Do pracy!
- Pani minister, wszystko w porządku? - Tak, w najlepszym.
- Tego nie wolno jeść. - Spokojnie, oni nie gryzą.
Tylko pomidory.
- To się je? - Dziecko pociągu nie może tego znać.
W dzieciństwie po tym chodziłem.
To znajduje się pod śniegiem. Ziemia.
A co to? Rusza się.
Pod ziemią.
Co to jest?
Kto ma ochotę na sushi?
Pewnie, nie pogardzę.
Macie szczęście.
Podają je tylko dwa razy w roku.
W styczniu i w lipcu.
Nie starcza ryb?
Nie chodzi o ilość.
Tylko o równowagę. Akwarium stanowi kompletny ekosystem.
Liczba osobników
musi być precyzyjnie kontrolowana,
by zachować trwałą równowagę.
Ty jesz to. Wiesz, z czego to jest?
Smacznego.
Curtis, przyjacielu, może zdejmiemy to,
nim wejdziemy do następnego wagonu?
Nie jesteśmy przyjaciółmi. W czym problem?
Dla dobra dzieci. Ich edukacji.
Dzień dobry, dzieci.
Przyprowadziłam gości z ostatniego wagonu.
Co się mówi gościom?
Dzień dobry, goście z ostatniego wagonu!
Timmy!
Andy!
Ten chłopiec nazywa się Timmy.
To mój syn. Widzicie?
- Widziałem ich. - Kiedy, gdzie?
Wyszli stąd, poszli tam.
- To wszystko, chłopczyku? - Tak.
- Płakali? - Nie, ale zbierało im się na płacz.
Podobno lenie w ostatnim wagonie
taplają się we własnym gównie.
Ależ skąd! Są bardzo mili.
I mają dobre serca.
- Tak właśnie jest. - Właśnie mieliśmy obejrzeć film.
Doskonale.
ŻYCIE WILFORDA - Wilford!
/Już od najmłodszych lat pan Wilford /kochał pociągi.
/Gdy dorosnę, zamieszkam w pociągu.
- Na zawsze! - Jego marzenie się ziściło.
Założył przedsiębiorstwo transportowe Wilford Industries.
Postawił sobie za cel stworzenie luksusowej linii kolejowej,
która połączy wszystkie /kontynenty.
/Trasa pociągu ciągnie się /przez 438 000 km.
/Objeżdża on Ziemię /w ciągu jednego roku,
/pokonując bieguny /i połacie afrykańskich pustyń.
/Ten samowystarczalny pociąg
/jest produktem rewolucyjnej /myśli technicznej.
Nie uwierzycie,
ale w starym świecie pana Wilforda wyśmiewano,
za to, że przesadził z wyposażeniem tego cudownego pociągu.
On jednak wiedział to, czego inni nie wiedzieli.
- Czyli? - Że wszyscy starzy kretyni zamarzną.
W pewnym sensie tak.
Pan Wilford wiedział, że CW7 zamrozi planetę.
Co zatem wymyślił nasz genialny prorok,
- by uratować wybranych od katastrofy? - Lokomotywę!
/Jedzie pociąg z daleka!
/Nigdy się nie zatrzyma!
/Gdy stanie lokomotywa? /Wszyscy umrzemy z zimna!
/A czy może się zatrzymać? /Nie!
/A czemu nie? /Lokomotywa jest wieczna!
/Po torach turkoce!
/Kto dał mu te moce?
/Wilford!
Hura na cześć Wilforda!
Uwielbiam tę piosenkę. Taka skoczna.
Uwaga, dzieci. Zbliżcie się.
Ostrożnie. Nie pchajcie się.
Co będziemy mijać?
Siedem lodowych figur.
Uważajcie, bo to będzie na sprawdzianie.
15 lat temu, w trzecim roku podróży,
siedmioro pasażerów chciało zatrzymać
cudowny pociąg pana Wilforda i wysiąść.
- Jak nazywamy to wydarzenie? - Rebelia Siedmiorga.
Bardzo dobrze. To było, nim się urodziłaś
Naturalnie nie udało im się. Wyskoczyli w czasie jazdy.
Oto oni.
Widzisz?
Daleko nie zaszli.
Widzisz tę kobietę na przedzie?
Była sprzątaczką w pierwszej klasie.
