Als je moet knipperen, doe het dan nu.
Let heel goed op alles wat je ziet en hoort...
hoe onwaarschijnlijk het ook lijkt.
Wees alsjeblieft gewaarschuwd.
Als je niet stil bent...
als je wegkijkt...
als je ook maar één deel vergeet van wat ik je vertel...
ook al is het maar even...
dan zal onze held zeker sterven.
Zijn naam is Kubo.
Zijn grootvader stal iets van hem.
En dat is nog het minste.
Quality over Quantity (QoQ) Releases Kubo and the two strings (2016)
Hallo, Kubo.
Hoe gaat het vandaag?
Dat was geen slecht publiek.
Ik heb twee pennies en een pluizenbal.
Dit is een behoorlijk goede pluis.
En wat ben je vandaag van plan? - Je weet wel, het gewoonlijke.
Monsters? - Natuurlijk.
Kun je er een vuurspuwende kip in verwerken?
Weer die kip?
De kip is grappig.
Een vleugje humor om alles in evenwicht te brengen.
Ze zullen je geld toesmijten, ik weet 't gewoon.
Ze zullen iets naar je gooien. - Oké, ik zal zien wat ik kan doen.
Ben je deze keer van plan het verhaal af te maken, jongeman?
Als je moet knipperen, doe het dan nu.
Let heel goed op alles wat je ziet en hoort...
hoe onwaarschijnlijk het ook lijkt.
En wees alsjeblieft gewaarschuwd.
Als je niet stil bent... als je wegkijkt...
als je ook maar één deel vergeet van wat ik je vertel...
ook al is het maar even...
dan zal onze held zeker sterven.
Hanzo was een machtige samurai.
Maar hij was alleen...
zijn familie werd hem ontnomen...
zijn koninkrijk verwoest...
en zijn leger vernietigd door de angstaanjagende Maankoning.
Je herinnert je misschien...
dat Hanzo door het Verteland zwierf, op zoek naar een magisch harnas...
het enige wapen in de hele wereld...
dat hem tegen de kracht van de Maankoning kon beschermen.
Dit harnas bestond uit drie delen.
Het eerste...
Ik weet het, ik weet het.
Het Onbreekbare Zwaard.
Het tweede?
De Ondoordrinkbare Borstplaat...
Ondoordringbare. - On-door-dring-bare.
En tenslotte...
het derde wapen, het laatste deel van het harnas...
Deze weet ik. Kies mij.
De Onkwetsbare Helm.
Voordat Hanzo het harnas kon claimen...
en de delen kon verenigen om hun ware kracht te onthullen...
werd hij aangevallen door de beesten van de Maankoning.
Oh, ja.
Dood de kip.
Scheur hem in stukken.
O jee.
Hanzo was vol woede...
zijn ziel verscheurd door het verdriet van zijn verloren familie.
Eindelijk...
stond onze held tegenover zijn onverslaanbare tegenstander...
de Maankoning.
Zorg dat je morgen terug komt.
Wat? Oh, kom nou.
We willen het einde zien.
Waar ga je heen? Nee, je kunt niet gaan.
Kubo.
- Ja, moeder.
Ik ben hier.
Honger?
Hoewel hij nauwelijks zijn hand voor zijn ogen kon zien...
baanden Hanzo en zijn leger trouwe samurai...
zich door de sneeuwstorm.
Plotseling...
zo snel als het begonnen was...
ging de storm liggen.
Hanzo slaakte een zucht van verlichting...
want hij was thuis.
Zijn vesting? Het Kever Clan Kasteel.
Ja. Op de rand van het Verteland...
verborgen voor de Maankoning door sterke magie.
Wat gebeurde er toen? Toen hij bij het kasteel kwam?
Toen wie bij het kasteel kwam? - Hanzo, mijn vader.
Hanzo... Was Hanzo in het kasteel?
Hij...
geef me een moment. Ik ben...
Nee, nee. Het is weg.
Ik kan 't niet...
Het spijt me, Kubo.
Misschien kan ik me 'n ander verhaal herinneren.
Moeder...
hoe was vader?
Dat is makkelijk.
Hanzo was een machtige krijger...
vaardig met zwaard en boog...
Nee. Hoe was hij echt?
Als hij niet vocht.
Als hij bij ons was.
Hij was net als jij.
Als mij? - Ja.
Sterk en slim en grappig.
En erg knap.
Moeder. - Kom op.
Vergeet nooit hoeveel hij van je hield, Kubo.
Hij gaf zijn leven om ons te beschermen.
Heeft de Maankoning...
Jouw grootvader.
Hebben grootvader en uw zussen echt mijn vader vermoord?
Dat kan niet waar zijn, of wel?
Ze zijn familie. - Nee, het zijn monsters.
Grootvader en mijn zussen stalen jouw oog, Kubo.
Ze mogen jou nooit meer vinden. Nooit.
Je moet altijd verborgen blijven voor de nachtelijke hemel...
of ze zullen je vinden en bij me weghalen.
