/Kim jesteśmy?
/Czy spełniamy tylko cudze oczekiwania?
/Czy nie panujemy nad /swoim przeznaczeniem?
/A może się rozwijamy?
/Stajemy się... kimś więcej?
Zmienisz stację?
Po tej piosence.
Mówisz tak od dwóch.
Chyba wiesz, że to klasyk?
Dobrze, coś ci obiecam.
Gdy będziesz duża, będziesz mogła słuchać, czego tylko zechcesz.
Umowa stoi?
John.
To nie ja.
Jean, czy to ty?
Wcale nie.
- Jean, co ty... - Nie wiem. To nie ja.
Cicho.
Cicho!
Nie ma nawet zadraśnięcia.
Ani obrażeń wewnętrznych.
Na pewno jechała w wozie?
Tak.
Kto jej powie?
Dziękuję.
Cześć.
Gdzie moi rodzice?
Jestem Charles Xavier...
Zginęli.
Prawda?
Zgadza się.
Bardzo mi przykro, że ci to mówię.
Co teraz ze mną będzie?
Właśnie dlatego tu jestem.
Prowadzę szkołę.
Dla młodych ludzi takich jak ty.
Wyjątkowych.
To ładne słowo na...
Dziwaka? Lub wariata?
Tak.
Chwilami tak.
Jednak czasem można nim nazywać ludzi, którzy coś znaczą.
Są wspaniali lub...
po prostu bardzo fajni.
Masz dar, Jean.
Wiesz co?
Weźmy choćby ten długopis.
To coś... Właściwie...
Proszę, to prezent.
Możesz nim narysować bardzo ładny obrazek,
albo... wydłubać nim komuś oko.
Ale mimo wszystko to nadal długopis.
Zwykły dar.
I tylko od ciebie zależy, w jaki sposób go wykorzystasz.
Jeśli chcesz, by służył ku dobremu...
mogę ci pomóc.
Nie jest pan jak tamci lekarze.
Nie.
A ty? jak reszta pacjentów.
Jak myślisz?
To nie dla mnie.
Aha. Dlaczego?
Za ładnie tu.
Ja...
dużo psuję.
To posłuchaj.
Jeśli cokolwiek zepsujesz, zdołam to naprawić.
Nie wszystko.
Pomógłbym ci.
Przy mnie już niczego byś nie zepsuła.
Mnie też chce pan naprawić.
Nie.
Nie, bo... wcale nie jesteś zepsuta.
/Dziesięć, dziewięć, osiem, siedem, sześć, /pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
X-MEN MROCZNA PHOENIX
/Zwiększam ciąg. /104% mocy w trzech silnikach.
Mam jakiś odczyt.
Proszę pani, szóstka coś wykryła.
/Houston, mamy problem.
/Wahadłowiec Endeavour /napotkał kłopoty...
- Wiem, co myślisz. - Ja to robię.
Samolot nie wzleci tak wysoko.
Nawet z dopalaczami i po przeróbkach?
Zwiększają prędkość, nie pułap, jasne?
Odpada.
/W wyniku awarii /załoga nie panuje nad wektorem ciągu.
/Tor lotu jest nieregularny, /zapewne z winy napędu.
/Powstaje mniej tlenu...
Tak? Przy telefonie.
- Charles? - Panie prezydencie.
Masz włączony telewizor?
Właśnie oglądam.
Hank?
Dobra.
Prosta akcja ratunkowa.
Lecimy na orbitę, zabieramy astronautów i wracamy.
- Są pytania? - Dobry tysiąc.
Na tyle nie ma czasu.
Lecimy w kosmos?
Zgadza się, Kurt, lecimy.
Pierwsza misja kosmiczna. Spoko.
Wzlecimy tak wysoko?
- Właściwie... - Wzlecimy.
W drogę.
Masz wątpliwości?
Zapominam, że czytasz w myślach.
Tym razem nie musiałam. Masz to wypisane na twarzy.
Skoro mówisz, że damy radę, to damy.
Jeśli cokolwiek pójdzie nie tak, od razu każę zawrócić.
Ufam ci.
/Na niebie wykryto drugi statek.
/Powiadomiono nas, iż prezydent /wezwał na pomoc X-Menów.
Panie i panowie, mówi do was Charles Xavier.
Kto zechce opisać mi sytuację?
Wykryto rozbłyski słoneczne.
Obwody zapewne przepaliły się od gorąca.
/Wysiadło sterowanie, łączność, /nawigacja i cała reszta.
Bez obaw, pomoc jest w drodze.
Przyznam, że spodziewałem się większej frajdy.
To rozbłysk słoneczny?
Pierwszy raz widzę coś takiego.
Włączyła się dysza pozycyjna.
Kabina długo nie wytrzyma.
Wszedłbyś tam, Kurt?
