<> www.kinomania.org
/600 kilometrów nad Ziemią temperatura waha się /między 125 a -100 stopniami Celsjusza.
/Nie ma fal, które niosłyby dźwięk.
/Brak ciśnienia atmosferycznego.
/Brak tlenu.
/W kosmosie życie jest niemożliwe.
G R A W I T A C J A
/Proszę sprawdzić, czy ATA P1 /został z powodzeniem usunięty
/z obu części osłony zastępczej.
/- Mamy dostęp do pamięci M1, M2, M3 i M4. /- Przyjąłem, Explorer.
/Dr Stone, tu Houston. /Lekarzy niepokoją odczyty pani EKG.
/- Nic mi nie jest, Houston. /- Lekarze są innego zdania.
/- Nie czuje pani zawrotów głowy? /- Nie bardziej niż zwykle, Houston.
/Diagnoza rokująca.
/Łącze z kartą komunikacji gotowe /na przyjęcie danych.
/Jeśli się uda i jutro wylądujemy, /stawiam wszystkim kolejkę.
/Umowa stoi.
/Houston preferuje margaritę.
/Bootuję kartę.
/Proszę o potwierdzenie.
/Niestety. Nie widzimy danych.
/Poczekaj, Houston, zrebootuję.
/Czekamy.
/- Houston, mam złe przeczucie co do tej misji. /- A dokładniej?
/Coś wam opowiem.
/To było w '96. /Siedziałem tu 42 dni.
/Zawsze gdy lecieliśmy nad Teksasem, /spoglądałem w dół,
/świadom, że pani Kowalska /patrzy w górę i myśli o mnie.
/Przez sześć tygodni /słałem jej całusy.
/A gdy wylądowaliśmy w Edwards, /dowiaduję się, że uciekła z adwokatem.
/Wsiadłem w samochód /i wyruszyłem do...
/...Tijuany. Wiemy, Kowalski.
/Pamiętam, że zabrała twojego pontiaka.
/Inżynieria pyta o status paliwa /w prototypie jet packa.
/Pięć godzin latam poza rezerwatem, /a mam 30% zużycia.
/Ukłony dla inżynierów.
/Jest małe odchylenie /w osi obrotu,
/ale daje kopa.
/Inżynieria dziękuje.
/Wolę moją corvettę z '67.
/A propos...
/- Wszyscy to znają, Matt. /- Nawet Inżynieria?
/Zwłaszcza oni.
/Będzie nam ciebie brakowało, Matt.
/Rozpoczęłam rebootowanie.
/Dzięki, pani doktor. /Shariff, jaki masz status?
/Kończę wymianę /modułu baterii A1 i C.
/Możesz dokładniej? /Houston stresują ogólniki.
/Nie przejmuj się tak, Houston. /To szkodzi na serce.
/System gotowy do reaktywacji.
/Teleskop Hubble'a włączony. /Upgrade na pełnych obrotach.
/Brawka, Shariff. /Pogratulować.
/Weź wolne na resztę dnia.
/Matt, widzisz, /co robi specjalista misji Shariff?
Po mojemu, tańczy macarenę.
Tak się domyślam.
/Dr Stone, tu Houston.
/Medyczni odnotowali /spadek pani ciepłoty
/do 35.9 i wzrost tętna do 70.
/Jak samopoczucie?
W porządku, Houston.
Trudno utrzymać zawartość żołądka w stanie nieważkości.
/Dr Stone, pytają, czy chce pani /wrócić do Explorera...
Nie, tkwimy tu od tygodnia, Houston. Chcę to mieć z głowy.
Karta działa?
/Nic z tego. /Nie widzimy odczytów, pani doktor.
Spróbujcie teraz.
/Nadal nic.
Houston, możecie wyłączyć muzykę?
/Kowalski!
/Już się robi.
Dziękuję, Kowalski.
A teraz, Houston?
/Nie.
Źle interpretujecie dane?
/Nie mamy żadnych danych.
Inżynieria zaleca oględziny, czy nie ma uszkodzonej części.