Beloof me...
dat je dit nooit laat gebeuren.
Beloof het me, Kubo.
Wees niet verdrietig, Kubo.
Kubo...
Vergeet niet wat je moet doen, Kubo.
Weet je het nog?
Ik moet Mr Aap altijd bij me houden. - En?
En draag altijd vaders gewaad.
Ja, Kubo.
Er is nog één ding.
Blijf nooit...
na het donker buiten.
Weet je het nog?
Ja, Mr Aap.
Goede jongen.
Bedtijd.
Moeder, wakker worden. U droomt.
Nee.
Kubo.
Kubo, ben jij dat? - Ja, moeder. Ik ben hier.
Kubo, wat is er met je oog gebeurd?
Papierjongen.
Hier.
Kom. Kom naast me zitten. We hebben hier een goede plek.
Wat denk je?
Ik heb mezelf opgedoft voor de grote dag.
Ik houd wel van een feest.
Een tijd om te vieren.
Het is jammer dat je nooit tot na zonsondergang blijft.
Er is vuurwerk en er wordt gezongen en gedanst...
en gefeest, natuurlijk.
Maar het mooiste van alles... Zie je die lampionnen en altaars?
Die gebruiken we om tot onze geliefden te spreken...
die ons verlaten hebben.
We luisteren naar hun verhalen...
en leiden hun veilige terugkeer naar het hemelse land.
Echt? Heb je met iemand gesproken?
Ja, dat heb ik. Mijn echtgenoot.
Zijn stem was net zo luid en duidelijk als de jouwe...
als jij je verhalen vertelt.
72 Jaar lang zei hij nooit iets. Nu hij dood is, wil hij niet zwijgen.
Heb je iemand die je wilt spreken?
Heel graag.
Wat houdt je tegen? - Heb ik geen lampion nodig?
Ik wed dat je een hele mooie kunt maken...
zo goed als jij papier kunt vouwen.
Zie je? Niet alleen een mooi gezicht.
Haast je.
Ga. Het is nog niet donker.
Ga. Maak dat je wegkomt.
Plaats de lampion bij het altaar.
Erg goed.
Wat doen we nu, papa?
Nu bidden we.
We vragen haar geest ons te eren met zijn licht.
Grootmoeder, wilt u alsjeblieft...
Zachtjes.
Hallo, vader. Ik hoop dat het goed met u gaat.
Ik weet dat u dood bent, maar ik hoop dat alles...
goed is.
Kijk. Het is uw gewaad.
Moeder zegt dat ik er wel in groei.
Ze zegt dat u een groot leider was die stierf om mij te beschermen.
U redde een van mijn ogen.
Twee zou ideaal geweest zijn, maar toch bedankt.
Vader, ik maak me zorgen over moeder.
Elke dag wordt ze een beetje afweziger.
Ze praat veel over u...
maar ik weet het gewoon niet.
Ik denk dat ze niet meer weet wat echt is.
Ik weet niet meer wat echt is.
Ik wou dat u hier was.
Dan kon ik met u praten, u zien, en te weten komen wat ik moet doen.
Pappa. Ze is hier.
Grootmoeder is hier.
Nu is het tijd voor het laatste deel.
We moeten haar helpen naar de geestenwereld terug te gaan.
Maar ze is hier net.
Kom.
Vader?
Hallo?
Wanneer dan ook.
Oké dan. Ik heb u toch niet nodig.
Kubo.
Het spijt me.
Kubo...
Kubo.
Kleine jongen, wat is er met je oog gebeurd?
Wie ben jij? Hoe weet je mijn naam?
We zijn familie, Kubo.
De zussen van je moeder.
En we zoeken je al heel lang.
Het is zo leuk je te ontmoeten, Kubo.
Persoonlijk.
Kom, Kubo.
Kom naar je tantes.
Geen reden om bang te zijn, Kubo.
We hebben alleen jouw andere oog nodig.
Jouw grootvader wil het zo graag hebben.
Help. Help.
Iemand, help. Help.
Kijk uit.
Lopen.
We zijn hier, Kubo.
Je familie is voor je gekomen.
Kubo.
Moeder.
Kubo, je moet het harnas vinden. Het is je enige kans.
Onthoud dit.
Moeder.
Nee.
Moeder.
Kubo.
Kun je me horen, Kubo?
Ik zei dat je moeder dood was.
Je dorp is verwoest. Tot de grond afgebrand.
We zijn in het Verteland geland.
Je vijanden zijn niet ver.
We moeten een schuilplaats zoeken voordat je grootvader komt.
We moeten nu gaan.
Kom. Sta op. We gaan.
Als je binnen bent, zul je waarschijnlijk over de stank klagen.
Denk eraan, dat mijn reukvermogen tien keer sterker is dan dat van jou.
Je hebt vragen. Dat kan ik zien.
Wie... - Je krijgt er drie.