Za szybko się kręci. Nie zajrzę za okno.
Scott, strzel w dyszę,
żeby ich spowolnić.
Kurt, leć z Peterem.
/Storm, załataj kadłub.
Zaraz wracam.
O kurde.
- Zapnijcie się, lecimy. - Zaraz.
Brakuje naszego dowódcy.
Poszedł do śluzy wyłączyć dyszę.
Temperatura stale rośnie.
Dłużej nie wytrzymam.
Trzeba się wynosić. Zapnijcie się!
Nie, Raven. Nikogo nie zostawimy.
Nie będę bardziej narażać zespołu.
A co z ich zespołem?
/Jean mogłaby załatać kadłub. Prawda?
Możesz osiągnąć wszystko, co sobie postanowisz.
Mogłabym, ale nie stąd. Muszę wejść na pokład.
Coraz goręcej.
Mamy niecałą minutę.
Da sobie radę.
30 sekund.
Zacznij odliczać.
20 sekund.
Dziesięć.
/Dziewięć, osiem,
/siedem, sześć,
/pięć,
cztery,
trzy,
/dwa,
jeden.
Kurt, gdzie jest Jean?
Gdzie?!
Przepraszam!
Trzymajcie się.
Czy...
wszyscy są cali?
Tak, jesteśmy.
No to wracajmy.
Tak! X-Meni!
Wystarczy, drogie dzieci.
X-Meni dokonali dziś niezwykle bohaterskiego czynu.
Znów pokazali ludzkości, że ta nas potrzebuje.
Ludzi takich jak wy.
Prezydent przesyła wyrazy uznania i jest nam bardzo wdzięczny.
Ja z kolei nigdy nie byłem taki dumny.
Odetchnijcie.
Zasłużyliście sobie.
Zresztą wy także. Na dziś to koniec lekcji.
Jean?
Nieźle nas nastraszyłaś. Jak się czujesz?
Całkiem... dobrze.
- Hank? - Tak?
Zerknąłbyś na Jean? Przyjmijmy, że doznała urazu.
Prezydent już szykował kondolencje.
Powinna być martwa.
Na szczęście nie jest.
W zasadzie to wszystko ja.
Jean pomogła trochę pod koniec, ale głównie? to ja.
Naraziłeś nas, Charlesie.
Jak wszystkie tamte dzieciaki.
Nie są już dziećmi, Raven.
Tak samo jak ty, mam na uwadze ich dobro.
Czy aby na pewno?
Narażamy się coraz bardziej. Tylko po co?
Proszę, nie mów, że przez twoje ego.
Okładki czasopism, ordery od prezydenta...
Podoba ci się to?
Czy wolę to od nagonek i pogardy? Otóż tak.
Cel uświęca środki, Raven.
Jaki znów cel?
Bezpieczeństwo.
Nie powinienem ci tłumaczyć, że jeden zły dzień wystarczy,
by znów dostrzeżono w nas wroga.
I dlatego mamy nosić te mundurki i uśmiechać się do zdjęć?
W ten sposób zaprowadzimy pokój.
Ratując innych naszym kosztem?
Tak!
Zabawne.
Nie przypominam sobie, kiedy ostatnio to ty czymś ryzykowałeś.
I tak w ogóle, to kobiety robią tu większość roboty.
Pomyśl nad zmianą nazwy na X-Women.
Mocne tętno, puls w porządku, funkcje umysłowe? w normie.
Przyjrzę się jeszcze analizie genetycznej.
Co się nie zgadza?
Czytasz mi w myślach?
Wybacz, nie chciałam. Ale co się nie zgadza?
Cokolwiek ci się stało, wzmocniło cię.
Pierwszy raz widzę takie odczyty.
Są wręcz... poza skalą.
Co to znaczy?
Że...
trzeba zrobić lepszy czytnik.
Powiedz, jak się czujesz.
Całkiem... dobrze.
Dobrze.
Na moje oko nic ci nie dolega.
- Wracaj na górę. - Dobra.
Dzięki, Hank.
/Tak stwierdził?
- "Poza skalą"? - Tak.
Niebieski kudłacz? Ten Hank?
Tak, ten. A bo co?
Czyżbyś się mnie bał?
Od zawsze.
Jean.
Na pewno wszystko gra?
Mało powiedziane. Świetnie się czuję!
Jakby wszystko było...
o wiele mocniejsze.
No.
Ja tylko...
Tylko co?
Bałem się, że cię stracę.
Wiem.
Ale do ciebie wróciłam.
Zawsze będę wracała.
Luna ujada?
Pewnie do wiewiórek.
Zajrzę do niej.
Zostań.
- Niech się zamknie. - Luna!
Luna!
Kochanie.
Kochanie, co tam jest?
Najgłośniej się śmieje.