Co się dzieje?
Co jest grane?
Oględziny nie wykazują żadnego uszkodzenia części.
Problem musi tkwić w panelu komunikacji.
/Na to wygląda.
/Inżynieria przyznaje, że ostrzegała pani, /że tak może być.
/To jedyna skrucha, na jaką /można liczyć w tej chwili.
/Trzeba było pani słuchać.
/Musimy improwizować.
Już się biorę.
/- Jak długo to potrwa? - Godzinę.
/Wyśmienicie. Celem misji jest /instalacja pani systemu w teleskopie,
/więc dziękujemy za cierpliwość, /pani doktor.
/Kowalski, wiemy, że nie dbasz /o szczegóły, ale...
/opóźnienie nie potrwa /na tyle długo,
/byś pobił rekord /Anatolija Sołowjowa.
/- Zabraknie ci jakieś... - 75 minut?
Nawet o tym nie pomyślałem.
/Matt...
/To był zaszczyt.
Nawzajem, Houston.
/Miłego ostatniego spaceru.
Mogę pomóc dr Stone usunąć panel?
- Dzięki za pomoc. /- Masz pozwolenie.
Dziękuję, Houston.
- Można się przyłączyć? - Naturalnie.
Jak się czujesz?
Jak chihuahua w bębnie pralki.
Ciężki tydzień.
Pocieszę cię, że podczas pierwszej jazdy wyplułem wszystko, prócz nerek.
Cholera.
Przepraszam.
W laboratorium szpitalnym wszystko spada na podłogę.
Dziękuję.
To pani jest geniuszką. Ja tylko szoferem.
Będę geniuszką, jeśli uda mi się odpalić tę listwę w ciągu godziny.
/- Explorer, tu Houston. /- Nadajesz, Houston.
/NORAD donosi, że w satelitę rosyjskiego /uderzył pocisk.
/Powstała chmura odłamków, /orbitująca z prędkością 35 tysięcy km/h.
/Obecna orbita chmury /nie koliduje z trajektorią MSK.
/Będziemy was informować.
/Przyjęłam, Houston.
- Mamy się martwić? - Niech się martwią chłopaki na dole.
- Explorer, zakręcisz ramieniem do ładowni? /- Rozpoczynam manewr ramienia.
- Jak ci się podoba praca w NASA? /- Jakbyś wygrała w Totka?
Najważniejsze, że nie odcięli mi funduszy na badania.
- Jak długo miałaś szkolenie? - Sześć miesięcy. - Ze świętami?
Na czym polega system skanujący?
/Nowa para oczu, badająca /krawędź Wszechświata.
Służy w leczeniu klinicznym, ale to prototyp.
/Manewr zakończony.
Nie biorą w ciemno prototypów. Nawet na twoje piękne, modre oczy.
Moje są brązowe.
W tej chwili są przekrwione.
Kowalski, patrz, jak wypaśnie!
I on studiował na Harvardzie.
Jedno musisz przyznać.
Nic nie przebije tego widoku.
Co ci się podoba w kosmosie?
Cisza...
Mogłabym do niej nawyknąć.
Coś wspaniałego.
Houston, panel komunikacyjny jest całkiem kaput.
Mogę odciąć awaryjne?
/Pani jest fachowcem. /Do pani należy decyzja.
Houston, mam złe przeczucie co do tej misji.
/Możesz rozwinąć?
To samo czułem na Mardi Gras w 1987.
/O dziwo, Kontrola nie słyszała /historii z Mardi Gras.
/Mów dalej.
Pierwszego dnia zapustów idę sobie Bourbon Street,
szukając siostry kumpla.
Na ulicy tłumy, więc myślę sobie, nie ma szans, że ją znajdę.
Przystępuję do sterowania ręcznego.
Nagle patrzę, stoi tam. Już miałem krzyknąć,
ale widzę, że trzyma się za ręce z jakimś niskim kudłaczem,
w bermudach i koszuli.
