.:: GrupaHatak.pl ::.
Tłumaczenie: kat Korekta: Igloo666
/STATEK MIĘDZYGWIEZDNY AVALON
/KIERUNEK: /KOLONIA HOMESTEAD II
/STATUS: AUTOPILOT
/STREFA DOWODZENIA /KOMORY HIBERNACYJNE ZAŁOGI
/ZAŁOGA: 258
/PASAŻEROWIE: 5000
/PRZEKIEROWUJĘ ENERGIĘ /DO OSŁON...
/UWAGA, KOLIZJA!
/NAPRAWA... /REAKTOR FUZYJNY
/JAMES PRESTON /INŻYNIER
/PASAŻER WYBUDZONY
/Witaj, James!
/- Jak się czujesz? - Że co?
/Zdezorientowanie jest /w pełni normalne.
/Spędziłeś w stanie hibernacji /ostatnie 120 lat.
- Że co? /- Spokojnie, James.
- Jim. /- Zgoda.
/Oddychaj. /Wszystko będzie dobrze.
- Gdzie ja jestem? /- Jesteś pasażerem /na statku Avalon.
/Pierwszym międzygwiezdnym liniowcu /Kompanii Homestead.
/PARAMETRY ŻYCIOWE
/Podróż z Ziemi do twojego nowego domu, /kolonii Homestead /II, dobiega już końca.
/To nowy świat. /Zaczniesz tam od nowa.
/- Na wszystko wystarczy miejsca. - A, tak.
/Avalon jest /na ostatniej prostej.
/Przez cztery miesiące będziesz /cieszył się /luksusowymi warunkami lotu.
/Jedzenie, zabawa, /przyjaciele.
- Moi przyjaciele? /- Dokładnie, Jim.
/Opaska na twoim nadgarstku /jest kluczem do cudów Avalonu.
/Jesteś zdrów jak ryba, Jim. /Odpocznij teraz w swojej kajucie.
/Możesz doświadczać symptomów /choroby posthibernacyjnej.
/Drzwi do twojej kajuty /zostaną podświetlone.
/Witaj w kajucie, /nowym domu aż do czasu lądowania.
/Następne miesiące przygotują cię /na pobyt na Homestead II.
/Poznaj współpasażerów, /dokształcaj się,
/zdobywaj wiedzę /o życiu w kolonii.
/Przypisano cię do grupy 38.
/Dla pasażerów uzdolnionych /technicznie i inżynieryjnie.
/Przeskanuj ID, /by potwierdzić odbiór bagażu.
/Jim, przeskanuj ID, /by potwierdzić odbiór bagażu.
/Nawadniaj organizm, by pozbyć się /nieprzyjemnych skutków hibernacji.
/Przyjemnej podróży /na pokładzie Avalonu, /statku Kompanii Homestead!
/Dzień dobry! /Przepiękny poranek /na statku Avalon.
/Nie tęsknijcie za domem, /ale za Homestead.
/Zacznijmy od mojego /ulubionego kawałka z Ziemi.
Nie.
Frajersko.
Wyluzuj, Jim. Ekstra kurtka.
/Witajcie, pasażerowie.
/Zajmijcie miejsca, proszę.
/Witajcie, grupo 38.
/To kurs wprowadzający /do życia w kolonii.
/Ziemia kwitnie w dobrobycie. /To kolebka cywilizacji.
/Wielu sądzi jednak, /że jest przeludniona, /zbyt droga i przereklamowana.
- Przepraszam, chyba jestem w złej... /- Pytania na koniec lekcji.
- Przepraszam. /- Kolonie stanowią alternatywę.
/- Lepsze życie. - Gdzie są inni?
/Homestead II to najpiękniejsza /spośród kolonii.
/- Klejnot w koronie /Zamieszkanych Światów. - Jasne.
- Ale gdzie jest reszta? /- Znajdujemy się na statku Avalon.
Jestem tu sam.
/Mamy 5000 pasażerów /oraz 258 członków załogi.
- Dlaczego jestem sam? /- To nasze wspólne przedsięwzięcie.
Jest tu ktoś?
/Proszę się przypiąć /i zabezpieczyć.
/Grawitacja w tej windzie /może nie funkcjonować prawidłowo.
/Wielka Hala.
/Witaj w Wielkiej /Hali statku Avalon. /W czym mogę pomóc?
Chcę porozmawiać z inną osobą. Żywą.
/Osobistym trenerem, /przewodnikiem, terapeutą?
Nie wiem. Z dowódcą.
/Takimi sprawami zajmuje /się ochmistrz statku. /Poziom 3. Wielkiej Hali.
- Dziękuję. /- Proszę!
Niedobrze.
Kto pilotuje statek?
/Załoga: kapitan, /pilot, nawigator...
To kapitan.
/- Nie zajmuje się /osobiście pasażerami. - To bardzo pilne, proszę.
/Kapitana można znaleźć na mostku. /Strefa dowodzenia.
/Dostęp na mostek /warunkują specjalne uprawnienia.
To jakieś żarty.
/Witaj w Obserwatorium.
/Co mam wyświetlić?
Ponoć niedługo mamy wylądować.
Ale tylko ja zostałem wybudzony.
/Nie rozumiem. /Co mam wyświetlić?
Homestead II.
/To czwarta planeta /w Układzie Bhakti.
Jasne. A my gdzie jesteśmy?
/W podróży między /Ziemią a Homestead II.
/- Dolecimy za około 90 lat. - Że co?
/Za 90 lat, /trzy tygodnie i jeden dzień.
Nie, czekaj. Kiedy wylecieliśmy z Ziemi?
/Około 30 lat temu.
Za wcześnie się obudziłem.
/- Witaj. - Jak wysłać wiadomość na Ziemię?
/Przekaźnikiem laserowym. /Usługa jest droga.
- Spadaj. /- Proszę!
/- Planeta i dane? - Ziemia, Kompania Homestead.
/Pod tą nazwą zapisano /30826 kontaktów.