Coś ty.
Niech ci będzie.
Rany.
To było...
Margaret?
Co...?
- Tędy. - Idę.
Dolewka?
Tak. Możesz dopić ten.
Dwie dolewki?
No.
- Cześć. - Daj lód.
Dzięki.
Jak się ma?
Dużo...
pije.
Tyle widzę.
Wygląda na zdrową?
Jak na kogoś, kogo poraziło słońce...
nawet nieźle się trzyma.
Dzięki.
Niedawno to my tak imprezowaliśmy.
A dziś zostaliśmy tylko my.
Tak. Z całej Pierwszej Klasy.
Myślałam trochę.
Chyba już czas... się wynieść.
Ale dokąd?
Nie wiem. Chodzi o Charlesa.
Nie wiem, o co poszło, ale przeminie.
Wcale nie.
Kocham go, ale się zmienił.
Wszystko się zmieniło.
Tak.
Zmieniamy świat, by móc w nim żyć.
Może wreszcie zacznijmy?
Przecież tego chcieliśmy.
Nie w ten sposób.
Raven.
Nie żyjemy po swojemu, Hank.
A dla niego.
Co według ciebie oznacza "X" w naszej nazwie?
To właśnie Charles i jego X-Meni odpędzają nasze najgorsze lęki.
Dziękuję, panie prezydencie.
Dziękuję.
W istocie stworzyłem tylko świat,
w którym dzieci mogą być spokojne i dumne z tego,
że się wyróżniają.
Wiem, że niektórzy z państwa okrzyknęli nas "superbohaterami".
Muszę przyznać, że nie znam znaczenia tego słowa,
ale brzmi lepiej od dawnych obelg.
Chodź zatańczyć.
Tańczyć?
No schodź, Scott.
Słyszałaś, jak na ciebie wołają?
- Jakoś dobrze? - Tak!
"Feniks".
Fajnie, co? To jak ten nieśmiertelny ptak.
Wszystko gra? Może odsapnijmy?
Jean?
Co jest?
Czekaj.
Nie, stój.
BŁĄD
To Jean.
Jean, proszę.
Stój.
Stój!
Dziękuję.
Bardzo mi przykro, ale muszę iść. Najmocniej dziękuję.
Co widzisz?
Nic.
Jej mutacja stała się zbyt potężna.
Nie mogę już wejrzeć w jej umysł.
Dlatego przyszliśmy tutaj?
Cerebro powstał, by wzmocnić moje zdolności.
To już jedyny sposób, by zajrzeć do jej głowy.
Wzmocnisz sygnał, Hank?
Jeszcze troszkę. Dziękuję.
Oto i ona.
/- Tak jest. /- Pycha, co?
To powinno tak wyglądać?
Umysł telepaty jest nader kruchy.
Jego myśli nad wyraz łatwo wędrują w złym kierunku.
Musiałem więc zmienić jej umysł, gdy była mała.
Co w nim umieściłeś?
Rusztowania.
A raczej mury. By odgrodzić jej urazy.
Coś ty jej zrobił?
Ocaliłem ją.
Cokolwiek stało się w kosmosie, chyba jakoś na nią wpłynęło.
W efekcie zaczyna burzyć mury, które wtedy wzniosłem.
/Cicho!
A to co?
Właśnie przed tym chciałem ją uchronić.
/Stolik dla jednej osoby. To, co zwykle.
Czyj to głos?
Charles?
Budzi się.
/Jean?
Nie bój się, to tylko ja.
Zachowaj spokój
/i wsłuchaj się, proszę, w mój głos.
Wynoś się.
Bądź spokojna, Jean.
Opiera się. Wzmocnij sygnał.
Słyszałam ojca.
On żyje.
To tylko omamy. Twój umysł musi wypocząć.
Okłamujesz mnie.
Czuję to.
Wzmocnij.
Już jest za silny.
Hank, nie.
- Hank. - Odmawiam.
Na litość boską!
Precz z mojej głowy!
Charles!
Jean!
Jesteś cała?
Co się stało?
Tam na dworze?
Miałaś wypadek i zemdlałaś.
To ja to zrobiłam?
Już dobrze.
Nie, wcale nie.
To był wypadek.
Co się ze mną dzieje?
Nie panuję nad tym. Nie mogę tu zostać. Muszę iść.
Jak to? Dokąd?
Zobaczyć się z moim ojcem.
Twój ojciec...
Żyje. Słyszę go.
Zginął w tamtym wypadku.
Wybacz, muszę iść.
Zaczekaj.
- Proszę, puść mnie. - Zwolnij.
Nie panuję nad tym, gdy przychodzi.
Znowu zrobię ci krzywdę.
Zaryzykuję.
Wiem.
Ale ja nie chcę.
- Wyliże się? - Bez obaw.