Ik denk dat ik er meer heb.
Drie. Maar eerst moet je eten.
Waarom maar drie?
Dat was je eerste vraag. - Wat? Ik snap niet wat er aan de hand is.
Wie ben jij?
Herken je me niet?
Jarenlang moest je me in je bundel bewaren.
Nu weet je waarom. - Maar je was een geluksbeeldje.
Je was zo groot.
Ik noemde dat geluksbeeldje Mr Aap.
Als ik op dat moment in leven was had ik dat beledigend gevonden.
Je moeder gebruikte haar laatste magie om je te redden...
en mij tot leven te wekken.
Hier. Drink.
Het stinkt. - Alles hier stinkt. Drink het.
Ik wil het niet. - Ik zei...
drink het.
Je bent een gemene aap, of niet? - Ja, dat ben ik.
En dat is drie. Je vragen zijn op, dus luister.
Ik ben hier om je te beschermen, Kubo. Dat betekent dat je moet doen wat ik zeg.
Als je niet eet, word je zwak. Als je zwak bent, ben je langzaam.
Als je langzaam bent, sterf je.
Het is te heet.
Drink.
Excuseer me.
Je kunt dit maar beter serieus nemen, Kubo. Dit is echt. Dit is geen verhaal.
Die dingen, jouw tantes...
krijgen nooit honger.
Ze slapen nooit. Ze zullen je vinden.
En als we niet voorbereid zijn...
vermoorden ze mij...
en pakken ze jouw andere oog.
Wat gaan we doen? - We gaan het harnas zoeken.
Het is het enige dat jou kan beschermen.
Dus het is echt.
Heel echt.
Geen zorgen. Ik zal het niet houden.
Dat heb ik uit haar hoofd getrokken.
Het was niet mijn bedoeling.
Jouw moeder was erg machtig.
Ze zegende jouw gewaad...
zodat het met je weg kon vliegen als je in nood was.
Ze gebruikte haar laatste kracht om mij tot leven te wekken.
Deze armband, haar haar, is een aandenken.
Een aandenken is een krachtig ding, Kubo.
Verlies het niet.
Nog een vraag?
De laatste.
Weet je waar het is? Het harnas?
Nee, dat weet ik niet.
Ga maar slapen.
Welterusten, Aap.
Kubo.
Kubo, je sprak in je slaap.
Je droomde, en riep om je vader.
En toen vloog het papier uit jouw tas...
en vouwde zichzelf tot...
hem.
Hij staat er al uren...
stilletjes ons te beoordelen.
Ik ben niet overtuigd of dit origami is.
Ik zou zweren dat er een schaar gebruikt is.
Thuis, in de grot...
gebeurde dit in de dromen van mijn moeder.
En het papier ontvouwde zich als het ochtend werd.
Waarom doet hij dat?
Wat doe je?
Ik denk dat mijn vader me zo antwoordt.
Ik ben geneigd te zeggen, dat ons lot...
aan de leiding van een papieren man over te laten...
een slecht idee lijkt.
Maar het is 't beste slechte idee dat we hebben.
Je wordt sterker.
Daar hoef je niet zo blij mee te zijn.
We worden sterker. De wereld wordt gevaarlijker.
Het leven heeft rare manieren om alles in balans te houden.
Aap, zeg je ooit wel eens iets bemoedigends?
Ik moedig je aan niet te sterven.
Muskieten. Irritant.
Ik was het niet. Ik zweer het.
Het papier raakt op. Net als het geduld.
Ik heb ze niet gevraagd dat te doen.
De tweede keer.
Dat heb ik niet gedaan.
Tenminste, niet precies. Ik voelde het, maar...
Magie is niet bedoeld makkelijk te zijn.
Je moet het leren beheersen.
Concentreer je op wat je doet. En denk er altijd aan...
niet met de aap te rotzooien.
Wees voorzichtig, Kubo. Dit is niet een van je verhalen.
Hoe weet je dat? Misschien is 't dat wel, en ben ik de dappere held.
En jij bent de gemene aap.
Helden komen en gaan. Elk moment...
kan er iets vreselijks uit het niets verschijnen en...
Aap.
Kubo.
Aap. Wacht.
Hij wilde me niets aandoen.
Hij wilde alleen... Hanzo.
Hanzo?
Hanzo.
Ik denk dat ik hem ga neersteken.
Waarom ga je altijd van het slechtste uit?
Neem me niet kwalijk dat ik dit enorme stekelige...
insectmonster dat jou ontvoerde, niet vertrouw.
Hanzo. Ja, ik herinner me hem.
Ik denk dat hij mijn meester was.
Wat? Wat zei je?
We hadden een helmteken. Een samurai-teken.
Heb je dit teken al eerder gezien?
Het is een wonder.
Je hebt ons gewaad.
Je draagt ons gewaad.
Waarom draag je ons gewaad?
Hij hoeft jouw vragen niet te beantwoorden. Hoe dan ook, wie ben je?