Dopiero zajarzyłem, że ten facet to nie facet.
A moja laska obściskuje...
/MSK, tu Houston.
/- Explorer, tu Houston. /- Nadajesz, Houston.
/Przerwać misję. Powtarzam, przerwać misję. /Przystąpić do odłączenia awaryjnego.
/Rozpocząć powrót. /MSK, przystąp do ewakuacji.
/Przyjęliśmy, Houston.
/Matt, wracajcie natychmiast do Explorera.
Zrozumiałem, Explorer. Przygotuj śluzę powietrzną.
/- Śluza powietrzna gotowa. - Houston, co się dzieje?
/Odłamki z rozbitego satelity /spowodowały reakcję łańcuchową.
/Uderzyły w innego satelitę, /tworząc więcej odłamków.
/Pędzą szybciej niż pocisk /w waszym kierunku.
/- Rozumiesz? - Tak.
Zwijamy się, pani doktor.
Nie mogę, panel jeszcze inicjuje.
- Nalegam. - Jedną sekundę.
Nie, teraz! Zamykaj to!
To rozkaz.
Dobrze, przepraszam, już.
Rozpocznij procedurę odłączenia od Hubble'a.
Dobra, Shariff, do dzieła.
- Houston, informuj. /- Reakcja łańcuchowa na całego.
/Potwierdzili, że to /niezamierzony efekt uboczny
/zestrzelenia satelity przez Rosjan.
/- Rozbili własnego satelitę? - W drebiezgi.
Pewnie to był szpiegowski. Teraz jest chmurą odłamków.
- Explorer, gotowi do odłączenia teleskopu. /- Za 3,2,1…
/Explorer, przesył danych.
Jakie widoki, Houston?
/Niedobre, większość systemów szlag trafił!
/Reakcja łańcuchowa jest /poza kontrolą i prędko się natęża.
/Trafiło w wiele satelitów i ściąga kolejne.
- Wyjaśnij "wiele satelitów". /- Większość przepadła.
/Systemy telekomunikacji padły.
/W każdej chwili może nastąpić /przerwanie połączenia.
Kowalski, widzę odłamki na dziewiątej.
Pół Ameryki właśnie straciło Facebooka.
/Explorer, powtarzam, /nastąpi przerwanie połączenia.
/Przyjęłam, Houston.
Explorer, tu Kowalski, potwierdzam odłamki w zasięgu wzroku.
Szybko zbliżają się do teleskopu.
Dr Stone prosi o szybszy transport.
Spadamy stąd.
/Kennedy zgłasza warunki meteorologiczne /uniemożliwiające wejście.
Houston, Explorer, słyszycie?
Explorer, dr Stone prosi o najkrótszą drogę powrotną.
Explorer, słyszysz mnie?
Pozwolenie na odwrót po dr Stone?
/Idziesz, Kowalski.
/Houston, tu Explorer, słyszycie?
/Straciliśmy kontakt z Houston.
Odpinaj się.
Wynośmy się stąd.
- Pomóc ci, Matt? - Nie, nie czekaj na nas.
- Zacięłam się. - Straciliśmy człowieka!
Houston, tu Explorer, słyszycie?
Explorer dostał! Explorer, słyszysz mnie?
Explorer, odezwij się!
/Astronauta poza strukturą!
/Dr Stone jest poza strukturą!
/Dr Stone, proszę się odczepić! /Bo ramię rzuci panią za daleko!
/Dr Stone, musi się pani odczepić, /bo odpłynie pani za daleko!
/- Niech się pani skupi! - Nie mogę!
/Tracę panią z widoku!
- Natychmiast! - Próbuję!
Houston, straciłem doktor z widoku.
Dr Stone, słyszy mnie pani? Powtarzam, słyszy mnie pani?
Tak, odczepiłam się!
- Podaj pozycję. - Nie wiem... Wiruję. Nie mogę...
GPS nie działa. Nie mogę...
- Co widzisz? - Nic!
- Widzi pani Explorera? - Nie.
- Nie widzi pani MSK? - Nie.