- Wcale nie. - Naprawdę.
Co zobaczyłeś?
Czystą... żądzę.
Czysty gniew, czysty... ból.
Wylewają się jednocześnie.
Coś się z nią dzieje. Zmienia się.
W kogo?
Nie wiem.
Jean właśnie wyszła.
- Dokąd? - Nie wiem.
Możesz ją wytropić.
Już nie.
Jest dla mnie zbyt potężna.
Mówiła, że jedzie do ojca.
Przecież to bez sensu.
Szykuj samolot.
- Zabierzemy ją. - "My"?
Nie jesteś w stanie.
Muszę ją zatrzymać, nim odkryje...
To nie przyniesie nic dobrego.
Tylko tyle zostało z Imperium D'Bari?
Witaj, Vuk.
Nauczyłaś się ich języka?
Z łatwością.
A ty co ustaliłeś?
Moc skryła się wewnątrz jednej z nich.
W prymitywnym człowieku?
Jest silniejsza.
To mutantka.
Nie wie, co się dzieje.
Wykorzystam to.
Jeśli okiełznamy tę moc,
odbudujemy naszą rasę.
Odrodzimy się.
Tutaj.
Gdzie ona jest?
Słucham pani?
Tato?
Jean.
Skąd wiesz, dokąd lecieć?
Przecież jej nie śledzisz.
Domyśl się.
Jezu Chryste.
Coś ty zrobił?
Ochroniłem ją.
Przed prawdą.
Jest na to pewne słowo.
Mówił mi, że zginąłeś.
Nie sądziłam, że tu kiedyś wrócę.
Jest tak samo.
Wszędzie.
Chciałabyś coś do picia albo do zjedzenia?
Nie, w porządku.
W najlepszym.
Tak dobrze cię widzieć.
Pójdę ci nalać wody, dobrze?
/Cicho.
Jean?
Nie masz żadnego mojego zdjęcia.
Nie szukałeś mnie.
Jean.
Dlaczego nie?
Może tak usiądźmy?
Nie chcę. Dlaczego mnie nie szukałeś?
I nie kłam, bo czytam w myślach.
/Nie poradzę sobie.
Nawet nie wiem, czym ona jest.
Ja wiem.
Wziąłby ją pan?
Nawet się nie pożegnałeś.
Z twoją matką też nie zdążyłem.
Miałam osiem lat.
Jak mogłeś mi to zrobić?
Czytasz w myślach?
To poznaj wszystkie.
Nie zapominaj, co zrobiłaś.
Nie wiem. To nie ja.
Cicho!
Nie...
Przykro mi, Jean.
Ale tego dnia straciłem wszystko.
Łącznie z tobą.
Proszę cię, nie.
Przestań.
Dosyć.
To nie ja.
To oni.
Nie powinno was tu być.
Tylko zabieramy cię do domu.
Nie mam domu. Już ty o to zadbałeś.
Przygarnęliśmy cię, bo twój ojciec nie dałby sobie rady.
Powiedziałeś mi, że nie żyje. Zależało ci na mojej mocy.
Nie, to zupełnie nie tak.
Pomożemy ci, Jean.
Ja pomogę. Ale musisz posłuchać.
Nie, nie muszę.
Scott.
Okłamywał mnie. Co do wszystkiego.
Wróć do mnie i ustalimy coś razem.
Obiecałaś, że zawsze wrócisz.
Wróć do mnie.
Jean.
Nie zbliżajcie się. Nie zbliżajcie.
Nie zbliżać się!
Zatrzymajcie ją!
Czekaj, Charles!
Proszę cię!
Jean, stój!
Mogę strzelać.
Nie.
Wybacz, ale dajmy Raven szansę.
Kazałam wam odejść.
To się nie stanie.
Przestań, proszę.
Gdy ustalę, że nic ci nie grozi.
Coś się ze mną dzieje.
Wróć do domu.
Zadbam o ciebie.
Nie zdołasz.
Nie wiesz...
Nie wiesz, jak to jest.
To mi powiedz.
Gdy to się budzi...
ludziom dzieje się krzywda.
Nie boję się ciebie.
Spójrz na mnie.
Wsłuchaj się w mój głos.
Zwalczymy to razem.
Nie wyrzeknę się ciebie.
Bo jesteśmy rodziną.
Dbamy o siebie.
Jesteś moją rodziną.
Na dobre i na złe.
Dość!
Nie mogę złapać tchu.
Kocham cię.
Proszę cię.
Raven.
Raven. Kocham cię.
Nie.
/Toczymy wojnę.
/Sami ze sobą.
/Raven toczyła ją przez większość życia.
/Oby znalazła ukojenie.
Zginęła robiąc to, z czego słynęła.
Pomagając przyjaciółce.
Potrzebującej.