Vele jaren gelden, werd ik vervloekt...
gevangen in deze vervloekte toestand.
Vervloekt om door het Verteland te zwerven.
Vervloekt. Of 'ver-vloekt'.
Geen kameraden. Geen meester.
Zelfs geen naam of een enkel aandenken...
aan de nobele strijder die ik ooit was.
Was je ooit een mens? - Oh, niet zomaar een mens.
Een samurai.
Dat weet ik behoorlijk zeker.
Ik heb de spullen. Of ik ben 'n samurai, of 'n hele slechte verzamelaar.
Hoe dan ook, in mijn borstkas klopt het hart van een strijder.
Als jij je niets herinnert, hoe kun je dan iets zeker weten?
Omdat ik flitsen krijg.
Ze komen van objecten die ik vind...
op mijn reizen.
Soms is het een geluid.
Of een geur.
Dan moet je veel flitsen hebben.
De herinneringen vervagen...
en ik heb alleen nog het gevoel, dat ik...
ooit deel uit maakte van iets veel groters.
Aap, mag ik het hem vertellen? - Ik denk dat dat geen goed idee is.
Hij heeft het recht. - Absoluut niet.
Maar, ik... - Geen gemaar. Nee.
Wat? Me wat vertellen?
Hanzo was mijn vader. - Kubo.
Dit is een wonder.
Ik heb de zoon van mijn meester gevonden.
Waag het niet.
Wat jou ook hierheen brengt...
wat jouw zoektocht ook is, het is nu ook mijn zoektocht.
Ik ga met jullie mee.
En als het nodig is zal ik mijn leven voor je geven.
Doe je dat?
Wat? Denk je dat het mogelijk is?
Ik weet hoe die zoektochten gaan. Mensen sterven bij bosjes.
Ze vallen als vliegen.
Maar dat maakt niet uit.
Want ik heb het gevoel dat dit mijn lot is.
Nee, dat is het niet.
We kunnen niets vertrouwen wat je zegt, omdat jij niets kunt vertrouwen wat je zegt.
We weten niets over je.
Aap, je zei het zelf...
onze zoektocht is een moeilijke.
Een samurai, zelfs een vervloekte...
zonder geheugen die op een insect lijkt...
zou nuttig kunnen zijn. - Ja.
Ik weet zeker dat ik nuttig kan zijn. Onmisbaar.
Op wat voor manier?
Een pijl in een muur schieten, noem ik nauwelijks...
indrukwekkend.
Oh, kijk eens. Letterlijk de eerste keer dat ik dat gedaan heb.
Vertel me snel over onze zoektocht...
en ik zal je snel mijn vele onontbeerlijkheden demonstreren.
Dat is een lang verhaal.
Je hebt mijn aandacht. Ik beloof, dat ik niet eens zal knipperen.
Ik denk dat ik dat niet eens kan. Heb ik oogleden?
Goed dan. Loop en praat. Hanzo heeft een pad gevonden.
Dus jij was een speelgoedaap?
Kubo, ik zie het belang hier niet van in ons verhaal.
Ik bewaarde haar in mijn zak. Ze was maar zo groot.
Oké, Kubo, zo is het genoeg.
Uiterst klein. En ze werd Mr Aap genoemd.
Ik was geen speelgoed. Ik was een geluksbeeldje.
Natuurlijk was je dat.
Dat ziet er niet goed uit.
Niets aanraken.
Hij deed het.
Oké.
Nee, nee.
Ja.
Kubo, kijk.
Het Onbreekbare Zwaard.
Het kan een val zijn.
Laat mij.
Wat? Is het geen val als jij het doet?
Ik ben de onopvallendheid zelf.
Je hebt niet eens een voornaam.
Geen zorgen. Ik kan dit.
De machtige Kever overwint.
Ik kan het niet. - Allemachtig.
Ik roep het Onbreekbare Zwaard aan.
Het brak.
Betekent dat alleen het gevest, of...
ik ben een beetje teleurgesteld in dit magische zwaard.
Het is niet het goede zwaard, idioot.
Kijk.
Het zwaard. - Het zit in zijn hoofd.
Ik zal de botte bijl bij je hanteren.
Zie je, omdat hij van botten is gemaakt.
Je bent een schande.
Dit is een probleem.
Hou op met die pijlen.
Oh, voet.
Kun je vliegen? - Blijkbaar, ja.
Weet je zeker dat het niet 't Onvindbare Zwaard is?
Ik denk dat ik het gevonden heb.
Help even. Iemand?
Nog iemand?
Kubo.
- Aap.
Nee. - Kubo.
Ja.
Godzijdank, het is voorbij.
Alles wordt zwart. - Doe je ogen dan open.
Ik kan mijn vleugels niet voelen.
Vijf minuten geleden wist je niet eens dat je ze had.
Stop met kronkelen. Zo.
Voelt dat beter? - Ja.
Een beetje naar links.
Ietsje lager. Daar ja.