Lecę na Homestead II. Zdarzył się wypadek.
/- Biuro Obsługi Klienta. - Świetnie.
/Rozpocznij wiadomość.
Witam, nazywam się Jim Preston.
Jestem pasażerem na Avalonie i...
Chyba coś jest nie tak z moją komorą hibernacyjną.
/Obudziłem się za wcześnie. /I to o wiele.
/Nikt inny się nie wybudził.
/Nie wiem, /jak się zahibernować.
/Rzecz w tym, że zostało 90 lat lotu.
A w tym tempie...
Przepraszam, próbuję coś z tym zrobić.
Może coś przeoczyłem. Przydałaby się pomoc.
I to wszystko. Dziękuję bardzo.
/Wiadomość wysłano.
Świetnie.
/- Wiadomość dotrze za 19 lat. - Że co?!
/- Odpowiedź najwcześniej za 55 lat. - Ile?
/Przepraszamy za opóźnienia.
/Koszt usługi: /6012 dolarów.
- Witam pana. - Rany!
Miło w końcu kogoś zobaczyć. Sądziłem, że tylko ja nie śpię.
A kto by chciał przespać taki piękny dzień?
Mamy kłopoty. Nie powinno nas tu być.
Nikomu nie powiem ani słowa.
Niech to będzie nasza tajemnica.
- Co mam nalać? - Słucham?
- Wygląda pan na wielbiciela whiskey. - Jasne.
Ech, jesteś robotem.
Tak technicznie to androidem.
- A na imię mi Arthur. - Jim.
Bardzo mi miło.
- Jak dużo wiesz o tym statku? - Pojęcia nie mam.
- Coś tam wiem. - Co robić przy awarii komory?
Komory są odporne na awarie. Nigdy im się nie przytrafiają.
- Obudziłem się zbyt wcześnie. - Nie ma mowy.
- Ile jeszcze na Homestead II? - Jakieś 90 lat.
- Kiedy pasażerowie powinni się wybudzić? - Kiedy zostaną cztery miesiące.
Dlaczego więc siedzę tu, gdy przed nami jest 90 lat?
To niemożliwe.
A jednak tu jestem.
/Dzień dobry! /Przepiękny poranek /na statku Avalon.
/Czas wstawać /i rozkoszować się naszym rejsem.
/Proszę dokonać wyboru.
/Niestety, Mocha Cappuccino Extreme /dostępna tylko dla klasy złotej.
Proszę doliczyć mi ją do rachunku.
/Jedzenie można nabyć w...
/Niestety, French Roast...
/Niestety, Pumpkin Spice...
/Niestety, Vanilla Chai... /Niestety...
/DUŻA KAWA
- Z cukrem i mle... /- Zapraszamy na kawę.
Poważnie?
/KOMORA MEDYCZNA
/BARMAN
/KOMORA HIBERNACYJNA
/Dostęp do komór załogi /warunkują specjalne uprawnienia.
/AWARIA TRANSPORTU /KRYTYCZNY BŁĄD WINDY 2B
/Proszę... /Poziom...
/Wielka Hala.
/Przewalone, Arthurze. Mam totalnie przewalone.
Daj spokój. Zawsze są jakieś pozytywy.
- Umrę ze starości na luksusowym statku. - Wszyscy umrzemy.
Nawet androidy trafiają na złomowisko.
Jestem twoim jedynym klientem. Po co wycierasz szklanki?
Tak trzeba robić.
Ludzi denerwuje, jeśli barman się nie rusza.
Oświeć mnie jakąś barmańską mądrością. Zagubiłem się w kosmosie.
Nie jesteś tam, gdzie chciałbyś być.
Czujesz, że powinieneś być gdzieś indziej.
- Dokładnie. - No cóż.
Gdybyś pomyślał życzenie i znalazł się gdzieś indziej,
zapewne nadal byś się tak czuł: w złym miejscu.
Tak bardzo skupiasz się na tym, gdzie wolałbyś być,
że nie korzystasz z uroków miejsca, w którym jesteś.
To znaczy?
Przestań zamartwiać się sprawami poza twoją kontrolą.
- Żyj pełnią życia. - Pełnią?
/Witaj w apartamencie wiedeńskim.
Tak jest.
Że co?
Z podwójnymi krewetkami. Potrójnymi.
Arigatou gozaimasu.
Phantom.
No dobra.
Przecież zrobiłem to samo!
/WYBIERZ
/Duża kawa.
- Uno mas margarita, por favor. - Wypił pan już wiele, senor.
No Hector, jeszcze jedną, por favor...
Dzięki!
Wyjazd mi stąd!
Nie, wracajcie.
Do nogi.
Szlag by to!
/Witaj, Jim.
/Zerknij na wyświetlone wskazówki /dotyczące bezpieczeństwa.
/Skafandry zaprojektowano tak, /by wytrzymały pobyt w próżni.
/Włókno węglowe i pancerz...
/Pamiętaj, że skafander /utrzymuje cię przy życiu.
/Przesuń dźwignię z prawej strony, /by uruchomić cyrkulację.
/Uruchomiono buty magnetyczne.
/Można je wyłączyć /za pomocą panelu na ramieniu.
/Wciśnij przycisk, /by otworzyć śluzę.
/Miłego spaceru!
/Skafander został przywiązany.
/ODBEZPIECZYĆ MAGNESY?
/Witaj z powrotem, Jim.
/Mamy nadzieję, że ponownie /zdecydujesz się na /ekscytującą wycieczkę.
/Miłego spaceru!
/AURORA LANE
Aurora.
/Przeszukuję profile pasażerów...
/Jestem Aurora Lane. /Pasażerka 1456.
/Pisarka.
/Opowiadamy historie, /by upewnić się, /że nie jesteśmy sami.
/Sięgnąć do innych.
/Pani ojcem był Oliver Lane, /laureat nagrody Pulitzera.
/Te oczekiwania.