Inuitką.
Czyli Eskimoską.
Wiedziała wszystko o lodzie i śniegu.
Sądziła, że może przeżyć na dworze.
Kto z pociągu wychynie...
Ten na mrozie zginie.
A jeśli pociąg stanie?
Zginiemy wszyscy marnie.
Kto czuwa nad Świętą Lokomotywą?
Pan Wilford.
Przyjechały jajka noworoczne!
Jeszcze cieplutkie.
Ugotowane na wodzie
podgrzanej przez świętą Lokomotywę.
A teraz zagra dla nas
pierwszy skrzypek Bostońskiej Orkiestry Symfonicznej,
pan Gerald McInster.
To Gerald? Panisko z niego.
Szczęśliwej Jekateriny.
Dziękuję.
Idźmy dalej, Curtisie.
Szczęśliwego Nowego Roku.
To kury jeszcze istnieją?
KREW
- Istnieje dużo rzeczy, które podobno "wyszły". - Co na przykład?
To.
Andrew!
Nic nie zrobiłam!
Nie!
Curtis.
Musisz nas prowadzić.
Curtis, przyjacielu, zrozum.
Ja nic nie zrobiłam.
Naprzód.
Otwieraj! Prędko!
- To Mason. - Sprawdź jej puls.
Łamiesz protokół bezpieczeństwa.
Źle to wygląda...
Nadchodzi.
Masz kartę?
Nie strzelaj.
Zabiłeś pasażera pierwszej klasy.
Nic nie widziałem.
Dokąd idziesz? Zaczekaj!
Skurwielu!
Zamknij drzwi!
Tanyu.
Mój Timmy.
Odnajdziemy go, obiecuję.
Wiem.
Dziękuję.
Bierz też to.
/Wracaj tu, zasrańcu. /Zakosił mi kronol!
/To mój!
/Oddawaj!
Otwórz bramę.
Najpierw Kronol!
Chcesz? Masz, bierz.
Otwieraj!
Prosisz się o guza?
Coś ty taki nerwowy?
Zapal sobie.
Doceń, jaki spotkał cię zaszczyt.
Ostatnia fajka ludzkości, gnojku spod ogona.
Byłeś kiedyś w ogonie?
Wiesz, co się działo,
po tym, jak wsiedliśmy?
Totalny chaos.
Żyliśmy, ale nie zdążyliśmy się tym nacieszyć.
Żołnierze Wilforda wszystko nam odebrali.
Zamknęli tysiąc osób w metalowej puszce
bez wody i jedzenia.
Po miesiącu jedliśmy najsłabszych.
Wiesz, czego w sobie nienawidzę?
Wiem, jak smakuje ludzkie mięso.
Najsmaczniejsze są niemowlęta.
Jedna kobieta...
ukrywała się z dzieckiem.
Znaleźli ich ludzie z nożami,
zabili ją i zabrali jej dziecko.
Wtedy pewien starzec...
Nie był jej krewnym, tylko zwykłym starcem...
Podszedł i rzekł:
"Dajcie mi nóż”.
Myśleli, że chce zabić nim dziecko.
Lecz on wziął nóż
i odciął sobie ramię,
mówiąc: "Zjedzcie to".
"Jeśli jesteście głodni,
"zjedzcie to, a dziecko zostawcie".
Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Ludzie schowali noże.
Domyśliłeś się, kim był starzec?
Ty dzieckiem był Edgar.
A ja byłem tym, co trzymał nóż.
Zabiłem matkę Edgara.
Jeden po drugim, ludzie z ostatniego wagonu
odcinali sobie kończyny, by przeżyć.
Cud.
Ja też chciałem. Próbowałem, ale...
Miesiąc później ludzie Wilforda wydali nam batony proteinowe.
Od tamtej pory jedliśmy tylko to.
Od 18 lat nienawidzę Wilforda.
Od 18 lat czekam na tę chwilę.
Jesteśmy u celu.
Otwórz drzwi.
Proszę.
Piękna opowieść, Curtisie.
Ale nie mogę ich otworzyć.
Wiesz, czego pragnę?
Chcę otworzyć drzwi.
Ale nie te.
Tylko tamte.
Na zewnątrz.
Od 18 lat siedzimy uwięzieni.
Wszyscy sądzą, że to ściana.