Dat is goed.
Wacht. Je bent aardig tegen me.
Zeg het tegen niemand.
Het is ons gelukt, Kever. We hebben het zwaard.
Leg dat neer. Het is scherp.
Goed. We zijn hier klaar.
Sta op. We moeten nog 'n heel stuk lopen. - Dat meen je niet.
Ik meen het altijd.
Maken jullie nu weer ruzie?
Natuurlijk niet. Dit is een gesprek tussen volwassenen.
Jullie gaan weer ruzie maken. - Kubo, ga even met iets spelen.
Niet dat.
Aap, dit is het Weidse Water.
We kunnen er niet omheen lopen.
We moeten naar de overkant zwemmen. Ik kan Kubo dragen.
Kubo dragen? Is dat jouw betere idee?
Ik waardeer je hulp. Echt. Maar als het om de jongen gaat...
weet ik wat het beste is. - Oh ja?
We kunnen beter niet handelen naar ideeën van 'n pratende kakkerlak.
En dat komt van een pratende aap.
Ik kan jullie nog steeds horen, weet je. - Speel dan luider.
Dit gesprek is voorbij. Apen zwemmen niet.
Geen zorgen. Na-aper.
Hoelang wil je dat al niet zeggen? - Sinds ik je ontmoette.
Waar ging dat volwassenengesprek over?
Je bent belachelijk, gewoon absoluut belachelijk.
Belachelijk.
Een meer oversteken is een belachelijk idee.
Het is niet jouw fout. Jouw hoofd is leeg.
Dat vind ik beledigend. Ik weet misschien niet alles...
Niet veel.
Maar ik weet dat Kubo bekwamer is dan jij denkt.
Je bent een beetje overbeschermend. - Ik ben heel erg overbeschermend.
Het is mij taak te zorgen dat Kubo veilig is. En dat is niet veilig.
Jij bent niet veilig. Kubo is maar een kind.
En een ongelooflijk getalenteerde. Hij heeft net onze levens gered.
Ja, hij is erg sterk, maar hij moet nog veel leren.
Wat?
Hij leert snel.
Wist je dat je dat kon?
Uitslover.
Oké. Haal nu diep adem.
Maak je hoofd leeg.
Ik denk dat ik dat wel kan.
Trek nu langzaam naar achteren. Zo ja.
Sluit één oog.
Dat heb je onder de knie.
Concentreer je op wat direct voor je is...
en laat al het andere wegvallen. En...
Loslaten.
Perfect schot.
Niet slecht.
En hoe wil je de vis in de boot krijgen zodat we hem kunnen eten?
Ik zou hem leren schieten, niet hoe je vist. Morgen leer ik je vissen.
Geef me dat.
Hebberige aap.
Probeer het nu.
Naar achteren halen, en...
Ja.
Het touw...
Dat was een erg goed idee.
En jij kunt redelijk goed schieten.
Oké, nu doen jullie raar.
We hebben iets nodig om dit mee te snijden.
Het Onbreekbare Zwaard.
Moet je met je eten spelen?
Ja.
Wat is er, Kubo?
Je doet alsof je nog nooit samen met 'n aap en 'n kever gegeten hebt.
Ik heb nog nooit met iemand samen gegeten.
Kom, eet. Je hebt energie nodig. En dit is veel beter dan walvissoep.
Kubo. Vraag.
Hoe was je, voordat je met je heldhaftige zoektocht begon?
Ik zorgde vooral voor mijn moeder.
En ik vertelde verhalen.
Over machtige strijders die wraak zochten...
met gevechten, monsters en magie.
Ik kon ze aardig goed vertellen.
Maar niet zo goed in laten eindigen.
Soms vertelde ik mijn moeder verhalen over kleine dingen.
Zoals met stenen scheren over de rivier...
of vuurvliegjes vangen in de moerbeivelden.
Als ik die verhalen vertelde... zag ik haar ogen opklaren.
Ik wist dat ze me kon zien.
Me echt zag.
Ik kon haar ook zien...
haar ware persoonlijkheid... haar geest...
die zijn weg naar buiten probeerde te vinden.
Het was prachtig.
Weet je wat, Kubo?
Toen je gewoon oude verhalen vertelde...
voordat je op dit grote avontuur ging...
was je ook een echte held.
We moeten naar de oever en een schuilplaats zoeken, en...
Het tweede deel van de uitrusting. - De borstplaat.
Is het daar beneden?
Ik doe het. - Kever, wacht.
Maak je geen zorgen.
Kevers kunnen erg lang onder water blijven.
Wat? Sinds wanneer?
Het is een bekend feit, Aap. - Dus jij herinnert je helemaal niets...
maar dat kevers zwemmen, wel?
Nee, Kever. Moeder vertelde me 'n verhaal over het Weidse Water.
Er leeft daar iets.
Oh ja?
Wat voor iets?
Ze zei dat er een Tuin van Ogen was.
Ogen die in je ziel staren.