/Mój tata mawiał:
/"Jeśli prowadzisz szare życie, /twoje opowieści też będą szare.
/Prowadź życie pełne przygód! ".
/Zatem... jestem tutaj.
Dzień dobry.
/Zaczynamy od początku. /Wszystko.
/Nie wiem, jak będę żyć, gdzie, /kim będą moi przyjaciele.
/Jak w pierwszy dzień szkoły, /tylko autobus jedzie tam 120 lat.
/Stworzymy nową kulturę.
Fajna jesteś.
Czytałeś książkę, mając wrażenie, że autor pisze dla ciebie?
- Nie czytuję książek. - Ona jest świetna.
- Kto taki? - Aurora.
Śpiąca dziewczyna.
Nie twierdzę, że wszechświat jest zły, ale ma okrutne poczucie humoru.
Jak to?
Załapałem się na lot na inną planetę, ale umrę po drodze na nią.
A tuż obok mnie znalazłem kobietę idealną.
I nie mogę jej dosięgnąć.
/Będę tęsknić za Nowym Jorkiem.
/Kawa, widok na Chrysler Building /i mogę pisać cały dzień.
/Na Homestead II będzie kawa?
/Lepiej, żeby była, bo inaczej /każę pilotom zawracać na Ziemię.
/- Żałujesz czegoś, co pozostawiasz? /- Tak.
/Będę tęsknić za widokiem drzew /jesienią w Central Parku.
/KOMORA HIBERNACYJNA
Utknąłeś na bezludnej wyspie.
Możesz sprawić, że ktoś dołączy tam do ciebie.
Nie będziesz sam...
ale uwięzisz drugą osobę na tej wyspie.
Wypowiedziałbyś takie życzenie?
Nie wiem. Nigdy nie byłem na wyspie.
No tak.
Kij z wyspą.
Wyobraź sobie, że wymyśliłeś sposób na ogromną poprawę swojego życia.
Niemoralny sposób. I nieodwołalny.
- Jak postępujesz? - Nie pyta się o to robota, Jim.
Wiem, jak obudzić Aurorę.
Niezły pomysł. Przydałoby ci się towarzystwo.
Uwięziłbym ją na statku do końca życia.
No tak. Nie możesz tego zrobić.
- Co więc mam zrobić? - Jestem tu dla ciebie.
Jesteś maszyną.
Widzisz? Nie czujesz tego. Niczego nie czujesz.
Rozumiesz? Nie boli cię.
I w ogóle ci to nie przeszkadza.
A ona... jest osobą.
Nawet o tym nie myśl! Koniec gadania o Aurorze.
Wyleczyłem się z tego. Będę żył dalej.
No i co teraz, siedzę i myślę?
Nie mogę o tym myśleć, nie będę, tyle.
Zdecydowałem. Wiem, co robię.
Koniec.
Więcej ode mnie nie usłyszysz.
Więcej nawet o niej nie wspomnę. Koniec.
Nie wolno mi.
Golę tylko brodę.
Nie rób tego, proszę.
/Witaj, Auroro! /Jak się czujesz?
/Zdezorientowanie jest /w pełni normalne.
/Spędziłeś w stanie hibernacji /ostatnie 120 lat.
/Wielka Hala.
Jest tu ktoś?
Cześć.
Jesteś pasażerem czy członkiem załogi?
Pasażerem.
- Jim Preston. - Aurora Lane.
Wiesz, co tu się dzieje? Nikt inny w pobliżu się nie obudził.
U mnie też.
Załoga miała obudzić się miesiąc przed nami, ale...
nikogo tu nie widzę.
Załoga wciąż śpi.
Czyli nikt się nie obudził?
- Tylko ja. - Jak to?
Tylko my.
Ale za kilka tygodni ktoś musi wylądować.
/Dolecimy za około 89 lat.
Ile?
Inni pasażerowie wcale nie zwlekają z wybudzeniem się.
To my zbudziliśmy się za wcześnie.
Potrzebujemy pomocy. Gdzie jest załoga?
/Hibernuje /w zabezpieczonym pomieszczeniu.
Ważne rzeczy: sterowanie, reaktory, silniki...
Wszystko jest zabezpieczone tak, że nie da się tam dostać.
Kiedy się obudziłeś?
Rok i trzy tygodnie temu.
Nie...
To jakiś sen.
- Musimy się zahibernować. - Nie możemy.
Wrócimy do komór i zaprogramujemy je na nowo.
Nie mogę znaleźć mojej!
To bez znaczenia.
- Nie mogę znaleźć! - Czekaj!
Nie wiem, która jest moja. Jak to odróżnić?
- Nie mogę... - Przestań! To bez znaczenia.
Uruchomienie hibernacji wymaga specjalistycznego sprzętu.
Pamiętasz, jak nas usypiali? Wszystkie te procedury?
Komory mają utrzymać hibernację i obudzić nas na koniec.
- Nie można zasnąć drugi raz. - Uważasz, że nie ma na to sposobu?
Nie.
Ale musi być jakiś sposób. Musi.
21:00. Pora spać.
Wiem, że powinnam teraz myśleć nad rozwiązaniem.
- Ale zasypiam na stojąco. - Dopiero co się wybudziłaś.
Musi upłynąć jeszcze parę dni. Lepiej odpocznij.
Chyba muszę.
- Odprowadzę cię do kajuty. - Nie trzeba. Poradzę sobie.
Jasne.
Dobranoc, Auroro.
Ponad rok... Nawet sobie tego nie wyobrażam.
- Musiało ci być niesamowicie ciężko. - I było.
Dobranoc, Jim.
/Proszę się przypiąć /i zabezpieczyć.
- Czystą whiskey. - Pewnie.
- Jak minął ci dzień? - Aurora się obudziła.
Gratulacje.
Nie wyglądasz na szczęśliwego.
Potrafisz dochować tajemnicy?
Jestem nie tylko barmanem, ale i dżentelmenem.
Nie mów Aurorze, że to ja ją wybudziłem.