Skup się. Posłuż się Słońcem i Ziemią. Podaj współrzędne!
- Brak mi tchu! - Podaj współrzędne!
Dr Stone, słyszy pani?
Słyszy pani?
Kowalski, słyszysz mnie?
Kowalski, widzę coś.
Widzę Explorera... Północ na godzinie 12.
Wahadłowiec w środku wskazówki.
Widzę chińską stację.
Nie, to MSK.
MSK jest na...
...godzinie 7.
Poruczniku Kowalski, słyszy mnie pan?
Explorer, słyszysz mnie?
Houston, słyszysz mnie?
Houston, tu specjalistka misji, Ryan Stone, jestem...
...poza strukturą, dryfuję... Słyszysz mnie?
Jest tam kto?
Słyszycie mnie?
Odezwij się.
Proszę.
Dr Stone, słyszy mnie pani?
Tak, poruczniku Kowalski, tak. Jestem.
Tak, przyjęłam, jestem tu.
- Włącz latarkę. - Latarkę?
Tu, tu. Tutaj jestem.
Nic ci nie jest?
- Jestem cała. - Raportuj stan, słyszysz mnie?
3!... 33.7 psi.
Raportuj stan tlenu.
Tlen spada, szybko. Dziewięć!
- Nie, osiem procent. - Za szybko oddychasz.
Spalasz tlen. Nie rób tego. Uspokój się, słyszysz?
- Przepraszam, przyjęłam! - Zaraz będę.
Pospiesz się, proszę.
- Możesz schować latarkę. - Przepraszam.
Mam cię. Teraz uwaga, zepnę się z tobą.
Wiem, że mój czar cię powala, ale skup się.
I pomóż z przypięciem.
W porządku?
Dobra, teraz tak...
Za chwilę lekko cię odepchnę.
- Nie! - Nie odepchnę, tylko trącę.
Nie!
Widzisz? Gdzie ty, tam ja.
Już lepiej.
Spływajmy stąd.
- Cholera! - Wiem, moja wina.
- Cholera! - Oszczędzaj tlen.
Wracamy do wahadłowca, zgoda? Słyszysz mnie?
Kurwa!
Przyjąłem.
Houston, nadaję w ciemno. Mówi Kowalski.
Wracamy z dr Stone do bazy.
Niech Explorer przygotuje śluzę powietrzną, słyszycie?
Houston, tu Kowalski, słyszysz mnie?
Houston, tu Kowalski.
Nie słyszą nas.
Nie wiemy. Dlatego nadajemy.
Ktoś słucha i może uratować ci życie.
Nastaw alarm na 90 minut.
Czemu 90?
Według Houston prędkość odłamków wynosiła 35 tysięcy km/h.
Na obecnej orbicie daje nam to coś koło 90 minut,
nim znowu zasypie nas deszcz.
Tlen sześć procent.
Można się było przestraszyć, co?
- Owszem, było strasznie. - Ale dałaś radę.
Tobie też nie poszło najgorzej.
Houston, w ciemno. Tu Kowalski.
Od Explorera dzieli nas około 900 metrów.
Dr Stone i ja chcielibyśmy zabrać ciało specjalisty misji Shariffa
do wahadłowca. Czy mamy pozwolenie?
- Przyjąłem. - Gdzie on jest?
Boże.
Łap go!
- Nie puszczaj! - Staram się!
- Odciągasz mnie. - Mam go!
- Trzymaj go jak pana Boga za nogi. - Dobra, trzymam.
Na dam rady ciągnąć obojga osobno.
Jezus Maria.
Obyście byli dobrze ubezpieczeni, Houston.
Zniszczenia Explorera są katastroficzne. Zobaczymy, czy ktoś przeżył.
Tlen pięć procent.
Zaczynamy. Uwaga na ostre krawędzie!
Houston, w ciemno. Potwierdzam.
Specjalistka misji dr Stone i dowódca misji Matthew Kowalski
przeżyli jako jedyni z załogi STS-157.