A to pieprzone drzwi.
Otwórzmy je i wyjdźmy stąd.
Żeby zamarznąć? Oszalałeś.
Nie wiadomo.
Może uda się przeżyć.
Pamiętasz Most Jekateriński?
Gdy masakrowali nas toporami?
Rok w rok patrzę na jedną rzecz.
Pod śniegiem leży wrak samolotu.
Przez dziesięć lat
widać było ledwie ogon.
Dziś zobaczyłem nadstępkę i skrzydła.
Śniegu i lodu ubywa.
Znika.
Śnieg jest miększy.
Łatwo się topi.
A wiesz, co jeszcze widziałem za oknem?
Na dworze stał...
Zresztą. I tak nie uwierzysz.
Przyhamuj z kronolem,
bo do reszty zlasuje ci mózg.
Nie rozumiesz.
Kronol to przede wszystkim
łatwopalny produkt chemiczny.
Starczy iskra i bum!
Krótko mówiąc, zajebista bomba.
Nie zbieram go tylko, żeby się nafukać,
ale żeby wywalić te drzwi.
- Zapałki, szybko. - Co robisz?
- Dawaj! - Zdejmij to z drzwi.
Ogień!
Curtisie Everett!
W imieniu pana Wilforda zapraszam cię na kolację.
Pan przodem.
Curtisie? To ty?
Mój drogi chłopcze. Zbliż się.
Niech ci się przyjrzę. Zgłodniałeś?
To nie lada wyczyn dotrzeć aż tutaj!
Siadaj.
Jako pierwszy przedostałeś się przez cały pociąg.
Z jednego końca na drugi. Wiedziałeś?
Brawo.
Nikt z was nie oglądał lokomotywy.
Ja nie byłem nigdy w ogonie.
Bo co? Za brudno?
Nie chcesz patrzeć na robactwo?
Uważasz, że moja pozycja niesie same korzyści?
Strasznie tu głośno i samotnie.
Właśnie. I te steki.
Miejsca do woli. I dziwka, która wszystko przynosi.
Każdy ma swoje miejsce
i wszyscy są na swoim, prócz ciebie.
Tak się mówi, gdy się ma najlepsze miejsce.
Twoje chciałby mieć każdy.
- Chcesz się zamienić? - Pierdol się.
Prawda jest taka, że wszyscy jesteśmy skazani na ten cholerny pociąg.
Uwięzieni w metalowej puszce. Średnio wysmażony?
Pociąg stanowi kompletny ekosystem.
Trzeba czuwać nad równowagą.
Powietrza, wody, żywności i populacji.
Wszystko należy regulować.
W tym celu trzeba czasem
uciec się do środków nadzwyczajnych
i zredukować liczbę mieszkańców
w drastyczny sposób.
Licząc tylko na selekcję naturalną,
umarlibyśmy z głodu, ściśnięci jak sardynki.
Najlepszym dostępnym rozwiązaniem jest,
by jedni zabijali drugich.
Niekiedy trzeba wprowadzić zamęt.
Rebelia Siedmiorga, Insurekcja McGregora,
Wielka Rewolucja Curtisa...
Superprodukcja z przewidywalnym zakończeniem.
Kto mógł przewidzieć akcję z pochodniami w tunelu?
Przebłysk geniuszu.
- Gilliam i ja tego nie planowaliśmy. - Co?
Nie mów, że nie wiedziałeś. Gilliam i ja.
- Nasz plan. - Gilliam?
Gilliam. Czoło i ogon to jeden organizm.
Był kimś więcej niż wspólnikiem.
- Był moim przyjacielem. - Gówno prawda.
Powstanie miało zostać stłumione w tunelu.
A niedobitki miały wrócić na ogon,
- do większej przestrzeni życiowej. - Kłamiesz!
Gilliam by tak nie postąpił.
Wszystko się jakoś ułożyło.
Twój kontratak dodał smaczku sprawie.
Czoło poniosło jednak sroższe straty, niż przewidywano.
Toteż Gilliam poniósł karę.
Co za ironia losu!
Granica między życiem a śmiercią jest taka cienka.
Pozostała jedna rzecz do zrobienia.
Podsumować straty.
Halo, Wilfordzie, to ja.
- Jestem u Gilliama. - Zaczekaj.