Sądzi, że to był wypadek. Sam chcę jej wyjaśnić.
Oczywiście.
Jak to nie da się znów hibernować? A jeśli komora się zepsuje?
/W tysiącach lotów międzygwiezdnych /nie odnotowano /żadnej awarii komory.
Ja się jakoś obudziłam!
/Komory są odporne na awarie.
Dzień dobry. Jadłaś już coś?
Nie. I umieram z głodu.
A ta maszyna jest głupia jak but.
/Proszę!
/INFOKIOSK... /BŁĄD KRYTYCZNY
/Śniadanie dla klasy złotej.
- Nie masz wybrednego gustu. - Nie jestem pasażerem klasy złotej.
Nie stać mnie na francuskie muffinki.
- Jak to, i przez cały ten czas...? - Tak.
- Co ci zamówić? - Nie trzeba.
- Daj spokój. - No dobrze.
Proszę bardzo.
Istnieją jakieś inne sposoby, żeby uruchomić hibernację?
- Coś w ambulatorium? - Byłem tam.
Skanery i komora medyczna.
- A w ładowni nie ma zapasowych komór? - Też o tym pomyślałem.
Przejrzałem spisy. Wieziemy głównie maszyny rolne.
Części zapasowe do komputerów. Nie znajdziemy nowej komory.
- Zbudujmy ją. - Nie damy rady.
- Wcale się nie starasz! - Bo wszystkiego już próbowałem.
Przez ponad rok.
Naprawdę wszystkiego.
Ja się nie poddam.
/Ambulatorium.
Są tu książki naukowe? Dokumenty techniczne?
/Ta technologia /jest prawnie zastrzeżona.
/W następujących artykułach /rozważa się kwestie teoretyczne...
Utwórz nowy plik. "Moja podróż".
Na pokład Avalonu weszłam z poczuciem, że mam cel podróży.
Znalazł się on jednak poza moim zasięgiem.
/Nie śpię od tygodnia.
/Wybudziłam się zbyt wcześnie.
Spędzę więc na Avalonie resztę swojego życia.
/W świecie ze stali /o długości kilometra.
/Obudził się jeszcze /jeden współpasażer.
/Mechanik nazwiskiem /Jim Preston.
/Wygląda na to, /że pogodził się on z naszym losem.
/Ale ja jestem przerażona.
/Walczę ze sobą o spokój.
/Reszta pasażerów pozostanie /pogrążona we śnie przez 90 lat.
/Ja zaś przeżyję /swoje życie na statku.
/Wieczność w podróży, /która się nie skończy.
/A u boku mam tylko /nieznajomą mi osobę.
Dlaczego to zrobiłeś?
Co takiego?
Wyemigrowałeś z Ziemi.
- Przeprowadzam wywiad. - Słucham?
Twoja hibernacja nie powiodła się jako pierwsza w historii.
To temat na opracowanie.
- Komu je przekażesz? - Potomności.
Dlaczego porzuciłeś swoje życie na Ziemi?
120 lat hibernacji w podróży oznacza, że zostawiłeś rodzinę i przyjaciół.
Miałeś obudzić się w nowym stuleciu i na nowej planecie.
- Samobójstwo poprzez podróż. - Mógłbym cię spytać o to samo.
Ale to ja zadaję pytania.
- Uciekałeś przed czymś? - Nie.
- Moje życie było w porządku. - Czyli co?
Pragnąłem nowego świata. Nowego początku.
- To hasła z ulotek Kompanii Homestead. - Serio?
No nie wiem. Chyba masz rację.
Na Ziemi, jeśli coś się zepsuje, to po prostu kupujesz nowe.
W koloniach trzeba radzić sobie inaczej.
I tu wkraczam ja.
Mechanik może być kimś. Kolonia jest światem w budowie.
Mogę sam zbudować sobie dom.
- Miejsca wystarczy dla wszystkich. - Teraz to ty rzucasz hasłami.
Może są one prawdziwe?
Wiesz, jaki zysk z pierwszej planety osiągnęła Kompania?
8 kwadrylionów dolarów.
8 milionów miliardów.
Kolonie to teraz najlepszy biznes.
- Zapłaciłeś pełną kwotę za bilet? - Nie, lecę z uwagi na umiejętności.
Czyli wypchali ci głowę marzeniami i dali zniżkę na bilet,
a ty w zamian zwiększasz populację i oddajesz im 20% zarobków do końca życia.
Nie wspominając o długu, jaki rośnie ci na pokładzie.
Czyli co, leci z nami 5000 frajerów?
Lecą z nami gigantyczne zyski Homestead.
A dla mnie te 5000 osób zmienia swoje życie z 5000 powodów.
- Nie znasz tych ludzi. - Znam ludzi. Jestem dziennikarką.
Poważnie?
No to ten. Bankier, nauczyciel czy ogrodnik?
- Bankier. - A jest ogrodnikiem.
A ta kobieta: Madison, Donna czy Lola?
Donna nie pasuje do tej fryzury. Lola.
- Madison. - No kurwa!
No dobrze. Kucharka, księgowa czy położna?
Położna. Sam byś nie wpadł na ten zawód.
Zgadza się.
Dobrze wiedzieć, że wciąż mamy zawodowe położne.
Podoba mi się. Zaprzyjaźniłybyśmy się.
- Myślisz, że można takie coś przewidzieć? - A ty nie?
Zgadzam się.
- Bilet w obie strony? - Tak.
Miałam lecieć na Homestead II, pomieszkać tam rok i wracać na Ziemię.
Jak to? Ja lecę na zawsze, a ty wracasz do punktu wyjścia.
Wracam do przyszłości. 250 lat później.
I to na Ziemi, która wciąż na pewno będzie centrum cywilizacji.
Byłabym jedyną pisarką w historii, która zaliczyła taką podróż.
- Opowiedziałabym coś unikatowego. - Czyli?
Jak ludzkość poleciała ku gwiazdom w największej migracji w historii.