Przepraszam, że nie posłuchałam.
Powinnam była przestać od razu.
I tak byśmy oberwali.
Nic byś nie zmieniła.
- Hej. - Tak?
Musimy dostać się do stacji.
Aż tam.
Kawałek drogi, ale potrzebujemy ich kapsuły Sojuz,
żeby wrócić na Ziemię.
Zgoda?
Dr Stone, zgoda?
- Tak. - W porządku, panie przodem.
Boże.
Houston, w ciemno. Tu Kowalski.
Dr Stone i ja udajemy się do MSK.
Użyjemy Sojuza żeby wrócić.
MSK, jeśli nas słyszycie...
Nie wzgardzilibyśmy misją ratunkową.
- Tlen dwa procent. - Już niedługo.
Piękny, prawda?
Co?
Wschód słońca.
Tego mi będzie brakowało najbardziej.
Gdzie jest pani dom?
Ryan, gdzie mieszkasz?
Dom?
Na Matce Ziemi.
Gdzie rozbiłaś namiot?
- W Lake Zurich. - Gdzie to niby jest?
W Illinois.
Strefa czasu centralnego.
Czyli wybiła tam teraz...
20.00.
Co robią o tej porze zacni mieszkańcy Lake Zurich?
Nie wiem.
- Nie dam rady. Tylko cię spowalniam. - Co byś robiła?
Pomyśl, Ryan. Jest 20.00.
Wyszłaś ze szpitala po 18-godzinnym dyżurze.
Jedziesz do domu.
Radio.
- Słucham radia. - No proszę.
Niech zgadnę.
NPR? Klasyka? Top 40?
Wszystko jedno, byle nie gadali. Po prostu jadę.
Dokąd?
- Jadę i tyle. - Za kim tam tęsknisz?
Jest jakiś pan Stone?
- Nie. - Nikt wyjątkowy?
Nikt nie patrzy w niebo, myśląc o tobie?
Ryan?
Miałam córkę.
Miała cztery lata.
Bawiła się w berka w przedszkolu. Upadła, uderzyła głową i koniec.
Najgłupsza rzecz.
Gdy do mnie zadzwonili, byłam w aucie.
Od tamtego czasu tylko to robię.
Wstaję, idę do pracy, jeżdżę autem.
Tlen jeden procent.
Mam dobrą wiadomość i złą.
Od MSK dzieli nas jakieś pięć minut
i wiem, gdzie Ruscy zabunkrowali wódkę.
To dobrze, bo ciągnę na oparach.
Zła wiadomość jest taka, że zabraknie mi 10 minut do pobicia rekordu Anatolija.
- Co jest? - Czerwona lampka.
Niskie ciśnienie w zbiorniku z tlenem.
Nie masz w butli, ale jest jeszcze w kombinezonie.
Sączymy małe łyczki.
Wino, nie piwo. Pomalutku, Ryan.
Houston, w ciemno, widzimy MSK.
Ewakuowali się ze stacji, bo brak jednego Sojuza.
Drugi jest uszkodzony z zewnątrz i ma otwarty spadochron.
Jego użycie do powrotu jest niemożliwe.
Nie powinniśmy zawrócić?
Jeszcze nie. Nie żartowałem z tymi oparami.
Ta puszka ma pary może na dwa kopy.
W dobrym układzie.
Spokojnie.
Cel...
Pal!
- Hamuj! - Nie mogę. Nie mam paliwa.
Zaraz pierdykniemy! Łap za cokolwiek!
Co mam robić?!
Ryan!
Lina pękła! Odłączyłam się.
Złap za coś!
Cokolwiek!
Ryan!
- Daj rękę! - Trzymam cię.
Mam cię.
Choroba!
Mam cię.
Trzymaj się, zacznę cię ciągnąć.
- Pani doktor... - Tylko nie puszczaj. Wciągnę cię.
- Ryan, posłuchaj. - Wciągnę. - Musisz mnie puścić.
Liny są zbyt luźne. Ciągnę cię.