Liczba się nie zmieniła?
Nadal 74%.
Kontynuujcie. Zaczekaj.
Oszczędź osiemnaścioro, z okazji rocznicy.
Wyborny pomysł.
Twoi ziomkowie.
Do licha, Claude! Uważaj na lokomotywę!
Ostatnio jest nerwowa.
Zachowaj maniery przy stole.
Odpręż się.
Spokojnie.
Gilliam mówił, że jesteś bystry,
ale stale spięty.
Ruchałeś ostatnio?
Gilliam miał rację, że przy babie lepiej mieć obie ręce.
Będzie mi go brakowało.
I naszych nocnych rozmów.
Potrafił nawijać godzinami.
Z tą swoją jedną ręką.
Rozchmurz się!
O co ci chodzi?
Wyglądasz jak obłąkany.
Jakby mało było psycholi w tym pociągu.
Krew!
Co ci się stało?
Padnij.
Jona! Musimy otworzyć te drzwi.
Widzisz przewody?
Jest ich za dużo.
Łatwiej przeżyć w tym pociągu,
gdy się jest trochę szajbniętym.
Gilliam dobrze to rozumiał.
Trzeba utrzymywać równowagę między niepokojem i lękiem,
chaosem i grozą, by życie mogło trwać.
Jeśli ich nie ma,
należy je wymyślić.
Pod tym względem, twoja wielka rewolucja
- była istnym majstersztykiem. - Jona.
Czerwony w ósmym. Nie, siódmym.
Chodź ze mną, Curtisie.
Coś ci pokażę. Zasłużyłeś.
Chodź.
Zaraz się obudzi.
Przyjemnie, prawda? Spokojnie.
Znajdujesz się w sercu lokomotywy.
Poświęciłem życie na ten projekt.
Perpetuum mobile.
Wieczność wcielona.
Miałeś kiedyś okazję pobyć sam?
Kiedy ostatnio?
Nie pamiętasz.
Korzystaj. Nie spiesz się.
Napisałem to przed chwilą.
Dla ciebie, Curtisie. Proszę.
Jestem stary.
Chcę, byś zajął mój posterunek.
Zawsze o tym marzyłeś.
Gilliam też tego chciał.
Musisz czuwać nad lokomotywą.
Utrzymywać ją w ruchu.
Popatrz.
Za tymi drzwiami
są wagony, takie jak zawsze, jeden za drugim.
Co nam to daje?
Pociąg.
Jest w nim idealna liczba ludzi.
Wszyscy na swoich miejscach. Co nam to daje?
Ludzkość. Pociąg jest światem.
My jesteśmy ludzkością.
Tobie powierzam zadanie przewodzenia ludzkości.
Bez ciebie wyginie.
Widziałeś, co robią ludzie pozbawieni przywództwa.
Pożerają jedni drugich.
Jona, kronol!
- Jona, przestań! - Nie.
Nie masz naboi?
Przyklej kronol do drzwi.
Popatrz na nich.
Już tacy są. Wiesz to przecież.
Widziałeś ich w akcji. Sam byłeś jednym z nich.
Śmieszni, żałośni…
Możesz ich wybawić od nich samych.
Do tego przeznaczył się Gilliam.
To twoje przeznaczenie.
- Gotowe! - Curtis ma zapałki.
Curtis! Zapałka!
Tylko bardzo mała osoba się tam zmieści.
Dziecko poniżej pięciu lat.
Lokomotywa jest wieczna, ale nie jej części.
Ten tłok niedawno wysiadł.
Trzeba go było wymienić.
Na szczęście ostatni wagon nadąża z produkcją dzieci.
Przechodzimy na obsługę ręczną.
Bydlaku!
Jona...
Masz.
Została tylko jedna.
/Krytyczna awaria
/Zachowaj bezpieczną odległość
Andy? To ty?
Andy! Pamiętasz mnie?
Andy, stój, posłuchaj…
Nie idź tam. Posłuchaj mnie.
Andy!
Wracaj!
Andy, wyjdź stamtąd!
Cholera, Andy! Słuchaj mnie.
Za bardzo dramatyzujesz.
Każdy zajmuje przeznaczone mu miejsce.
Świetnie.
Tato!
Curtis.
Nie ruszaj się.
Wersja polska: Shylock <>