- Nie ma ważniejszej opowieści. - I nie znałabyś jej odbiorców.
Ale ludzie i tak ją przeczytają.
Przeczytaliby, gdyby...
Ale już jej nie spiszę. Nie wiem, czy cokolwiek w ogóle napiszę.
Skończyły mi się pomysły na to, jak możemy się uratować.
Nawet nie chcę już o tym myśleć.
Jest tu coś ciekawego do roboty?
- Poważnie? - Śmiertelnie.
Tryb dwuosobowy.
Dalej, trzeba dopasować ruchy.
Stajesz tam i powtarzamy wszystkie ruchy hologramów.
- Nie możemy porobić czegoś innego? - Spróbuj.
- Nie musisz, jeśli nie chcesz. - Zrobię to.
Dalej. Zobaczymy, czy...
- Skąd ten uśmiech? - Prowadzę dwoma punktami.
- Cóż to za dama? - Poznaj Aurorę.
Aurora. Bardzo mi miło.
- Świetnie ci poszło! - No dobra, jeszcze raz.
Ale tylko jeden.
- A raz przez miesiąc nie nosiłem spodni. - Przez 7 tygodni i 2 dni.
Zero wstydu.
U ciebie też jest krucho poniżej pasa, Arthurze.
Śmiałem się z faceta bez spodni, a sam nie mam nawet nóg.
Przez chwilę zapomniałam, że mam spaprane życie.
- Przepraszam. - Za co?
Idę się położyć.
- Dobranoc. - Jasne.
Dobrej nocy, Auroro.
Jest cudowna.
Fantastyczny wybór.
Witaj.
/- Cześć. - Proszę bardzo.
/KOLACJA WIECZOREM? /JIM
/To zaproszenie na randkę?
Chcesz coś do pisania?
Chyba jej nie zaimponowałem.
/Z PRZYJEMNOŚCIĄ.
"Z przyjemnością". Tak odpisała.
/Masz gościa.
Ty też nieźle się odstawiłeś.
- Byłeś na zakupach. - Ale... bez płacenia.
Dobry wieczór. Co podać?
Poproszę Manhattan.
- Whiskey z lodem. - Robi się.
- Świetnie dziś wyglądacie. - Dziękujemy, Arthurze.
- Jesteśmy na randce. - Fantastycznie.
- Długo się za to zabierałeś. - Żebyś miała trochę przestrzeni.
Przestrzeni akurat starczy mi do końca życia.
Merci beaucoup.
- Pyszna kolacja. - Trudno w tym lokalu o wolny stolik.
Pewnie będzie trzeba zwolnić miejsce. Ludzie patrzą spode łba.
Straszne tu dziś tłumy.
- Jak idzie praca nad książką? - Jeszcze nie wiem, o czym będzie.
Mój ojciec zaczął autobiografię, ale on miał o czym pisać.
Opłynął Antarktydę.
Był reporterem wojennym, miał liczne kochanki.
Pisał też o swojej córce.
- A ty? - Nie.
- Od zawsze czytałam o sobie w książkach. - I jak było?
Nie zawsze fajnie.
Dowiadywałam się więcej, niż bym chciała.
A kiedy miałam 17 lat, ojciec dostał zawału.
Siedząc nad klawiaturą.
I tyle.
Zrobiło się zbyt poważnie. Przepraszam.
- Poprosimy o więcej wina. - Chętnie posłucham o twoim życiu.
Dzięki.
- Co tu robimy? - Zobaczysz.
To najlepsza zabawa.
- Robiłeś to już kiedyś? - Pewnie.
- I jest bezpiecznie? - Nie.
W miarę.
Zakładaj. Twoja kolej.
Mam na sobie sukienkę.
Jasne.
Odwróć się.
/Skafander został przywiązany.
- Co ty robisz? - Ufasz mi?
Dziękuję.
Jesteś najpiękniejsza.
Zabijesz mnie.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Wszystko.
Tylko...
Wiem.
/Spotykam się z kimś.
/Nigdy nie zgadniecie.
/Jesteśmy tu sami, /kobieta i mężczyzna, no tak.
/I proszę. /Stara prawda.
- Co mówiłaś? - Cicho, piszę.
/Szczęście spotkało nas przypadkiem.
/Jak dwoje rozbitków /na nieznanych brzegach.
- Kapitalna metafora. - Poważnie? Nie musisz mi schlebiać.
- Wiem. - Nie zjesz tego?
Rybkom chyba nie smakuje.
Czytaj.
/To zabawne. /Wszyscy o czymś marzymy.
/METALE SZLACHETNE
/Gdy planujemy przyszłość, /każdy z nas jest /sterem własnego losu.
/W rzeczywistości /jesteśmy pasażerami, /płynącymi tam, dokąd zaniesie nas los.
/Nie zaplanowaliśmy tego. /Ale tak wyszło.
/I po raz pierwszy w swoim życiu /nie czuję się samotna.
/Niby nie było nam dane /być razem, lecz i tak jesteśmy.
/Dzięki temu czuję, /że moje życie się nie skończyło.
/Ono dopiero się zaczyna.
- Jak minął ci dzień? - Dobrze. Napisałam parę stron.
Znalazłeś coś, co nam pomoże?
- Owszem. - Są prawdziwe?
Sam je ścinałem.
Jak na dwoje pechowców, mamy sporo szczęścia.
/Uwaga.
/Zapraszamy państwa /na taras widokowy.
/Avalon wykona manewr /asysty grawitacyjnej /wokół gwiazdy Arktur.
Niesamowite.
Czerwony olbrzym.
- Cały wszechświat jest twoim prezentem. - Słucham?
Wszystkiego najlepszego.
Sto lat, sto lat...
Urodzinowy drink dla jubilatki.
Nie pytasz o dowód? Może nie wolno mi pić.
Nie spytam kobiety o wiek w obecności dżentelmena.
Żaden z niego dżentelmen.
A poza tym nie ma między nami tajemnic.
- Doprawdy? - Słyszałeś.