Ze tonen je geheimen.
Dingen, om je bij ze beneden te houden.
Voor altijd.
Oké.
Nou, ik zal niemand recht in de ogen kijken.
Zelfs als ik ongelofelijk oprecht ben.
Je zult me missen, Aap.
Wees voorzichtig.
Hij zoekt naar het harnas.
Net als zijn arrogante vader. - Ja, zus.
Dan moeten we zorgen dat hij het niet vindt.
Aap. Ik denk dat hij in moeilijkheden is.
We moeten hem helpen. - Kubo, jouw tantes zijn nog in de buurt.
Het spijt me, maar we moeten naar de oever.
Kubo.
Kijk eens aan.
Ik ga vissen en alles wat ik binnen haal is een stinkende aap.
Zielig dat dit smerige schepsel...
het enige is, wat van mijn zusters magie is overgebleven.
Dit smerige schepsel zal jou in stukken scheuren.
Kubo.
Ik heb wezens verpletterd...
bij wie deze wereld op een vingernagel past.
Deze overwinning brengt me geen eer.
Stel je voor hoe het voelt als je verliest.
Ik heb maar één keer verlies gevoeld.
Elf jaar geleden verloor ik mijn zus.
Ze werd verliefd op een dwaas...
en verraadde onze vader.
Ze was een ondankbare lafaard.
Wie is nu de lafaard?
Ik heb het.
Kever, wat is er gebeurd? Waar is Kubo?
Ga het water weer in. Hij is in moeilijkheden.
Doe ik.
Moeder...moeder...
Ik sta nog steeds verbaasd hoe hard de wezens hier beneden vechten...
om weer te sterven.
Hier zijn de dagen het waard om voor te vechten.
Hier beneden is niets iets waard.
Het is jammerlijk wat er met mijn zus gebeurde.
Ik keek naar haar op. Ze was zo sterk.
En liefde maakte haar zwak.
Nee.
Het maakte me sterker.
Hierheen.
De ogen...
Het waren de ogen.
Ze hadden hem in een trance. - Nee, nee.
Kom op, Kubo.
Word wakker.
Alsjeblieft, word wakker.
Het komt goed.
Ik ben hier.
Ik ben bij je.
Ik zag...
Wat? Wat zag je?
Ik zag...
Moeder.
Mijn zoon.
Dus je lijkt meer op je vader?
Je staart.
Laat me raden. Je hebt vragen.
Waarom... - Ik zal beginnen.
Eerste vraag. Als ik Kever ben en jij bent Aap...
waarom wordt hij dan niet 'Jongen' genoemd?
Tjonge.
Vragen kunnen wachten.
We hebben slaap nodig.
Vertel ons jouw verhaal.
Dan, kunnen we slapen.
Alsjeblieft?
Oké.
Misschien kun je me helpen.
De avond dat ik je vader ontmoette...
Moeder?
Ik ging met mijn zussen naar de Bottentempel...
om Hanzo te doden.
Juist.
Op bevel van de Maankoning...
moesten mijn zussen en ik van de nachthemel naar beneden komen...
en doodden vele nobele strijders.
Jouw grootvader vertelde ons...
dat iedereen die het magische harnas vond...
te sterk zou worden en een bedreiging voor de hemelen was.
Die avond...
kwam ik eerder dan mijn zussen bij de tempel aan.
En daar was hij.
De machtige Hanzo.
"Je hebt mijn vader beledigd", zei ik tegen hem.
"Nu moet je sterven."
Ja, echt iets voor jou.
Kever.
We vochten.
Hanzo was sterk.
Maar toen stopte hij.
Hij keek in mijn ogen en zei vier simpele woorden.
Deze woorden veranderden alles.
"Ik hou van je..."
"Aap?"
"Jij bent mijn zoektocht", fluisterde hij.
Ik had de wonderen van het heelal gezien...
maar de warmte van zijn blik toen ik in zijn ogen keek...
had ik nooit gekend.
Ik zag zijn menselijkheid.
En het was sterker dan alles in mijn koude rijk.
Door zijn compassie te herkennen...
herkende ik die van mezelf.
Ik spaarde zijn leven.
Hij gaf mij het mijne.
En toen gaf hij me jou.
Maar je grootvader vond ons.
Zijn woede om mijn verraad deed de hemelen beven.
Jouw vader en zijn leger gaven hun levens...
zodat ik met jou kon ontsnappen.
Waarom haat grootvader me?
Oh Kubo.
Hij haat jou niet.
Hij wil je net zo maken als hij is.
Blind voor de mensheid...
net als ik ooit was.
Alleen dan kun je naast hem plaatsnemen...
als deel van zijn familie.
Koud, hard...
en perfect.
Ik zal nooit zijn zoals hij.
Nooit.
Weet ik.
Hij is uitgeput.
Ik ook. - Ik ga je niet instoppen.
Je bent gewond.
Het is maar een schrammetje.