Puść mnie, bo oboje zginiemy.
Nie ma mowy!
- Ryan, puść mnie. - Nie!
Nigdzie cię nie puszczę.
- Nie ty decydujesz. - Błagam, nie rób tego.
Nie rób tego.
Błagam, Matt.
Uda ci się, Ryan.
Nie!
Miałam cię.
/Ryan, słyszysz mnie?
/- Słyszysz? - Wyświetlił mi się alarm CO2.
/Musisz się dostać do środka.
/Widzisz śluzę?
/Ryan, słyszysz mnie?
/Gdzie jest śluza?
/Nad tobą, przy Zarii.
/- Widzisz? - Tak.
- Widzę. /- To dobrze. Masz tam iść.
/Kręci ci się w głowie, prawda?
Tak.
/Wdychasz dwutlenek węgla. /Tracisz przytomność.
/- Wejdź na pokład stacji. - Dobrze.
/Drugim Sojuzem nie wrócisz na Ziemię, /ale nada się na niedzielną przejażdżkę.
Przejażdżkę?
/Spójrz na zachód. /Widzisz tę kropkę?
/- To stacja chińska. - Tak.
/Wsiądziesz do Sojuza /i przelecisz się tam.
/Szalupa chińska nazywa się Shenzhou.
- W życiu nie latałam Shenzhou. /- Nieważne.
/Protokół powrotu /masz ten sam, co w Sojuzie.
/- Sojuzem też nie latałaś? - Tylko na symulatorze.
/- No to wiesz. - Ale rozbiłam się.
/Od tego są symulatory.
Za każdym razem się rozbijałam.
/Kierujesz go w stronę Ziemi.
/To nie rakieta.
/Jutro o tej porze będziesz miała /co opowiadać w Lake Zurich.
/Słyszysz?
/- Ryan, słyszysz? - Polecę po ciebie Sojuzem.
/- Nic z tego. - Zgarnę cię.
/- Nie, mam zbyt duże fory. - Polecę po ciebie.
/Już po ptokach.
/Naucz się, kiedy odpuścić.
/Powiedz, że ci się uda.
/No już, Ryan, mów.
- Uda mi się. /- Dobra, naprzód.
/Kto daje dziewczynce na imię Ryan?
- Tata chciał chłopca. /- Jesteś przy śluzie?
- Jeszcze nie. /- Nie przystawaj.
/Skoro nabraliśmy nieco dystansu...
/- Podobam ci się, co nie? - Co?
/Mówią, że mam piękne, błękitne oczy.
Masz piękne, błękitne oczy.
/Moje oczy są brązowe.
/- Wiesz, jaka jest dobra wiadomość? - Jaka?
/Pobiję rekord Anatolija,
/i ustanowię nowy na długi, długi czas.
Nie, przylecę po ciebie.
/- Boże. - Co?
/- Hej, Ryan? - Tak?
/Powinnaś zobaczyć promienie /słońca na Gangesie.
/Niesamowite.
Gdzie jesteś?
Komunikator. Tu jesteś.
Matt, tu Ryan, słyszysz?
Matt, jestem w środku, słyszysz?
Mów do mnie, Matt.
Podaj pozycję.
Gdzie jesteś? Powiedz, co widzisz.
Od Przylądka Canaveral gęba ci się nie zamykała.
Teraz postanowiłeś zamilknąć? Mów do mnie.
Powiedz cokolwiek!
Co było dalej na Mardi Gras z tym kudłaczem?
Jak to się potoczyło?
Co było z kudłaczem?
Powiedz coś.
Proszę.
Houston, w ciemno...
Specjalistka misji Ryan Stone melduje się z MSK.
Straciłam łączność z dowódcą Matthew Kowalskim.
Brak łączności radiowej.
Brak kontaktu wzrokowego.
Potwierdzam, że ja, Ryan Stone, przeżyłam jako jedyna z załogi STS-157.
Co teraz?
POŻAR
Gdzie to jest? Gdzie zasilanie?