Zaraz wracam.
Cudowny drink. Dziękuję ci.
Pamiętam, że dokładnie rok temu
Jim nie mógł się doczekać, kiedy cię spotka.
Słucham?
Jak to nie mógł się doczekać?
Miesiącami zastanawiał się, czy powinien cię budzić.
Nie mógł przestać o tobie mówić.
- Jim mnie obudził? - Owszem.
Mówił, że to najtrudniejsza decyzja w jego życiu.
Widzę jednak, że wszystko dobrze się skończyło.
Co jest?
To ty mnie wybudziłeś?
Tak.
Jak mogłeś...?
Próbowałem tego nie robić.
Niedobrze mi.
I mam mroczki.
- Proszę cię, Auroro... - Trzymaj się z daleka ode mnie!
Nie mogę stąd uciec.
Mogę z tobą porozmawiać?
/Wiem, że żadne słowa /nie odmienią tego, co się stało.
/Ale wysłuchaj mnie, proszę.
Byłem samotny. Tak bardzo długo.
Czułem, jakbym zanikał.
Nocą, której ujrzałem cię po raz pierwszy, byłem gotów...
Ocaliłaś moje życie.
/Wiem, nie ma dla mnie /żadnego usprawiedliwienia.
Przeczytałem wszystkie twoje teksty.
/Zakochałem się /w twoim głosie.
/W sposobie, /w jaki postrzegasz świat.
/W tobie.
/I w jednej chwili...
już nie byłem osaczony tym wszystkim.
Moje życie nagle nabrało sensu.
Chciałbym móc odmienić przeszłość.
/Ale nie mogę.
/- Nie chcę cię stracić. - Mam to gdzieś!
Mam gdzieś, czego chcesz!
/I dlaczego mnie obudziłeś!
Odebrałeś mi życie!
/Proszę zaczekać.
/Centrum sterowania apartamentem /jest restartowane.
/AWARIA SYSTEMU DIAGNOSTYCZNEGO /BŁĄD KRYTYCZNY
Zazdroszczę ci, Arthurze.
- Czego? - Masz jakiś cel.
Zawsze jesteś szczęśliwy.
Jak idzie z książką?
Pierwszy raz piszę o sobie.
To jeden z moich najlepszych tekstów, a sama nie wiem, dlaczego go tworzę.
Może go przeczytać tylko człowiek, którego nie znoszę.
Mówi się, że czas leczy rany.
Ze złamanym sercem nie jest to takie proste.
I tak tego nie zrozumiesz.
- We wtorki to ja siedzę z Arthurem. - Mamy środę.
Proszę bardzo.
Co pijesz? Whiskey?
Kawę.
/Kochamy cię, Auroro! /Co my bez ciebie zrobimy?
/- Najodważniejsza! /- Cześć, Aurora!
/Obiecuję, że codziennie /będę o tobie myśleć.
/Nie będę już żyła, /kiedy się obudzisz, /ale nigdy cię nie zapomnę.
/Jesteś moją /najlepszą przyjaciółką.
/Wiem, że w domu /nie byłaś szczęśliwa.
/Nie mogłaś się /zadowolić życiem.
/Nie musisz lecieć. /Mogłabyś przeżyć wszystko tutaj.
/Skoro i tak lecisz, /powiem ci, czego ci życzę.
/Obyś w końcu znalazła kogoś, /kto wypełni twoje serce miłością.
/I obyś to odwzajemniła.
/Zrozum, że nie musisz robić /wielkich rzeczy, by być szczęśliwą.
/Leć. /Baw się.
/Ryzykuj.
/Tyle.
/Kocham cię, Auroro.
/Pa.
Dzień dobry, Arthurze!
- Kawę poproszę. - Robi się.
Dlaczego brudzisz mój stołek?
Trzeba się upaprać, żeby skończyć robotę.
- A cóż takiego robiłeś? - Ulepszenia.
/Wielka Hala.
/Pierwsze piętro.
/Śniadanie dla klasy złotej.
/Mówi starszy mechanik /Gus Mancuso.
/Kto do cholery /posadził mi drzewo na pokładzie?
- Kto to zrobił? - Ja.
- Czyli? - Jim Preston.
Aurora Lane.
- Ktoś jeszcze się wybudził? - Tylko ja i on.
- Jak daleko zalecieliśmy? - Zostało 88 lat.
Awaria hibernacji.
Ponoć miały się nie zdarzać, a przytrafiły się nam już trzy.
Nawet nie wiesz, jak długo próbowałem tu wejść.
Może więc niczego nie dotykaj.
Tu pracujesz?
Nie, to dla załogi pokładowej. Ja jestem z maszynowni.
Mostek, nawigacja.
/Brak autoryzacji.
Przepraszam.
Jeśli dobrze widzę, jesteśmy na kursie.
Coś się dzieje ze statkiem, ale nie z nawigacją.
- Coś się dzieje? - Trzy awarie komór. Owszem.
Coś jest nie tak. Pytanie tylko co.
Dziwne.
Powinna się tu wyświetlać diagnostyka, a pokazuje brak danych.
Trzeba sprawdzić ręcznie.
- Może zawróćmy na Ziemię. - Przy połowie prędkości światła?
Zajęłoby to tyle, ile dotychczasowy lot.
- Ale coś chyba można zrobić! - Przykro mi, lecimy do celu.
- Dobrze się czujesz? - Jak to po hibernacji.
Cały czas to mam.
/Wielka Hala.
Dwa lata, tak? Posadziłeś więcej drzew?
Uwaga!
- Tego jeszcze nie widziałem. - Te robociki się psują.
Razem z tym będzie piętnaście.
- Piętnaście. - Bufet śniadaniowy dziś oszalał.
I winda.
Ostatnio zepsuły mi się drzwi. Dwa dni nie mogłam wyjść.
Naprawdę?
Takie rzeczy się nie zdarzają. Nie na tym statku.
Takich stacji jest 60 na każdym pokładzie.