Nie odeszła.
Wciąż żyje we mnie.
W nas.
W duchu X-Menów.
To prawda?
Jean ją zabiła?
Nie wiedziała, co robi.
Straciła panowanie.
Ale to wciąż Jean.
Nasza przyjaciółka.
Ciągle możemy ją znaleźć i jej pomóc.
Odwieźć ją do domu.
Taki mamy plan, jasne?
To nie był wypadek.
Zabiła Raven.
Może i nie jesteś w stanie tego przyznać.
Ale taka jest prawda.
To nie była Jean.
Nie ta, którą znam.
Chwilami wmawiamy sobie, że dany człowiek jest kimś innym.
A gdy poznajemy ich naprawdę...
jest już za późno.
Wiesz, że to właśnie tu poznałem Raven?
Była małą dziewczynką.
Włamała się tutaj, szukając jedzenia.
Stwierdziłem, że jeśli zostanie, już nigdy nie będzie głodna.
A potem chyba obiecałem jej lepsze życie.
Żeby jej je odebrać.
- Co mówisz? - Słyszałeś.
- Hank... - To twoja wina.
Przez ciebie nie żyje.
- To nie przystoi. - Co?
Nie obruszaj się. Namieszałeś ośmiolatce w głowie.
Myślałeś, że te uczucia już nie wrócą?
Chciałem jej pomóc...
Błagam, daruj! Nie masz sobie nic do zarzucenia?
Starczy.
Pogódź się z tym, Charles!
Przyznaj się do tego! Tu, przede mną!
Dalej!
Błagam, przyznaj się do błędu.
Nie potrafisz.
Obyś poczuł się lepiej.
Jeśli pomoże ci ruganie mnie tuż po pogrzebie mojej przybranej siostry...
Nie mowa o mnie. Wiem, co zrobiłem nie tak.
Raven chciała odejść, ale ją od tego odwiodłem.
Bo dostrzegała więcej od nas.
Mianowicie?
Że cały czas chroniliśmy dzieci przed światem,
a powinniśmy byli przed tobą.
Co się ze mną dzieje?
Dlaczego?
Dlaczego to zrobiłam?
- Dla cywili wstęp... - FBI.
Proszę wyjść.
A kim wy znowu jesteście?
Pomożemy panu, panie Grey.
Nie wiedziałem, że tu wróci.
Bardzo mi przykro.
Spokojnie.
Chcemy tylko ustalić, jaką osobą jest Jean.
Kiedy przekazał ją pan mutantowi?
Chyba...
wolałbym się rozmówić z adwokatem.
Bardzo mi przykro, panie Grey,
ale proszę mi o niej opowiedzieć teraz.
To nad wyraz przykra sytuacja.
Dlaczego?
Bo jest nam was o wiele łatwiej zrozumieć...
gdy nie krzyczycie.
A ty kto?
Czego tu szukasz?
Odpowiedz mi.
Odejść.
Co tu robisz?
Jesteś ranna?
Nie.
Wybacz im.
Rzadko miewamy nieproszonych gości.
Siądź.
Zacznijmy od początku.
Czyja to krew?
- Co? - Na bluzce.
Czyja to krew?
Zrozum. Nie jestem Charlesem.
Nie czytam w myślach.
Też krzywdziłeś ludzi.
- Od dawna nie. - Ale ogólnie.
Tak. O co chciałaś mnie spytać?
Jak się powstrzymałeś?
Chciałem się zemścić całe życie.
Już od dzieciństwa.
Straciłem wszystkich bliskich, więc...
Tak, krzywdziłem ludzi. Nawet zabijałem.
Łudząc się, że w ten sposób uśmierzę ból.
Nie mogłem.
Bez względu na to, ilu zgładziłem.
Przestałem więc.
Ja nie potrafię.
Nie wiem, co się ze mną dzieje.
Gdy tracę panowanie...
wyrządzam krzywdę...
moim ukochanym.
Czyja to krew?
Czy nie dlatego przyszłaś?
- Czego ode mnie chciałaś? - Nie wiem!
Ależ wiesz. Czyja to krew?
- Nie powiem. - Zraniłaś kogoś?
- Proszę... - Odpowiedz mi.
- Budzisz we mnie wściekłość, Eriku. - Dobrze!
Chcę, żebyś była wściekła.
- Co się stanie? - Skrzywdzę cię!
Pokaż, co się dzieje.
- Pokaż mi. - Dość!
Zbliża się wojsko.
Leci tu.
Zostań tu.
Dwa śmigłowce. Amerykańskie.
Spokojnie, ale bądźcie gotowi.
Dalej nie podchodź.
Przebywamy tu legalnie.
Dostaliśmy ziemię od rządu USA.
Nie zamierzamy wam jej odbierać.
Nie o was chodzi.