Jak na szkoleniu. Odcumować.
Odcumować... Czerwona.
Gdzie to jest?
Dawaj.
Pamiętam już.
ODCUMOWANIE
Nie masz czterech minut.
Trzeba ręcznie.
Aktywuj, odcumowanie.
Siedem minut, żeby stąd zwiać.
Dobra.
Co?
Stój!
Dobra jest.
Tak, tak...
Dawaj.
Świetnie.
Dyżurny synoptyk przewiduje opady odłamków.
Odczepiam to i hajda do domu. Bułka z masłem.
Co my tu mamy?
Dobra.
Kuźwa.
Dawaj.
Prędzej.
Dobra.
Nienawidzę kosmosu.
Cicho bądź.
W porządku.
Dobra jest.
Ustabilizujmy cię.
W porządku.
Odwiedzimy chińską stację.
Houston, w ciemno,
Tiangong jest w odległości 100 kilometrów na zachód,
mam kurs odchylony o 13 stopni. Skoryguję go.
Włączam SKD za pięć… cztery...
trzy… dwa… jeden.
Co się dzieje?
Jaja sobie robisz.
Jaja sobie robisz!
Ty pierdo...
Houston, w ciemno. Tu dr Ryan Stone.
Nadaję z Sojuza TMA14M.
Nie mam paliwa i dryfuję, słyszycie?
Houston. Tu dr Ryan Stone.
Słyszycie?
Houston! Tu Ryan Stone. Słyszysz?
Houston, tu specjalistka misji Ryan Stone, słyszysz?
Houston, proszę potwierdzić.
Houston, odbieram na falach średnich.
Słyszycie?
Czy to stacja chińska? Tiangong?
Mayday, słyszycie? Mayday, mayday...
Tak. Mayday, mayday.
Tak masz na imię?
Aningaaq? To twoje imię?
/Mayday!
Nie nazywam się Mayday, tylko Stone.
Dr Ryan Stone, proszę o pomoc...
Psy.
Nadają z Ziemi.
Z Ziemi.
Aningaaq, niech twój pies jeszcze zaszczeka.
Pies. Hau, hau.
Umrę, Aningaaq.
Każdy umrze. Wiadomo.
Ale ja dzisiaj.
Dziwne uczucie wiedzieć o tym.
Mimo wszystko się boję.
Naprawdę się boję.
Nikt nie będzie mnie opłakiwał, nikt się za mnie nie pomodli.
Zapłaczesz po mnie?
Pomodlisz się?
Czy za późno na to?
Sama bym to zrobiła, ale w życiu nie zmówiłam modlitwy.
Nikt mnie nie nauczył.
Nikt mnie nie nauczył jak.
Dziecko.
Masz dziecko, co?
Śpiewasz kołysankę?
To miłe.
Też śpiewałam mojemu dziecku.
Mam nadzieję, że wkrótce ją zobaczę.
To miłe, Aningaaq. Śpiewaj tak dalej.
Śpiewaj mi do snu.
Śpiewaj i śpiewaj.
Nie!
Popatrz na zegarek. 13 godzin i 11 minut.
Dzwoń do Anatolija, że go wykopałem.
- Co tu tak ponuro? - Jak ty...?
- To świetna historia. - Ale jak...?
Tak lepiej.
Znalazłem dodatkowe zasoby energii.
Dzięki temu, że mnie nie rozpraszałaś.
Miło cię widzieć. Nie sądziłem, że ci się uda.
Znalazłaś wódkę?
Nie powiedziałeś mi, gdzie była.
Za Anatolija. Na zdrowie.
Nie? W porządku. Spływajmy stąd.
Stacja chińska jest sto mil stąd. Przejedziemy się kawałek.
- Nie da rady. - Pewnie, że da.
Nie ma paliwa.
- Coś wymyślimy. - Próbowałam wszystkiego.
A napęd miękkiego lądowania?
- Jest do lądowania. - Lądowanie to też latanie.
Nie było na szkoleniu?
Mówiłam, że na symulatorze nigdy nie wylądowałam.