Tak się zakłada.
Reszta zrobi się sama. Jasne?
Idź na pokłady 1 i 2, a ty na 3 i 4.
Ja idę na pokład hibernacyjny, żeby sprawdzić nasze komory.
Zrobi się ciekawie.
- Nie powinieneś szukać stacji? - Już skończyłem.
Sprawdziłem twoją komorę.
Prosta przyczyna: awaria zegara.
Nie powinno się tak stać, ale przyczyna jest jasna.
U mnie było gorzej.
Wiele jednoczesnych awarii systemu. Komputery oszalały.
Dlatego też tak źle się czuję.
Komora Aurory natomiast...
Ty to zrobiłeś.
Tak.
Myślałem, że masz cholerne szczęście, że utknąłeś tu akurat z nią.
- Ale to nie był zbieg okoliczności. - Nie.
- Wie o tym? - Tak.
- Jak długo byłeś sam? - Rok.
Ale i tak...
Cholera.
Jak w innych.
Wszystko się wyłącza.
Wszędzie. Kompletnie niezależnie od siebie.
- Widziałeś komory hibernacyjne? - Owszem.
Czyli wiesz, co zrobił Jim.
Wiem.
- I co? - To nie moja...
On mnie obudził!
- Odebrał mi życie! - Wiem i bardzo mi przykro.
- Ale mam tu pracę... - To morderstwo!
Masz rację.
Ale tonący zawsze ciągnie drugiego człowieka w dół.
Tak się nie powinno robić, ale sytuacja to wymusza.
Mam tu szesnastego.
Dobrze się czujesz?
- Powinieneś odpoczywać. - No tak.
Ale tylko na parę godzin. Rano od razu tu wracam.
/BRAK GRAWITACJI
/GRAWITACJA
- Pływałam, kiedy to się stało! - Nic ci nie jest?
Musimy znaleźć Gusa.
Awaria tego systemu oznacza, że mamy poważny problem.
Jest źle.
Awarie wynikają z przeciążenia. Jakby systemy pracowały zbyt intensywnie.
Dlaczego?
Komputer, wyświetl awarie na osi czasu.
/Tworzenie osi czasu...
Procesy kaskadowe.
Zaczęło się dwa lata temu. Nagły wzrost poboru mocy.
17 awarii jednego dnia.
- W tym komora hibernacyjna 1498. - Czyli moja.
To mnie obudziło.
- Co się stało? - Coś poważnego.
Wysiadł jeden z głównych systemów.
Pozostałe starały się to skompensować, ale nie dały rady.
Musimy znaleźć pierwotną przyczynę i dokonać napraw.
Jak to się może skończyć?
- Analiza ryzyka na podstawie tych danych. /- Szacowanie...
/Nieunikniony błąd krytyczny.
/W systemach: /podtrzymywanie /życia, reaktor fuzyjny...
Czyli utknęliśmy...
/Napęd jonowy.
na tonącym statku.
/Maszynownia.
Niewiele rzeczy może spowodować takie uszkodzenia.
Diagnostyka nie działa, więc sami musimy znaleźć przyczynę.
Gdzie zaczynamy?
/Zakończono skanowanie. /Analiza...
/WYKRYTE CHOROBY
- Co mi jest? - Parę spraw.
/Wykryto 612 chorób.
Wypuść mnie stąd.
Jakie są prognozy?
/Choroby terminalne omawia się /w obecności lekarza.
Upoważnienie 2317.
- To co mi jest? /- Martwica ogólnoustrojowa.
/Niewydolność wielonarządowa. /Przyczyna nieznana.
Wszystko przez to wariowanie komory hibernacyjnej.
- Jak to wyleczyć? /- Istnieje wiele metod.
/Żadna jednak znacząco /nie wydłuży życia pacjenta.
- Ile czasu mi zostało? /- Pańskie życia już dobiega końca.
/Te środki złagodzą cierpienie /w ostatnich godzinach.
Dajcie mi chwilę.
/Uwaga, nasz lot /ma pewne kłopoty.
- Gdzie on jest?! /- Prosimy niezwłocznie /udać się do kajut.
Mogłem wziąć te cholerne pigułki.
- Pójdę po nie. - Zostań.
Usiądź.
Dbajcie o siebie.
Mój identyfikator.
Da wam dostęp wszędzie, gdzie trzeba.
Naprawcie statek.
Znajdźcie przyczynę tych awarii.
- Jak wyglądam? - Wspaniale.
Za mundurem panny sznurem.
Co teraz?
Niedobrze.
- Wracam do maszynowni. - Zdołasz to naprawić?
Musisz mi pomóc.
Idziemy!
Dalej!
/Maszynownia.
- Może obudzimy załogę? - Nie zdążą dojść do siebie.
- Nie ma czasu. - Czego w ogóle szukamy?
Przyczyny awarii. Czegoś dużego.
Chodź!
- Zepsuło się? - Chyba nie.
- Co teraz? - Zasilanie. Tędy.
No dalej!
- Coś jest nie tak. Zamknęło sekcję. - Tego szukamy.
Spróbuj się tam dostać.
/Uwaga.
/Uruchomiono blokadę śluzy.
/Proszę zamknąć grodzie.
Trzymaj się!
/Uwaga, zbyt niski poziom tlenu. /Proszę zamknąć grodzie.
Łap!
/Wyrównywanie ciśnienia nieudane.
/Ciśnienie wyrównane.
/Poziom tlenu w normie. /Koniec blokady.
Dziura w kadłubie.
Jest ich więcej.
- Ale jak? Statek miał wytrzymać wszystko! - Jakaś skała się przebiła.
Gorąco!
Chyba znaleźliśmy źródło problemu.
To komputer sterujący reaktorem.
Tu dostaliśmy dwa lata temu.
Jak to naprawić?
- Umrzemy tu. - Do wszystkiego są części zamienne.
- Poświeć mi! - Przepraszam.
- Wyciągnę to i komputer się wyłączy. - I co potem?