Aap, waarom heb je hem niet eerder verteld...
wie je werkelijk bent?
De magie die mij hier houdt...
vervaagt.
Spoedig zal ik verdwenen zijn.
En dan zal Kubo weer alleen zijn.
Niet alleen.
Hij is de zoon van Hanzo.
Ik zal alles doen om hem te beschermen.
Dank je, Kever.
Te weten dat er iemand over Kubo waakt als ik weg ben...
zou een fijn eind van mijn verhaal zijn.
Jouw verhaal zal nooit eindigen.
Het zal door hem verteld worden, en door de mensen met wie hij het deelt.
En door de mensen waar zij het mee delen...
en door de mensen waar zij het mee delen...
en door de mensen... - Kever.
Het punt is dat je verhaal verder zal leven...
in hem.
Hallo, jonge vriend.
Wil je meedoen met mijn lied?
Maar hoe heb je... Jij bent...
Zelfs blinder dan jij?
Twee maal zo erg, om precies te zijn.
Dat betekent, dat ik de waarheid dubbel zie.
Dit is een droom.
Is het een goede of kwade droom?
Kijk zelf maar.
De vesting van mijn vader. - Ja.
Het laatste deel van het harnas.
Is het daar?
Volg de ondergaande zon en je zult het vinden.
Op de plek dat jouw huis had kunnen zijn.
Claim je geboorterecht, Kubo.
Geef dit verhaal een gelukkig einde.
Moeder. Kever. Word wakker.
Ik ben op.
Nou, ik niet.
Ik heb op iets geslapen.
Ongemakkelijk Zwaard.
De Helm. Ik weet waar hij is. Ik zag hem in een droom, Kever.
Een droom?
Dat hoeft niets te betekenen.
Ik droomde dat ik met 'n reusachtig skelet vocht met zwaarden in zijn hoofd.
Dat is echt gebeurd.
Oh ja.
Kever, kom. Deze kant op.
Ik zie met één oog, iets dat begint met 's'.
Sneeuw. - Nee.
Sneeuwvlokje?
Nee.
Oké...
Met sneeuw bedekte bomen.
Het heeft niets met sneeuw te maken.
Wat dacht je van 'serieus'?
Stom.
Oké. Ik heb het.
Sneeuw.
Hij zei dat het niet sneeuw was.
Het is een song.
Dat is niet eerlijk. Hoe kun je een song zien?
Je kijkt.
Gouden reiger.
Het wordt geloofd dat ze de zielen van de overledenen dragen...
naar waar ze ook maar heen willen.
Wat zingen ze?
Het is prachtig.
Het lied gaat over wat er gebeurt als we sterven.
Dat we niet zomaar verdwijnen.
Doen we dat niet? Wat gebeurt er dan met ons?
We veranderen net als Kubo's papier. We veranderen...
zodat we ons verhaal op 'n andere plek kunnen voortzetten.
Het eind van het ene verhaal is slechts het begin van een ander.
Ik herinner me deze plek.
Hier bereidde mijn vader zich voor op zijn zoektocht.
Ik begrijp iets niet.
Waarom zou de helm hier zijn?
Kubo.
Bevrijd ons.
Oh, zus.
Ik weet nog hoe we tegen je opkeken.
Jij scheen het helderst van ons allen.
Wat een verspilling.
Alles wat we ooit wensten, was een familie zijn tussen de sterren.
Ik denk dat onze definitie van familie heel anders is.
Blijf van hem af, heks.
En dan ben jij er.
Het stelende insect dat de ziel van mijn zus stal.
Wat?
Dit is geweldig.
Jullie zijn de hele tijd bij elkaar en hebt het niet eens beseft?
Jij ontnam haar van ons.
Dus was het passend dat we iets van jou namen.
Hoe snel die herinneringen uit je hoofd vloeiden...
en alle herinneringen uitwisten van jullie walgelijke verbintenis.
Hanzo.
Wat?
Hanzo?
Ik wist het niet.
Nee.
Ik vergeet waar ik voor kwam.
Moeder.
Het is goed. Ik ben hier.
Vader.
Mijn zoon.
Blijkbaar ben ik met een kever getrouwd.
Ja.
Maar een samurai kever.
Jij bent mijn zoektocht.
Dat ben je altijd geweest.
Hanzo, bescherm hem. Wat er ook gebeurt.
Dat beloof ik.
Nee.
Vlieg naar huis, Kubo.
Kubo? Ben jij dat?
Jullie moeten deze plek verlaten. De Maankoning...
Hij komt.
Grootvader.
Ik ben het. Kubo.
Ik weet dat u me kunt zien.
Hallo, kleinzoon.
Fijn je eindelijk te zien.
Om het maar zo te zeggen.
En ik zie dat je het harnas gevonden hebt.
Blijkbaar had je moeder toch een reden je naar deze vreselijke plek te brengen.
Ik zie het.
Ik weet dat je dat doet. Zo is dit allemaal begonnen.