Szukamy X-Menki, Jean Grey.
/Od dawna jej nie widziałem.
/To pozwólcie się rozejrzeć.
/Nie mam domu. Już ty o to zadbałeś.
/- Mnie by pozwolono? /- Bo jesteśmy rodziną.
/- Całkiem nieproszenie? /- Dbamy o siebie.
/Jesteś moją rodziną.
Słuchaj.
Wiem, kim jesteś.
- Nie chcę walczyć. - Słusznie.
Zejdź mi więc z drogi.
Mamy te same prawa, co ty i twoja rodzina.
A ja mówię, że nie chodzi nam o was.
Tylko o dziewczynę, która straciła te prawa, atakując grupę policjantów.
Oni też mają rodziny.
O tym pewnie nie słyszałeś.
Nie docierają do nas wiadomości.
Przestań.
Przestań, ale już!
To nie ja.
Tylko ja.
Jean?
Jean!
Padnij!
Uciekajcie w śmigłowcu!
Nie utrzymam go!
Odwrót!
Jazda!
- Wsiadać! - Przypiąć się! Dalej!
- W nogi! - Leć!
Daj rękę!
Idź!
Odejdź stąd!
Trzeba mi pomóc. Sądziłam, że chronisz mutantów.
Tak, chronię.
Przed tobą.
Odejdź stąd.
Już!
/Kongres ogłosił, że rozważa utworzenie /tymczasowych obozów dla mutantów,
/których zdolności /jawnie zagrażają ludzkim obywatelom.
/Jest to pokłosie /incydentów z udziałem Jean Grey,
/w których ucierpiały dwa osiedla /oraz członkowie policji oraz wojska.
Charles Xavier. Chcę mówić z prezydentem.
/Ta linia została zawieszona, /panie Xavier.
Muszę go od tego odwieść.
Nie niszczmy wszystkiego, co razem osiągnęliśmy.
Dajcie nam szansę...
/Jeśli cokolwiek zepsujesz, /zdołam to naprawić.
Nie wszystko.
/Grey jest poszukiwana /przez światowe służby.
/Obywatele powinni /trzymać się od niej z dala
/i natychmiast donosić /o jej obecności na policję.
/Przedstawiciele rządu...
Jeszcze kolejkę.
Witaj, Jean.
Nad moim umysłem nie zapanujesz.
Nie jestem jak oni.
Dla mnie to samo.
Jak mnie znalazłaś?
Uznajmy, że mam wysoko postawionych przyjaciół.
Kim jesteś?
Spytaj raczej...
kim jesteś ty.
Wystraszoną dziewczynką podległą człowiekowi na wózku?
Czy najsilniejszą istotą na świecie?
Sama nie wiem, kim jestem.
Ależ tak.
Tą, którą wszyscy porzucają.
Może słusznie to robią.
Przez to, co skrywasz?
Lękasz się tego, bo kojarzysz to z czymś złym.
Podłym.
Z każdym słowem, które miało trzymać cię w ryzach.
Ze słowami wykutymi dawno temu przez ludzi o ciasnych umysłach.
Nie mają najmniejszego pojęcia, kim jesteś.
Nawet twoi X-Meni.
Ale ty tak?
Charles?
Charles!
- Hank nie przyszedł na zajęcia. - Co?
Hank nie przyszedł.
Zaglądałeś do niego?
Tam też go nie ma.
/Gdzie pozostali?
Jestem sam.
Bez Charlesa?
Szukasz Jean?
- Już poszła. - Wiem.
Zatem czego chcesz?
Twoi agenci sprowadzają tu mutantów z całego świata.
Pomóż mi wytropić Jean.
Nie mam powodu.
Nie dla mnie.
Tylko dla Raven.
Ona tego chce?
Nie wiesz?
O czym, Hank?
Raven nie żyje.
Jean ją zabiła.
Musisz mi pomóc znaleźć Jean.
Zabiję ją, jeśli to zrobię.
Wiem.
Wiedzą, kim jestem?
Tak.
Ale się nie boją?
Jedyna, która lęka się twojej mocy...
to ty.
Zbierzcie pozostałych.
Jeśli ona nie przejmie nad tym kontroli, zniszczymy to.
Chciałaś mi pokazać pokój?
Nie.
Chcę ci pokazać to.
Nie wniknął w ciebie rozbłysk słoneczny.
I nie był to wypadek.
To cię wytropiło.
Co takiego?
Czysta, niewyobrażalnie potężna kosmiczna siła.
Widzieliśmy cię na orbicie.
Byliśmy tam.
Śledziliśmy tę siłę.
Po co?
To iskra, która obdarzyła wszechświat życiem.
I której płomień strawił mój świat.
Niedobitki mojego ludu tropiły tę moc, chcąc nią zawładnąć.