Uruchomię go tak szybko, jak zdołam.
Szybciej!
/Przywrócono komputer sterujący.
/Chłodzenie reaktora.
- Przecież to naprawiliśmy! /- Awaria systemu wentylacyjnego.
/Wymagana ręczna kontrola.
/- Operacja zakończona /niepowodzeniem. - No nie!
/- Zewnętrzne wrota nie reagują. - Czyli co?
Zacięły się.
Trzeba je otworzyć i schłodzić reaktor, bo inaczej statek wybuchnie.
- Ale jak? - Muszę wyjść.
Otworzę je od zewnątrz.
Otworzę drzwi i oddalę się, a ty wywalisz ten ogień w kosmos.
- Słucham? - Masz mi wszystko mówić.
A co będzie z tobą po otwarciu tych wrót?
Będę miał tarczę. Może wytrzyma.
Przyda ci się.
Wszystko będzie dobrze.
Idę.
Wróć do mnie.
Bez ciebie nie dam rady tu żyć.
/Uwaga. /Krytyczna temperatura.
Co się dzieje?
/Nic ci nie jest?!
- Nic, szybciej! /- Na pewno?
/Tak.
Jestem w kanale.
/Nowe gniazdo. /Przepięcie.
Widzę wrota.
/Wzrost temperatury.
/Uwaga. /Krytyczna temperatura.
/Utrata stabilności.
- Gdzie jesteś? - Przy wrotach.
/- Jestem gotowa, mów kiedy. - Już.
Wrota się nie otwierają. Muszę ominąć blokadę.
/Wzrost temperatury.
/Szybciej, Jim! /Proszę!
- Spróbuję znowu. /- Powiedz, jak wyjdziesz.
- Nie! - Co jest?
Co się dzieje?!
Wrota nie chcą pozostać otwarte.
Będę musiał tu zostać /i je trzymać.
Nie! /Wychodź stamtąd!
Nie mogę.
Nie mamy już czasu.
/Utrata stabilności.
Zrób to.
/Nie rozumiesz!
/Zabiję cię, /jeśli to zrobię!
- Otwieram. - Wracaj, wymyślimy coś innego!
/Nie ma innych opcji.
- To nic. - Nieprawda!
/Krytyczna temperatura przekroczona.
Nie tak miało być!
- Statek wybuchnie, Auroro. - I co z tego! Umrzemy razem!
Jest tu jeszcze 5000 innych osób.
Tak trzeba.
/Maksymalne ciśnienie.
Zrób to.
/Maksymalne ciśnienie.
/Spadek temperatury.
/Operacja zakończona powodzeniem. /Ponowne uruchamianie...
Powiedz coś, Jim.
/Spadek ciśnienia w skafandrze.
/Proszę natychmiast wrócić /na pokład.
Udało się! Możesz wracać!
- Co do tego powrotu... - Co się dzieje, jesteś ranny?
/- Wyrzuciło mnie w przestrzeń. - Co?!
/Kabel się zerwał. Nie mogę wrócić na pokład.
Wyjdę i cię wciągnę!
/Uwaga, /krytyczny poziom tlenu.
/Proszę natychmiast wrócić /na pokład.
Przepraszam, Auroro.
- Za wszystko. - Zamknij się! Już idę.
/Żałuję, że nie poznaliśmy się /90 lat w przyszłości.
Bo zbudowałbym ci dom.
Przeczytał twoją książkę.
Byłoby świetnie.
/- Skafander został przywiązany. - Gdzie jest Jim Preston?
/Znaleziono.
Idę po ciebie.
/Przykro mi. /Pacjent nie żyje.
No to reanimuj!
/Wymagana zgoda /członka personelu medycznego.
Nie!
Upoważniam cię!
Upoważnienie 17...
2...
2317! Upoważnienie 2317!
/RESUSCYTACJA
/- Nie zaleca się /tylu procedur naraz. - Upoważniam cię!
Szybciej!
/Wykonywanie.
- Uratowałaś mnie. - Tak.
- Dziękuję. - Nie ruszaj się.
Oczywiście.
Muszę ci coś pokazać.
Dzięki identyfikatorowi komora medyczna może wprowadzić pacjenta w uśpienie.
Zatrzymując jego aktywność metaboliczną.
- To znaczy? - To pomysł Gusa, coś jak hibernacja.
Możesz wrócić do snu wewnątrz tej komory.
Ale jest tu tylko jedna taka.
Owszem.
Położysz się wewnątrz niej i zaśniesz.
Obudzisz się na Homestead II i napiszesz swoją książkę.
Ukończysz swoją podróż. Zrobisz to, co sobie zaplanowałaś.
A ty zostaniesz sam.
Raz już byłem. Poradzę sobie.
Ale już nigdy cię nie zobaczę.
Będę cię odwiedzał.
We wtorki to ja siedzę z Arthurem.
- Jak zwykle: cudownie wyglądasz. - Dziękuję, ty również.
Dzięki tobie.
A to co takiego?
Coś, co od dawna chciałem ci wręczyć.
Jest piękny.
Długo się za to zabierałeś.
Szampan? Oj, zaczekam.
Świetne życie.
Najlepsze.
/HOMESTEAD II
/88 LAT PÓŹNIEJ
/Zainicjowano proces /wybudzania załogi.
/Moi współpasażerowie!
/Skoro to czytacie, statek Avalon /osiągnął cel swojej podróży.
/Wielka Hala.
/Gdy spaliście, /wiele się wydarzyło.
/Nasz przyjaciel rzekł kiedyś:
/"Jeśli nie jesteś tam, /gdzie chciałbyś być,
/to zapominasz /korzystać z uroków miejsca, /w którym jesteś".
/Zagubiliśmy się po drodze.
/Odnaleźliśmy siebie nawzajem.
/I przeżyliśmy nasze życie.
/Piękne życie. /Razem.
Tłumaczenie: kat Korekta: Igloo666
.:: GrupaHatak.pl ::.