- Ale znasz mechanizm. - Za każdym razem się rozbijałam.
Chcesz wracać czy zostać?
Kumam, że tu jest fajnie.
Możesz wyłączyć systemy, pogasić światła,
zamknąć oczy i się wycofać.
Nikt cię nie zrani.
Jest bezpiecznie.
Po co to ciągnąć? Po co żyć?
Zmarło ci dziecko. To najgorsze, co może być.
Ale co teraz zrobisz?
Jeśli chcesz żyć, to żyj naprawdę.
Rozeprzyj się i napawaj drogą.
Stań twardo na ziemi i zacznij żyć.
- Jak się tu dostałeś? - Powiadam ci, wyborna historia.
- Hej, Ryan? - Co?
Czas do domu.
Lądowanie...
Lądowanie to latanie.
Lądowanie będzie w zielonej.
Lądowanie, dobra...
Napęd miękkiego lądowania uruchamia się automatycznie trzy metry przed lądowaniem.
Ty to masz łeb, Matt.
Muszę odłączyć moduł orbitalny i silnikowy.
Dobra.
Separacja trójmodułowa.
Dawaj.
Teraz trudna część.
Sojuz musi się nabrać, że jesteśmy trzy metry od Ziemi.
Dobra.
Hej, Matt? Za to, że słuchałam cierpliwie twojej gadki przez tydzień,
zrób coś dla mnie.
Zobaczysz dziewczynkę z ciemnymi, potarganymi włosami.
Nie lubi się czesać. Nie szkodzi.
Ma na imię Sarah.
Przekaż jej, proszę,
że mama znalazła jej czerwony bucik.
Strasznie się o niego martwiła.
A tymczasem był pod łóżkiem.
Uściskaj ją i ucałuj ode mnie, i powiedz, że mama za nią tęskni.
I że jest moim aniołkiem.
I jestem z niej dumna.
WYSOKOŚĆ
I że się nie poddaję.
Powiedz jej, że ją kocham, Matt.
Kocham ją bardzo.
Zrobisz to dla mnie?
Przyjęłam.
Jedziemy z tym.
Tracisz wysokość, Tiangong.
Spadaj tak dalej, a cmokniesz atmosferę.
Ale nie beze mnie, bo jesteś moją ostatnią taryfą.
Chwila.
Pięć...
cztery...
trzy...
Koniec z jeżdżeniem bez sensu.
Wracamy do domu.
Spokojnie.
Gdzie jesteś? 45 stopni.
90... 180!
Kurza twarz.
Niżej, chodź do mamy.
Cholera!
Shenzhou, jesteś. Shenzhou. Shenzhou...
Tędy.
W Sojuzie gaz jest tutaj.
Odcumowanie...
Entliczek, pentliczek...
To nie brzmi dobrze. Ene due rike fake...
/No hablo chino.
...Torba borba.
Dobra nasza.
Houston, w ciemno.
Specjalistka misji Ryan Stone melduje się z Shenzhou.
Odcumowuję Tiangong...
Mam złe przeczucie co do tej misji.
Przypomina mi się jedna historia, Houston...
Zresztą, mniejsza z nią.
Gorąco tu.
Mam tylko dwa wyjścia.
Albo dotrę w jednym kawałku i będę miała co opowiadać,
albo zaraz spłonę do cna.
Tak czy owak, nie ma co płakać!
Bo czeka mnie ostra jazda.
Jestem gotowa.
/Shenzhou, w ciemno, tu Houston. /Podaj częstotliwość.
/Radar zarejestrował twoją /trajektorię wejścia.
/Jeśli słyszysz, potwierdź tożsamość.
/Tu Houston.
/Potwierdź tożsamość.
/Wysłaliśmy po ciebie misję ratunkową.
/Misja ratunkowa w drodze.
/Shenzhou, w ciemno, tu Houston.
/Wysłaliśmy po ciebie misję ratunkową.
Dziękuję.
Wersja polska: Shylock korekta: delta1908