Jak dotąd niszczyła jednak wszystko na swojej drodze.
Prócz ciebie.
Dlaczego?
Jesteś silniejsza, niż sądzisz.
Ponieważ jesteś wyjątkowa.
Z moją pomocą mogłabyś okiełznać tę moc.
Wykorzystać ją do stworzenia całkiem nowych światów.
Przemieniać pył w wodę...
a wodę? w życie.
Pisane jest ci stać się kimś więcej.
Stać się największą potęgą w galaktyce.
Mówiłam, że nigdy cię nie zrozumieją.
Brak zrozumienia rodzi strach, a strach...
Chęć zniszczenia.
Czy Raven cierpiała?
Niedługo.
Wiem, że dawniej...
byliśmy skłóceni, jednak...
Obaj ją kochaliśmy.
Tak.
Zgadza się.
Widziano dziewczynę.
Gdzie?
W Nowym Jorku. Zrobimy rozeznanie na miejscu.
Już czas.
Wytropiliśmy Jean.
Podobno się nie dało.
Nie ja ją znalazłem.
Tylko Erik.
Jest z Hankiem.
Obaj właśnie lecą ją zabić.
I każdego, kto im przeszkodzi.
Kurt, zabierz tam mnie i Scotta, ale to wszystko.
Zostaw nas i wróć do domu.
A ja?
Dziś nie jesteście X-Menami.
Pójdziemy walczyć o Jean, ale sami.
Bez dyskusji.
Straciłem już dość ukochanych ludzi, Storm.
Nie każę ci lecieć z nami.
Ja tak.
Potrzebujemy cię.
Ja potrzebuję.
- Dobrze. - Zaraz.
Bez dyskusji.
Kurt, zamknij oczy.
Pokażę ci nasz cel.
Gdzie są?
Jest tam.
Witaj, stary druhu.
Daruj sobie uprzejmości.
I nie wchodź mi w drogę.
Żałuję tego, co zrobiła.
Nie wpuszczę cię tam.
Zawsze czegoś żałujesz i zawsze wygłaszasz mowy.
Już nikt ich nie słucha.
Jeśli to zrobimy, okrzykną nas potworami.
Dziwadłami walczącymi w Nowym Jorku.
Nie mówiłem?
A wtedy stracisz swoją ziemię.
I wszystko, co cenisz.
- Daruj. - Zapierdolę cię, jeśli ją tkniesz.
Nie rób tego, Eriku.
Śmierć Jean nie wróci Raven życia.
Ale zginie.
Kurt, pomóż!
/Przenieś mnie, Kurt.
Nie ty jeden czytasz w myślach.
Kurt!
Idą cię zabić. Nie pozwolisz im.
Będziesz się bronić.
Poczuj w sobie moc.
Ta moc to ty.
Zająć ich!
Już wiem, czyja to była krew.
Wypędziłeś mnie.
Teraz przychodzisz mnie zabić?
Zgadza się.
Nawet tego nie potrafisz.
Patrz i ucz się.
/Scott, pomógłbyś?
Kurt!
Kurt?
- Już dobrze? - Nie!
Chodź! Przenieś mnie do domu, prędko!
- Też zamierzasz mnie zabić? - Skądże.
Nigdy, Jean!
Wiem, że cię zawiodłem, ale...
to nie ty.
Kurt!
- Proszę cię! - Nie masz pojęcia, kim jestem.
Wychowywałem cię od dziecka. Chyba wiem.
Ale już nie jest twoim dzieckiem.
Kim...
Czym jesteś?
Przypomnij sobie, proszę, moje nauki.
Zapanuj nad tym.
Możemy osiągnąć wszystko, co sobie postanowimy.
Udowodnij to.
Podejdź do mnie.
Przecież nie mogę.
Nie!
Proszę cię.
Proszę.
Nie wejrzę już więcej do twojego umysłu, ale...
ty możesz wejrzeć w mój.
Zajrzyj.
Spójrz, Jean.
I tylko od ciebie zależy, w jaki sposób go wykorzystasz.
/Mógłby być twoim domem.
A my? twoją nową rodziną.
Nie!
Wcale nie jesteś zepsuta.
Wziąłby ją pan?
Tak.
Nie!
Pomógłbym jej lepiej niż pan.
Jej nie sposób pomóc.
Ona już przepadła.
/Otóż nie.
Póki ktoś będzie o nią dbał i w nią wierzył, będzie nadzieja.
Jest nadzieja.
Wiedziałem, że wciąż tam jesteś.
Pokazał ci tylko przeszłość.
Ja wskażę ci...
twoją przyszłość.
Nie.
/Tryb broni: ogłuszający.
Nigdy tego nie chciałam.
Wcale.
Przemierzyłam gwiazdy za darem, którego nie chcesz.