Eindelijk zag je me. Dat was mijn fout.
Ik had naar mijn ouders moeten luisteren.
Kubo, we willen allebei precies hetzelfde.
Jij wil mijn andere oog pakken. Dat is wat je wilt.
Ja, maar weet je waarom ik dat wil?
Omdat je oud, gemeen, en wreed bent.
Nou, dat is een beetje cru.
Zo lang jij je aan dat nutteloze oog klampt...
kun je niet bij me in de hemelen wonen.
Je zult hier beneden vastzitten in deze...
hel.
Starend met dat eenzame oog...
naar haat, hartzeer en lijden...
en dood.
Waar ik je heen wil brengen hebben we die dingen niet.
Daar ben je alleen met je familie.
Waar je thuis hoort.
Mijn familie is dood. Jij vermoordde ze.
Nee.
Zij hebben het lot op zichzelf afgeroepen.
Ze hebben me te schande gemaakt en de orde van alles verstoort.
Zo gaat jouw verhaal.
Oh, Kubo.
Als je met mij daarboven bent, heb je die verhalen niet nodig.
Je zult...
onsterfelijk zijn.
Je zult...
oneindig zijn.
Nee, je hebt het mis.
Niet oneindig.
Alle verhalen hebben een eind.
Is dat zo?
En hoe eindigt dit verhaal?
Ik dood je.
Goed dan. Is dit jouw wens?
Om met het akelige monster te vechten dat jouw leven verwoestte?
Om je waarde te bewijzen, net als je verdoemde vader?
Hoe menselijk.
Wil je een mens zijn?
Deel dan hun zwakheid.
Onderga hun vernedering.
Voel hun pijn.
Dit is het einde van je verhaal.
Neem nu een laatste blik met dat eenzame oog.
Eén laatste blik op deze ellendige plek...
die jij 'thuis' noemt.
Ik vertrek niet.
Voor elk vreselijk ding hier beneden...
is er iets veel mooiers.
Mijn moeder zag het. En mijn vader ook.
Ik zie het...
zelfs met maar één oog.
Dan zal ik het weer uit je hoofd moeten rukken...
nietwaar?
Als je moet knipperen, doe het nu.
Ik weet waarom je mijn oog wilt.
Omdat zonder het, ik niet in de ogen kan kijken van een ander...
en hun ziel zien, hun liefde.
Alles waar je van hield is weg.
Alles wat je kende is je ontnomen.
Nee. Het is in mijn herinneringen.
De meest krachtige magie die er is.
Het maakt ons sterker dan jij ooit zult zijn.
Dit zijn de herinneringen van hen waar we van hielden en verloren.
En als we hun verhalen diep in ons hart sluiten...
kun je ze nooit wegnemen.
En dat is nog het minste.
Waar ben ik?
Hallo, grootvader.
Hallo.
Wat is er met je oog gebeurd?
Weet u het niet meer?
Nee, het spijt me, jongeman.
Ik schijn mijn verhaal te zijn vergeten.
Kun je me helpen?
Ik zal het hem vertellen.
Nee, wij allemaal vertellen het hem. We vertellen hem alles wat hij moet weten.
U bent de aardigste...
liefste man die ooit in dit dorp leefde.
Echt? - Ja.
Elke dag...
loopt u lachend rond en deelt muntjes uit aan kinderen...
zoals ik.
En oude vrouwen.
U hebt mijn kinderen leren zwemmen.
Wat? - En u gaf dekens aan de armen.
U bent een goede man. - U gaf de hongerigen te eten.
U hielp altijd iedereen. - U bent een geweldig voorbeeld.
Absoluut.
Blijkbaar ben ik nogal onzelfzuchtig. - Daarom houden we van u.
Weet u, we hebben iets gemeen.
We zijn beiden gek op uw kleinzoon.
Zijn naam is Kubo.
Kubo.
Het spijt me...
ik herinner het me niet.
Nou... Uw kleinzoon is een verteller.
Hij zal u alle verhalen vertellen die u vergeten bent.
Echt?
Natuurlijk.
Hallo, moeder, vader.
Mijn verhalen hebben de neiging een beetje lang te worden.
Dus zal ik het kort houden.
Ik ben dankbaar dat ik jullie heb ontmoet...
jullie wijsheid hoorde en vriendelijkheid voelde...
en zelfs een maaltijd met jullie heb gegeten.
Dit was een gelukkig verhaal.
Maar het kan nog steeds veel beter.
Ik weet niet precies wat de regels zijn...
of hoe dit werkt.
Maar als er een manier is om...
je weet wel...
Ik heb jullie nog steeds nodig...
dus ik kan zeggen dat dit een gelukkig verhaal was.
En ik kon het voelen. We voelden het allemaal.
En dan konden we dit verhaal...
samen eindigen.
Einde.
Vertaling: Quality over Quantity (QoQ) Releases
Download deze ondertitel op: - www.OpenSubtitles.org -