Zabierz go.
Proszę.
Uwolnij mnie.
Spróbuję.
Stój, zabijesz ją.
Wasze życia nic nie znaczą.
A wasz świat będzie nasz.
Pozabijacie nas.
Tak.
Jean, puść ją.
Jean, puść!
Puść ją, Jean!
Puść!
Tam! Za nim!
Jean!
- Co z nią? - Nie znam jej myśli.
Zabieramy go!
Jazda! Do pociągu z nim.
Wy czterej, za mną!
Ruszać się!
- Żyje. - Musisz ją zabrać.
Musisz... Nie!
Pusto!
To ostatnia.
Zwiad w promieniu trzech przecznic! Jazda!
Synek was ubóstwiał.
Raven jednak miała rację.
To nie Jean ma nieczyste sumienie.
Tylko ja.
Nie powinienem kłamać.
Myliłem się.
Ale... ta moc...
To nie ja obdarzyłem nią Jean.
Nigdy świadomie bym jej nie skrzywdził.
Nie jestem taki. Jean... też nie.
Możemy ją uratować.
W głębi duszy to wciąż Jean.
/16 km do Ośrodka dla mutantów.
/Szykujcie się do odbioru.
Co właściwie nad nią panuje?
Nie wiem.
Ale tamta kobieta...
Istota...
posmakowała jej mocy i wróci po Jean, by ją odebrać.
Dobrze. Pozwólmy jej.
W efekcie ją zabije.
I to nie będzie koniec zabijania.
Nie taka byłaby wola Raven.
Wiesz o tym.
Obaj wiecie.
/Pilot, też to widzisz?
Alfa Jeden, nieprzyjaciel na pokładzie.
/Idzie na tył.
- Otworzyć 4 i 5. /- Tak jest.
Wy dwaj? za mną! Reszta? pilnujcie więźniów!
Nie bądźcie głupi! Musimy wam pomóc!
Już, zamykać!
- Mutki przyszły z pomocą. - To nie mutanty.
Musicie nas uwolnić.
Bez nas nie macie szans.
Zamknij mordę.
/Mayday!
Co z tamtymi mutantami?
/Wycofujemy się! To nie...
Co?
To nie co?
/Nie mutanty!
Przyszli po Jean.
Odbezpieczyć broń.
Twój synek miał rację!
Możemy wam pomóc!
Proszę!
Ognia!
Kolejni!
Przyszliśmy po dziewczynę. Odsuńcie się.
Nie!
Co ty robisz?
Tego chciałaby Raven.
Zanieś mnie do Jean!
Selene!
Hank!
Pomóż Storm!
Nie, proszę...
Nie, nie umieraj.
Dobrze.
Pilnuj wejścia.
Obudź się.
Jean, musisz się ocknąć.
Hank!
Nie mam ochoty z tobą walczyć.
Często to słyszę.
Chciałeś jej śmierci.
Rozmyśliłem się.
Starałem się cię ochronić.
Uchronić cię przed bólem.
- Ale... /- Tylko go zdusiłeś.
Jean.
Gdzie...
Czy to mój umysł?
W nim jest spokojniej.
Żałuję tego, co ci zrobiłem.
Wiem.
Chciałem cię tylko ochronić.
Dać ci to, na co zasłużyłaś. Co należy się każdemu dziecku.
Rodzinę.
Tak.
Wiem, że kierowała tobą miłość.
Wybaczam ci.
Wiem już, co muszę zrobić.
Co takiego?
/Obronić rodzinę.
Jean.
Pragniesz tej mocy?
Dostaniesz ją.
Jean!
Nie zapanujesz nad nią.
Wraz ze mną zginą także oni.
Jesteś słaba przez swoje uczucia.
Jean.
Nie.
Jean!
Mylisz się.
Uczucia dają mi siłę.
Odeszła.
Jest...
wolna.
SZKOŁA IMIENIA JEAN GREY
/Wiem już, kim jestem.
/Nie jestem tylko /sumą cudzych oczekiwań.
/I nie jestem zależna /od wyroków przeznaczenia.
/Zostawiłam ten świat za sobą.
/To nie koniec mnie...
/ani X-Menów.
/Tylko nowy początek.
Zwolnij. Coś sobie zrobisz.
Jak tam na emeryturze?
Co tu robisz, Eriku?
Odwiedzam starego druha.
Partyjkę?
Dzięki, ale nie dziś.
Dawno temu uratowałeś mi życie.
I chciałeś mnie przygarnąć.
Chcę ci się odwdzięczyć.
Jedna partia.
Jak za dawnych czasów.
Dam ci fory.
Wcale nie.
FILM POŚWIĘCONY PAMIĘCI STANA LEE
Tłumaczenie: Piotr Kacprzak Michał Wojnarowski